"AN" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cariño baixo a advocación de Santiago.

PERSOEIRO

Novelista italiano. A súa narrativa insírese nunha atmosfera barroca-surrealista, entre a fantasía e o humor. Da súa obra destacan La pietra lunare (1939), La spada (1942), Cancroregina (1950), Racconti impossibili (1966) e A caso (1975).

PERSOEIRO

Químico. Investigou especialmente a acción de diferentes substancias orgánicas sobre a luz polarizada. Demostrou experimentalmente no terreo da física atómica a lei de conservación da masa.

1. Relativo ou pertencente aos landoma ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo landoma.

3. Pobo africano que habita en Guinea. Dedícanse fundamentalmente á agricultura, empregando un sistema de roza e queima. A dieta compleméntase coa caza e a pesca. O seu sistema de goberno, centralizado, está presidido por un xefe principal que delega en diversos xefes de distrito. A súa organización social baséase nun sistema matriarcal. A poboación agrúpase en aldeas, que contan con 100 ou 200 habitantes, repartidas polas chairas e os vales abertos. Practican maioritariamente a relixión musulmana, pero conservan crenzas preislámicas.

4. Lingua do phylum níxer-congo que fala o pobo landoma.

PERSOEIRO

Escritor inglés. Interesado polos estudios clásicos e pola influencia da Revolución Francesa no seu tempo, está considerado como un dos máis destacados poetas da época. Publicou anonimamente Gebir (1798), primeira peza destacada da súa obra poética, a súa extensa obra en prosa Imaginary Conversations (1828), The Hellenics (1847), Drysticks (1858) e Heroic Idylls (1864).

AFLUENTES

Afluente do río Umia pola dereita, que nace entre as parroquias de Godos (Caldas de Reis) e Baión (Vilanova de Arousa) e que discorre por este último concello, onde tamén desemboca.

PERSOEIRO

Clavecinista polaca. Estudiou en Varsovia, Berlín e París. Actuou por todo o mundo espallando o coñecemento das obras para clavecín dos antigos autores italianos e alemáns. Manuel de Falla escribiu para ela o seu concerto de clavecín.

PERSOEIRO

Compositor, crítico e director de orquestra francés. Foi director de música na Comédie Française, entre 1962 e 1965. Na liña de Honegger escribiu o oratorio Rythmes du monde, o poema sinfónico Edina e a sinfonía Jean de la Peur (1951). Fixo tamén teatro musical.

1. Abrir ou rebentar as frieiras.

2. Formarse fendas na madeira ao traballala cando está verde.

1. Lugar que se utiliza para gardar landras.

2. Sobras que quedan das landras que comen os porcos.

3. Dano ou destrución.

RIOS

Río da vertente cantábrica que discorre en dirección S-N e que desemboca formando a ría de Viveiro. Nace na serra do Xistral, na parroquia do Viveiró (Muras) e forma o límite entre os concellos de Muras e Ourol, pasando ao de Viveiro onde desemboca entre a praia de Area de Covas e o porto de Celeiro, despois dun percorrido de 42 km.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Viveiro baixo a advocación de san Xiao.

FILOSOFOS

Filósofo alemán. Foi profesor na Universidade de Bonn. Xudeu de raza e luterano de relixión, refuxiouse en Barcelona fuxindo dos nazis e co estalido da Guerra Civil Española pasou a París, onde formou parte do grupo de personalistas cristiáns representados por E. Mounier e a revista Esprit. Escribiu Einführung in die philosophische Anthropologie (Introdución á antropoloxía filosófica, 1934) e Die Erfahrung des Todes (A experiencia da morte, 1937).