"XT" (Contén)

1. Que ou quen orienta as súas actividades e intereses cara ao exterior.

2. Propio da persoa extravertida.

1. Facer que alguén perda o camiño ou se desvíe del.

2. Ignorar o lugar onde está algo.

3. Non fixar a vista nun obxecto determinado.

4. Perderse ou desviarse alguén do camiño.

5. Non saber o lugar onde se encontra algo.

6. Andar errante a vista dunha persoa sen fixala nun punto concreto.

7. Adoptar unha persoa malos costumes.

1. Acción e efecto de extraviar ou extraviarse.

2. Perturbación que se produce en alguén.

1. de extremar ou extremarse.

2. Que é moi grande ou moi intenso.

3. Que vai máis alá do normal.

ENTRADA LARGA

Comunidade autónoma de España, no SO da Península Ibérica (41.602 km2; 1.069.420 h [2001]). Situada entre o Sistema Central ao N e Sierra Morena ao S, limita ao O con Portugal, ao N con Castela e León, ao L con Castela-A Mancha e ao S con Andalucía. Integrada polas provincias de Cáceres e Badajoz, a súa capital é Mérida.
Xeografía física

Relevo, climatoloxía e hidrografía
As principais unidades do relevo son o Sistema Central ao N, a prolongación dos montes de Toledo no centro, Sierra Morena ao S e unha ampla chaira que ocupa toda a zona central da comunidade, e onde se desenvolve un hábitat peculiar, a devesa. Serra de Gata e o sector occidental de serra de Gredos son as unidades do Sistema Central que están na parte máis setentrional de Extremadura, con altitudes superiores aos 2.000 m e formadas sobre todo por rochas cristalinas paleozoicas. Ao L da extensa chaira levántase o...

1. Levar algo ao seu extremo ou ao seu grao máximo.

2. Poñer en algo o máximo grao de atención ou coidado. OBS: Con este significado rexe preposición en.

1. Parte que está ao principio ou ao final dunha cousa.

2. 1. Apéndice dun animal, máis ou menos alongado, unido a unha parte máis robusta do corpo que adoita presentarse en número par e en posición simétrica, como é o caso de antenas, brazos ou alas.

   2. Apéndice do corpo dos vertebrados que serve para o desprazamento e para a prensión. Os vertebrados teñen dous pares de extremidades, un anterior ou torácico, e un posterior ou pelviano. Nos peixes teñen forma de aleta, das que parece que derivan as extremidades coas que andan os vertebrados terrestres. Unha extremidade consta dunha parte adherida á cintura, formada por un só óso longo, o úmero ou o fémur, un segundo segmento con dous ósos, o radio e o cúbito ou a tibia e o peroné, unha terceira parte bastante complexa, co carpo ou puño ou o tarso ou nocello, con tres filas de ósos pequenos e cunha gran variabilidade dun grupo a outro de vertebrados, e unha cuarta rexión, con cinco ósos, o metacarpo ou palma da man ou o metatarso ou planta do pé, e os cinco dedos cun número variable de ósos, chamados falanxes. Esta estrutura xeral presenta unha gran variabilidade morfolóxica, segundo o tipo de marcha do animal e o medio en que vive.

   3. Pés ou mans no ser humano. OBS: Adoita empregarse en plural.

1. Relativo ou pertencente ao extremismo.

2. Que ou quen adopta ideas ou comportamentos extremos ou esaxerados.

1. 1. Que está ao comezo ou ao final de algo.

   2. Aplícase, en lóxica, aos termos maior e menor dun siloxismo.

2. Que está no lugar máis afastado con relación a un punto de referencia.

3. Que é moi grande ou moi intenso.

4. Que se leva ata o máis alto radicalismo, especialmente referido a ideas políticas.

5. Que vai máis alá dos límites considerados normais ou razoables.

6. Punto polo que comeza ou acaba algo.

7. Lugar máis afastado con relación a un punto.

8. Límite ao que chega ou pode chegar unha cousa.

9. ...

1. Que é extremado.

2. Que expresa claramente os seus sentimentos e afectos.

1. Que vén de fóra, que non é característico directamente da cousa mesma, senón de circunstancias exteriores.

2. Aplícase ao semicondutor que contén impurezas que inflúen nas súas propiedades eléctricas.

3. Valor legal dunha moeda sen importar o seu peso ou o seu valor real.

1. Proceso de transformación dun material suficientemente plástico, que se obriga a pasar, someténdoo a unha certa presión, por un ou máis canóns ou fileiras aos que se lles dá a forma desexada. No campo dos polímeros aplícase aos materiais termoplásticos, especialmente aos PVC, polietileno, polistireno, polipropileno, poliamida e algúns derivados celulósicos, e obtéñense tubos, barras, films e perfís diversos. En metalurxia aplícase ao aluminio e ás súas aliaxes, ao latón, ao bronce e ao cuproaluminio. A extrusión do aceiro foi posible en 1941 coa utilización de vidro fundido como lubricante, e empezou a aplicarse amplamente na produción de diferentes tipos de alimentos a partir dos anos setenta.

2. Xurdimento de materiais nunha capa sedimentaria debido a presións tectónicas.