"GR" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos gregos.

2. ento forte do nordeste que se dá no Mediterráneo occidental e central e nas zonas europeas adxacentes.

1. Relativo ou pertencente aos gregarínidos.

2. Esporozoo da subclase dos gregarínidos.

3. Subclase de esporozoos, xeralmente parasitos do tracto dixestivo dos mamíferos e cavidades celómicas de invertebrados. Presentan un tamaño que oscila entre 2 μ e 16 mm. O seu ciclo vital consta dunha fase sexual e outra asexual e ten lugar nun único hóspede.

1. Relativo ou pertencente ás gregarinas.

2. Esporozoo pertencente á orde das gregarinas.

3. Orde de telosporidios de gran tamaño, que teñen o aspecto dunha célula ovoide co citoplasma cuberto por unha cutícula sólida e estriada. Preséntanse principalmente como parasitos extracelulares de invertebrados (anélidos ou artrópodos).

1. Aplícase aos animais ou aos vexetais que teñen tendencia a agruparse formando asociacións. En xeral, os distintos individuos non se atopan unidos corporalmente e poden facer vida independente.

2. 1. Aplícase á persoa ou ás actitudes que defenden os intereses dun grupo ao que pertencen.

   2. Que asume os xuízos e actos alleos como se fosen propios, sen cuestionalos nin pararse a pensar por si mesmo.

3. doméstico.

1. Relativo ou pertencente a Grecia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Grecia.

3. 1. Individuo do pobo grego.

   2. Pobo de orixe indoeuropea que chegou en sucesivos momentos históricos ata as costas do Mediterráneo a comezos do II milenio a C, procedente da conca do río Danubio, no SL de Europa. Estaba formado por diversos grupos unidos por lazos culturais e relixiosos. Os aqueos estendéronse polo S de Grecia e establecéronse no Peloponeso, os xonios asentáronse principalmente en Ática, na zona central do L de Grecia e nas illas Cícladas, onde asimilaron a cultura heládica. Un terceiro grupo, os eolios, asentouse en Tesalia. A expansión comercial, o crecemento demográfico, a falta de terras e o endebedamento do campesiñado obrigaron os gregos a deixar as súas poboacións de orixe e fundar colonias nas rexións costeiras do Mediterráneo a partir do 800 a C. As colonias mantiñan fortes lazos culturais coa metrópole, pero posuían independencia política e administrativa. A expansión por Oriente tivo dúas etapas: na primera colonizáronse as illas do Exeo e as costas de Asia Menor; e na segunda, despois de...

5. Arte desenvolvida en Grecia e nos territorios que estiveron baixo a súa influencia cultural.
   Arte grega antiga
   As primeiras manifestacións artísticas gregas proceden da civilización heládica do Neolítico, entre outros, os xacementos de Sesklo e Dímini en Tesalia. Cara ao 2700 a C produciuse o paso á Idade de Bronce. Nas Illas Cícladas desenvolveuse unha cultura que se converteu na ponte entre o mundo asiático de Oriente Próximo e Creta, coa península grega. Desde o III milenio a C tivo lugar en Creta a cultura minoica, na que cabe salientar os palacios de Knossos e Faistos, e en Micenas a cultura micénica, da que destaca a porta dos Leóns e o tesouro de Atreo. Trala caída do mundo micénico, a recuperación cultural produciuse cara ao s XI a C co desenvolvemento do período protoxeométrico. Producíronse vasos cerámicos de dúas asas e popularizáronse a ánfora e o cráter. O período xeométrico, que comezou nos ss X ou IX a C, estendeuse durante a época...

6. Arte cinematográfica realizada en Grecia. Os pais do cine grego son os realizadores Dimitrios Gaziadis e Orestes Laskos que, a partir de 1925, lles dan un pulo importante ás súas obras. Co tema da resistencia contra os alemáns deuse a coñecer un realizador novo, Iorgos Tzavelas, con Antígona (1961), que despois, xunto con Michalis Cacoyannis, autor de Alexis Zorba (1963) e Nikos Konduros, con Mikrés Afrodites (Pequenas Afroditas, 1963), foi o protagonista directo do apoxeo do cine grego da década de 1950. Con Poté tin Kyriakí (Nunca en domingo, 1960), dirixida por Jules Dassin, o cine deste país obtivo un éxito de resonancia internacional. O golpe de estado de 1967 freou a evolución da cinematografía grega. O restablecemento da democracia permitiu a aparición dunha nova xeración de cineastas como Nikos Koundouros, Tania Marketai e Kosta Ferris. Coa chegada ao poder dos socialistas en 1981, a actriz Melina Mercouri, ministra de Cultura, aboliu a censura...

7. Doutrinas filosóficas que se desenvolveron dentro do ámbito cultural grego durante a Antigüidade e que constituíron o fundamento da posterior especulación filosófica en Occidente. Distínguense dentro da filosofía grega tres grandes períodos: a filosofía presocrática (ss VII-V a C), a clásica (ss V-IV a C) e a helenística (ss IV a C-III d C). Precedida pola especulación relixiosa, a filosofía naceu nas colonias xonias de Asia Menor a finais do s VII a C coa obra dos filósofos presocráticos. Os membros da escola xónica, fundada por Tales de Mileto (s VI a C), desenvolveron a idea dunha substancia primixenia e eterna que se transformaría en todas as formas materiais coñecidas. Para Tales esta substancia sería a auga, mentres que para Anaxímenes (585-524 a C) sería o aire. Heráclito (s VI a C) completou esta idea cunha concepción do mundo en constante cambio no que a maioría das substancias e obxectos serían o resultado da unión de principios opostos. Os seguidores de Pitágoras (550-500 a C)...

8. Literatura en lingua grega producida dentro da área do territorio helénico. Comprende tres períodos claramente diferenciados: antigo, medieval ou bizantino e moderno.
   Literatura antiga
   A literatura grega antiga acostuma dividirse en tres épocas: arcaica, clásica e helenística.
   Época arcaica
   Este período abarca desde as primeiras manifestacións literarias (s VIII a C) ata a época de máximo florecemento das letras atenienses (s V a C). Hai que distinguir tres momentos: o primeiro, exclusivamente épico; o segundo, que marca a aparición da poesía lírica e que se divide en dous subperíodos separados polo momento de crise que sofre a poesía sobre o 530 a C e que deu orixe á prosa; e finalmente, pódese falar dun preclasicismo que prepara o gran momento da época de Pericles. En conxunto, toda a literatura arcaica caracterízase por un forte pesimismo. Homero e Hesíodo ocupan o primeiro período. Probablemente a poesía épica se nutrise, nun primeiro momento,...

9. ...

PERSOEIRO

Eclesiástico francés. Deputado nos Estados Xerais (1789), xurou a Constitución Civil do Clero (1790). Bispo de Loire-et-Cher (1791), presidiu a Convención. Intentou reformar a Igrexa galicana nos concilios de 1797 e de 1801, pero cando se asinou o Concordato (1801), retirouse da vida pública.

1. Relativo ou pertencente a algún dos papas de nome Gregorio.

2. calendario gregoriano.

3. Canto en latín, ao unísono, propio da liturxia da Igrexa Romana, afín ao da sinagoga (salmodia), ao das antigas liturxias cristiás occidentais e ao folclore grecorromano dos primeiros séculos do cristianismo. Algunhas teorías sitúano no país franco na época carolinxia, en parte como a manipulación do canto antigo romano e en gran parte, a máis artística, como creación nova. Outras, cren que se elaborou tecnicamente en Roma (ss V-VII), época de Gregorio I, con material do antigo canto romano. Inicialmente, parece que se transmitiu oralmente a través das Scholae de lectores e cantores, e das comunidades monásticas ou basilicais. Non se conservan notacións musicais anteriores ao s IX, a boa tradición manuscrita é dos ss IX-XII.

4. Cada unha das misas que, en número de trinta en sufraxio por un defunto, se celebra nunha sucesión ininterrompida de días.

5. Movemento de reforma da Igrexa Católica, nos ss XI e XII, contra a decadencia moral e institucional (relaxación moral ou dos costumes, politización dos cargos eclesiásticos, etc), orixinada no s X pola desaparición da orde establecida polos carolinxios. A reforma iniciouna o Papa León IX (1048), continuouna Nicolao II, que conseguiu que o papa fose elixido só polos cardeais (1059), e culminouna Gregorio VII, de quen recibe o nome, xunto con Federico de Lorena, Humberto de Moyenmontier e Pere Damià. Nos sínodos romanos de 1074 e 1075 e, sobre todo, nos Ditatus papae, Gregorio VII expuxo o plan reformador. Enfrontouse deseguido co Emperador Enrique IV, co que se iniciou a loita das Investiduras, que durou ata o Concordato de Worms (1122). Os sucesores de Gregorio VII (Urbano II, Pascual II e Calixto II) continuaron, con máis flexibilidade a reforma, que orixinou un reflorecemento da vida eclesiástica.

PERSOEIRO

Doutor da Igrexa, fillo de Gregorio I, bispo de Nazianzo. Formou con Basilio de Cesarea e Gregorio de Nisa o grupo dos tres grandes capadocios que promocionaron a teoloxía trinitaria. Nomeado patriarca de Constantinopla (379), elaborou importantes sermóns, que lle valeron o título de teólogo. Consérvanse 45 discursos da súa autoría. Na iconografía leva vestiduras de bispo grego (ampla casula e palio) e, como atributos, bastón florido. A súa festividade celébrase o 2 de xaneiro, inda que antes da reforma do calendario litúrxico (1969) celebrábase o 9 de maio.

PERSOEIRO

Padre e doutor da Igrexa Grega, irmán de san Basilio de Cesarea. Ordenado bispo por san Basilio o Grande, foi deposto polo emperador Valente, partidario do arianismo. Participou no I Concilio de Constantinopla (381). Admirador de Oríxenes, levou o platonismo ao seu máximo desenvolvemento no cristianismo. Consérvanse diversas obras esexéticas, dogmáticas e ascéticas, xunto con numerosas cartas. A súa festividade celébrase o 9 de marzo.

FILOSOFOS

Filósofo italiano. Profesor das universidades de París, Boloña, Padua e Perugia, foi xeral da orde dos eremitas de santo Agostiño (1357-1358). Seguidor do nominalismo de G. de Ockham, non buscou a conciliación con Platón nin con santo Agostiño. Foi o autor de Comentario ás sentencias de Pier Lombardo (1482).

PERSOEIRO

Historiador e bispo de Tours (573-594). Enfrontouse aos arianos e escribiu diversos libros de devoción e haxiografías, pero destacou especialmente polo súa Historia Francorum. Na iconografía viste de pontifical e leva como atributos un relicario e un peixe monstruoso. A súa festividade celébrase o 17 de novembro.

PERSOEIRO

Papa (590-604). É un dos grandes padres da Igrexa Latina, foi prefecto urbano de Roma (572-574) pero retirouse á vida monástica no monte Celio (Roma). Nuncio de Pelaxio II en Constantinopla (579-586), sucedeuno na sé de Roma. Elixido papa no 590, acadou a paz cos longobardos a través de pactos e concordias (592) e estableceu as bases do Estado Pontificio ao gobernar de xeito autónomo as súas rexións. Denegoulle ao patriarca de Constantinopla o dereito a nomearse patriarca ecuménico e afirmou a primacía da Igrexa de Roma. Apoiou as misións evanxelizadoras entre os anglos (596) e colaborou na conversión dos francos. Esforzouse por reformar os costumes da Igrexa co tratado Regola pastorale. Os seus escritos, homilías, cartas e Diálogos foron moi populares durante a Idade Media. Codificou o canto gregoriano, que se converteu no canto oficial da Igrexa Latina e que substituíu o anterior canto ambrosiano. Na iconografía leva ornamentos papais (casula ancha, palio, tiara papal...

PERSOEIRO

Papa (715-731). Favoreceu a evanxelización iniciada por san Bonifacio e consagrouno bispo de Xermania (723). Enfrontouse co emperador bizantino pola iconoclastia (729) e obtivo dos longobardos a doazón de Sutri, primeiro núcleo dos Estados Pontificios. A súa festividade celébrase o 13 de febreiro.

PERSOEIRO

Papa (731-741). Convocou un concilio en Roma (731). Continuou a política de oposición á iconoclastia dos seus antecesores e apoiou o labor dos misioneiros.

PERSOEIRO

Papa (827-844). Consagrou a Ansgar como bispo para continuar o apostolado nos países nórdicos. Enfrontouse aos piratas sarracenos, que destruíron Civitavecchia e Ostia e ameazaron Roma.

PERSOEIRO

Papa (1227-1241). Foi cardeal diácono (1198) e cardeal bispo de Ostia (1206). Durante o seu papado opúxose á política absolutista de Federico II, e excomungouno en 1227 e 1239. Traballou pola reunificación das igrexas romana e grega e confiou a Inquisición aos dominicanos.

PERSOEIRO

Papa (996-999). Imposto polo Emperador Odón III, o Senado romano rexeitouno e elixiu un antipapa. Mantívose fiel ao emperador, pero tentou reafirmar a autoridade da Igrexa e apoiou o movemento cluniacense.