"COI" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor francés. Colaborador nos xornais France-Soir e Le Figaro, publicou, entre outras obras, John l’enfer (Premio Goncourt, 1977) e Abraham de Brooklyn (1971).

PERSOEIRO

Actor e profesor francés. Formado no Conservatorio de París, está considerado como un dos precursores da ximnasia moderna. Realizou interesantes contribucións na definición dos fundamentos dunha teoría científica da interpretación a partir do estudo sistemático da xestualidade corporal e da consideración de todo o corpo e dos seus diversos segmentos como centros de expresividade e creatividade, ao tempo que exploraba a relación entre xesto e emoción, buscando unha especie de gramática xestual das emocións. Tradicionalmente vinculado á teoría xeral da ximnasia, a súa influencia no campo da interpretación foi transcendental na obra de directores como Jerzy Grotowski, que converteu o corpo e a voz do actor nos elementos creativos, expresivos e comunicativos centrais do seu proxecto teatral.

PERSOEIRO

Política. Destacou polo seu labor en favor das mulleres. Compartiu as ideas de Saint-Simon, uniuse á escola de Fourier, foi membro da Liga dos Comunistas de Marx e Engels, e participou na Revolución de 1848. Fundou os xornais La Politique des Femmes e L’Opinion des Femmes e, xunto a Pauline Roland, o Club d’Emancipation des Femmes. Publicou Almanach des femmes (Almanaque das mulleres, 1851-1854).

1. de descoidar ou descoidarse.

2. Que ou quen fai ou mostra falta de atención ou coidado no que fai, no que o rodea ou en si mesmo.

3. Que non espera que lle aconteza algo ou que non toma as debidas precaucións para evitar algo.

1. Non lle prestar a algo ou a alguén o coidado ou a atención debidos.

2. Deixar de preocuparse ou de ter posta a atención en algo.

1. 1. Falta de coidado ou atención.

   2. Acto que implica falta de coidado.

2. Falta de coidado no aseo persoal e na forma de vestir.

1. Sacar o coiro, normalmente a un animal.

2. Poñerse branda algunha cousa, especialmente a comida.

PERSOEIRO

Pintor francés. Formouse na École des Arts Décoratifs de París e de Bourdelle. As súas obras naturalistas caracterízanse polas cores puras e por unha visión optimista da vida. Cómpre subliñar algunhas das súas obras como Vista de Toledo (1932) e Le port de Marseille (O porto de Marsella, 1940).

PERSOEIRO

Pintor francés. Discípulo do flamengo Nicasius Bernaerts, especializouse na pintura de animais, escenas de caza e naturezas mortas. Realizou estudios paisaxísticos do natural para realizar os fondos das súas composicións. Entre as súas obras destaca Brocart gardè par cinq chiens (Brocart protexido por cinco cans). Realizou tamén tapices para a manufactura dos Gobelins.

PERSOEIRO

Artista plástico e poeta. Membro do Lettrisme dende 1946, teorizou sobre a creación dun alfabeto que se puidese representar con signos pitórico-gráficos. Foi un dos fundadores do Nouveau Réalisme (1960). Realizou poemas sonoros e carteis superpostos nos que deixaba ver as letras dos carteis das capas inferiores.

PERSOEIRO

Pintora, filla de Antoine Duparc. Discípula de Van Loo, especializouse na realización de retratos realistas. Cómpre destacar a súa obra A muller que calceta.

PERSOEIRO

Administrador colonial. Colonizador da India (1720-1754), en 1742 foi nomeado administrador xeral da Compañía de Indias. Durante a Guerra de Sucesión de Austria arrebatoulles Madrás aos ingleses (1746). Regresou a Francia en 1754 e todas as súas adquisicións se perderon na Guerra dos Sete Anos.

PERSOEIRO

Ditador haitiano. Coñecido como Papa Doc polo seu traballo como médico, ingresou no Movemento de Obreiros e Campesiños (MOP) no 1946 e participou no derrocamento do presidente Elie Lescot. Foi nomeado director do Servicio de Saúde (1946), subsecretario de Estado de Traballo (1948) e ministro de Traballo (1949) no goberno de Dumarsais Estimé. Foi destituído en 1954 e exiliouse durante dous anos, pero trala caída de Magloire e dun período de nove meses de tensións, nos que se sucederon sete presidentes, chegou ao poder nas eleccións presidenciais do 22 de setembro de 1957. Contou co apoio da burguesía negra e mantivo unha política de terror, sostida por un corpo especial de represión, os tontons macoutes. O 30 de abril de 1961, antes da fin do seu mandato, convocou unhas eleccións inconstitucionais, das que saíu reelixido. O 1 de abril de 1964 autonomeouse presidente vitalicio e declarou sucesor o seu fillo Jean-Claude Duvalier. Mantívose no poder ata a súa morte.

1. de encoirar ou encoirarse.

2. Aplícase ao escudo cuberto de coiro.