"Sado" (Contén)

1. Que pasa dun lado para outro.

2. Peza de metal que se utiliza para suxeitar ou pechar algunha cousa, como portas e ventás.

3. Barra de metal que se coloca no oco de determinadas pezas que serve como eixe de rotación ou para fixalas e impedir o seu movemento.

4. Pedra que se coloca transversalmente nunha parede para darlle firmeza.

5. Parte central do temón do arado.

6. Persoa que ten por oficio pasar o ferro. OBS: Tamén se denomina pasador.

DUCADOS

Título concedido por Filipe V en Nápoles en 1713 a Baltasar de Patiño Saavedra e Moscoso , señor do pazo de Vilalonga. Foi o herdeiro o seu fillo, o mestre de Campo Xoán Antonio de Patiño e Lamas de Soutomaior , que participou na Batalla de Rande (1702). O seu fillo Nicolao Patiño Silva e Soutomaior converteuse no III duque. O último duque foi Xoán de Dios Patiño e Acebedo , VI conde de Patiño, que viviu a principios do s XIX. O título ducal napolitano estivo vacante ata 1950, cando se rehabilitou como marquesado español por Carlos Martínez de Ourense e García , I marqués de Patiño. En 1964 Lucía Alcaraz Patiño reclamouno alegando maior dereito xenealóxico, e converteuse na II marquesa de Patiño. En 2002 converteuse en III marqués de Patiño o seu fillo Cesáreo Novoa Alcaraz .

1. Que obra ou se move con lentitude.

2. Que ocorre ou se realiza pouco a pouco.

GALICIA

Relixioso e xurista, irmán de Tomé Pedret Casado. Ordenado sacerdote en 1922, obtivo a cátedra de Dereito Canónico en Santiago de Compostela e escribiu numerosas obras, das que destacan, La Evolución de la enseñanza del derecho canónico en España (1946), José Andrés Cornide y la Galicia del s XVIII (1948), Fuentes del conocer del derecho canónico: algunos aspectos de su historia (1950), La venida de Santiago El Mayor a España (1954) e Mis maestros gratuitos (1957). Foi membro do Seminario de Estudos Galegos, da Real Academia Gallega (1907), da Academia de Xurisprudencia e Lexislación, e vicedirector do Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento (1969).

GALICIA

Xurista, irmán de Paulino Pedret Casado. Foi profesor e secretario da facultade de Dereito de Santiago de Compostela, e membro correspondente da Real Academia de Ciencias, Bellas Letras y Nobles Artes de Córdoba. Escribiu Derecho civil: parte general.

1. Que pensa.

2. Persoa que medita e reflexiona sobre todo o que atinxe á existencia humana.

1. de pesar ou pesarse.

2. Que ten moito peso.

3. Aplícase ao sono que é intenso e profundo.

4. Que esixe moita atención ou que resulta moi traballoso.

5. Que é lento nos seus movementos.

6. Que ou quen causa molestia ou aburrimento.

7. Aplícase ao tempo atmosférico húmido e caloroso.

8. Que ten unha dixestión lenta e difícil.

1. Que serve para pesar.

2. Persoa que verifica o peso dalgunha cousa.

1. de plisar.

2. 1. Acción de plisar.

   2. Conxunto de dobras feitas nunha peza de roupa, realizadas mediante un proceso de prensado con cilindros e calor, feito que lle confire resistencia ao lavado e ao ferro de pasar.

1. de pousar ou pousarse.

2. pousón.

1. Lugar onde se pousa unha carga para descansar, ou que é axeitado para cargar algo.

2. Pedra situada na entrada do muíño onde se pousa a carga.

MONTES

Monte situada na parroquia de San Martín de Lúa (Pol). O seu cumio acada os 715 m de altitude.