"Jos" (Contén)

PERSOEIRO

Teólogo anglicano. Foi bispo de Bristol e de Durham. É un dos expoñentes principais, en Inglaterra, da teoloxía natural e da ética posterior á Reforma. Publicou Fifteen Sermons (Quince sermóns, 1726) e Analogy of Religion (Analoxía da relixión, 1736), obra na que defende a racionalidade da relixión natural e revelada fronte ao racionalismo.

PERSOEIRO

Escritor. A súa obra reflicte unha gran preocupación polos temas sociais, á vez que se apoia nunha linguaxe moi elaborada. Publicou as novelas Dos días de setiembre (1962), Ágata ojo de gato (1974), Toda la noche oyeron pasar pájaros (Premio Ateneo de Sevilla, 1981) e En la casa del padre (1988), entre outras; e poemarios como Las adivinaciones (1952), Memorias de poco tiempo (1954), Las horas muertas (1959), Vivir para contarlo (1969), Descrédito del héroe (1977), Selección natural (1983) e Laberinto de fortuna (1984), entre outros.

PERSOEIRO

Pintor. Evolucionou dende un surrealismo inicial cara a un formalismo de filiación picassiana. Posteriormente acadou a abstracción. Foi un dos máximos expoñentes da vangarda artística da Xeración do 27.

PERSOEIRO

Botánico e sacerdote. Na súa obra máis importante Icones et descriptiones plantarum, quae aut sponte in Hispania crescuunt, aut in hortis hospitantur (Imaxes e descricións das plantas, que ou ben crecen espontaneamente en Hispania, ou ben viven nos campos, 1791-1801) chega a describir e debuxar 712 plantas da Península Ibérica, América, Filipinas e Australia. En 1801 foi nomeado catedrático e director do xardín botánico de Madrid, onde se conserva o seu legado.

PERSOEIRO

Compositor. Foi organista da catedral de València e unha das figuras máis destacadas dentro da música para órgano da segunda metade do s XVII. Excelente na arte da variación, a súa obra caracterízase polas fortes disonancias. Da súa produción consérvanse oito pezas corais de carácter relixioso e numerosas obras para órgano.

PERSOEIRO

Escritor. Exerceu como avogado e foi autor, fundamentalmente, de novelas, entre as que destacan L’âge ingrat (Idade ingrata, 1962), Le bonheur du jour (A felicidade dun día, 1960), Les cartes du temps (As cartas do tempo, 1962), La bataille de Toulouse (A batalla de Toulouse, 1966), Chateaubriand (1988) e Mauriac, le Roman et Dieu (Mauriac, a novela e Deus, 1991). Cultivou tamén o ensaio sobre a literatura e os estudios históricos.

PERSOEIRO

Militar e político dominicano. Comandou as tropas dominicanas que expulsaron os haitianos na Batalla de Santo Tomé, no ano 1855. Loitou, tamén, contra a anexión do seu país a España no ano 1861, o que lle valeu a deportación. Volveu á República Dominicana no ano 1864 e un ano máis tarde, en 1865, foi nomeado presidente por un breve período de tempo. Xefe do Partido Reformista coñecido co nome de Azul, foi presidente da República Dominicana entre 1866 e 1868. Durante o seu mandato realizou un proxecto para alugar a baía de Samaná aos estadounidenses, o que lle valeu unha perda de confianza por parte dos seus aliados, e asinou un tratado co goberno español polo que este renunciaba aos seus dereitos sobre Santo Domingo. Derrocado por un proceso revolucionario viuse obrigado a exiliarse a Venezuela, mais volveu en 1875 como ministro de Guerra e Mariña e Interior.

PERSOEIRO

Dramaturgo e director de escena. Iniciou a súa carreira teatral no grupo da Universidad Central de Caracas para despois participar na creación do Teatro de Arte de Caracas e do Nuevo Grupo. Entre as súas pezas hai que destacar Los insurgentes (1961), El día que me quieras (1979) ou Acto cultural (1976), peza a partir da que o Teatro da Mari-Gaila presentou un espectáculo homónimo en 1982, con dirección de Xulio Lago.

PERSOEIRO

Escritor. Iniciou en 1762 a carreira militar. Un ano máis tarde participou na invasión de Portugal e logrou o favor do conde de Aranda. Foi un exemplo literario da transición entre o neoclasicismo (Sancho García, 1771; Ocios de mi juventud, 1773) e o prerromanticismo (Noches lúgubres, 1790), e expresou a súa mentalidade europeizante na obra satírica Los eruditos a la violeta (1772). Amosouse tamén crítico en Cartas marruecas, a súa obra máis importante, publicada por entregas no Correo de Madrid entre o 14 de febreiro e o 25 de xullo de 1789, e cunha segunda edición en 1723, baseada en Les lettres persanes (As cartas persas) de Montesquieu.

PERSOEIRO

Político. Foi profesor de dereito administrativo na Universidade de Lisboa dende 1933. En 1929 iniciou a súa colaboración con António Oliveira de Salazar, quen o nomeou ministro das Colonias entre 1944 e 1947, momento no que impulsou a integración política, administrativa e económica coa metrópole. Exerceu tamén como ministro da Presidencia entre 1955 e 1958, cando foi nomeado reitor da Universidade de Lisboa. En setembro de 1968, logo de que Salazar tivera que abandonar o poder, ocupou a presidencia do goberno ata que foi deposto o 25 de abril de 1974, exiliándose no Brasil. Entre 1947 e 1950 presidira, ademais, a União Nacional, única formación política autorizada baixo a ditadura de Salazar. Así mesmo, foi autor do Código Administrativo de 1936. Publicou obras de historia e de dereito, como son História Breve das Constituções (1965) e História do Direito português, 1140-1495 (1981).

PERSOEIRO

Actor cinematográfico. Comezou a traballar no teatro en compañías de afeccionados, ata que foi contratado por Adolfo Marsillach para debutar no filme El frente infinito (1956) de Pedro Lazaga. Especialista en papeis secundarios, interpretou a distintos personaxes en Distrito quinto (1957), Tristana (1970), El viaje a ninguna parte (1986) e Licántropo (1996). Participou tamén nalgunha produción estranxeira como Doctor Zhivago (1965) e Profession: Reporter (Profesión: Reporteiro, 1975). En 1960 foi premiado no Festival de Valladolid polo seu papel en El inocente, de Josep Maria Forn.

PERSOEIRO

Político francés.   Foi ministro de Facenda nos gabinetes de Waldeck-Rousseau representando ao partido radical (1899) e de Clemenceau (1906-1909). Nomeado presidente do Consello en 1911, volveu ao ministerio de Facenda (1913-1914). Logo dunha campaña de difamación, a súa dona asasinou o director de Le Figaro, Cailloux tivo que dimitir no medio do escándalo. Acusado de axudar ao inimigo, foi condenado a tres anos de cárcere en 1917. Amnistiado en 1925, incorporouse ao ministerio de Facenda, que dirixiu ata 1940. No final da vida escribiu Mes mémoires (As miñas memorias, 1942-1947).

PERSOEIRO

Político e xurisconsulto liberal. Deputado liberal por Extremadura nas Cortes de Cádiz, co retorno de Fernando VII pasou oito anos de cárcere en Melilla, ata o inicio do réxime constitucional en 1820. Presidiu as primeiras Cortes, redactou o código criminal de 1822 e foi ministro de Gracia e Xustiza no 1823. Á caída do réxime constitucional tivo que saír do país, ao que volveu en 1833. Tralo alzamento de La Granja, que obrigou a rexente María Cristina a restablecer a Constitución de 1812, foi nomeado presidente do goberno. Estaba considerado como un dos membros da “trindade” do partido liberal, xunto con Argüelles e Mendizábal. Foi presidente do Tribunal Supremo, cargo do que dimitiu en 1843 para retirarse da vida política.

PERSOEIRO

Xeógrafo e naturalista colombiano. Estudiou a vexetación de Colombia e Ecuador, e participou na expedición de Humboldt e Bonpland. Colaborou na expedición de J. C. Mutis por Perú e Nueva Granada, e dirixiu o observatorio astronómico de Santa Fe. Debido ao seu illamento científico tivo que construírse os seus propios instrumentos de observación e inventou o hipsómetro. Participou como coronel na Guerra da Independencia, na que foi apresado e fusilado polas tropas realistas. As súas obras máis importantes son Memoria sobre la nivelación de las plantas que se cultivan en la vecindad de Ecuador (1801) e Estado de la geografía del virreinato de Santa Fe de Bogotá (1807).

PERSOEIRO

Actor cinematográfico. Amais de participar en numerosas longametraxes como actor secundario, traballou na radio e no teatro, tanto en Gran Bretaña como nos EE UU. Entre algúns dos seus papeis, cómpre destacar os filmes: His Woman (A súa muller, 1931), Gilda (1946), Wild is the Wind (Vento salvaxe, 1957), Touch of Evil (Sede de mal, 1958) e Johnny Cool (Johnny o Frío, 1963).

PERSOEIRO

Historiador. Formouse na École de Chartres como arquivei-ro-paleógrafo e doutorouse en letras na École Française de Roma. Estudiou o mundo feudal cunha metodoloxía historiográfica tradicional. É autor de L’élaboration du monde moderne (A formación do mundo moderno, 1934) e Le Moyen-Age (A Idade Media, 1948).

PERSOEIRO

Avogado. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse na Universidad Complutense de Madrid. Dende 1970 desenvolveu a súa actividade profesional en RTVE como asesor legal. Foi representante de RTVE na comisión xurídica da Unión Europea de Radiodifusión y Televisión, vogal do consello de administración e, no período 1982-1986, director xeral.

PERSOEIRO

Escenógrafo e debuxante. Estudiou debuxo e perspectiva en València. En 1866 instalouse en París, onde traballou cos escenógrafos Cambon e Chéret, e a partir de 1872 en Barcelona con Francesc Soler i Rovirosa. Foi catedrático de Perspectiva en Llotja desde 1896. En 1912 publicou uns Apuntes sobre perspectiva.

GALICIA

Pintor. Licenciado en Belas Artes en 1985, realizou a súa primeira exposición en Madrid en 1989. As súas obras amosan unha particular visión da natureza galega. Participou en numerosas mostras colectivas como Alternativas 80. Artistas galegos en Madrid (1985), na Bienal de Albacete (1986 e 1988), na Bienal de Pontevedra (1987) e en Galicia somos Nós (Bos Aires, 1989). En 1991 recibiu o segundo premio do certame de pintura Santa Lucía.

PERSOEIRO

Político francés. Membro da Asemblea Lexislativa, da Convención e do primeiro Comité de Salvación Pública (1793), estableceu o Grand Livre de la Dette Publique. Provocou a primeira votación contraria a Robespierre, pero acusárono de malversación e excluírono do Comité. Foi membro da cámara napoleónica dos Cen Días e acabou exiliado en Bélxica.