"ECU" (Contén)

1. Que dura moitos séculos.

2. Que ten moitos séculos.

ENTRADA LARGA

Expresión matemática de equilibrio dinámico dun elemento de fluído, que no caso particular dunha corrente de fluído newtoniano (viscosidade cinemática constante), en réxime laminar, toma a forma:

FORMULA

sendo ¦Í a velocidade, F a forza activa aplicada á unidade masa, z a densidade, p a presión, ¦Ã a viscosidade cinemática e 6 o operador diferencial nabla. Desta fórmula pódese deducir a ecuación fundamental da hidroestática, ao facer ¦Ã = 0 (fluído perfecto) e -¦Í/-t = 0 (fluído en repouso ou en movemento continuo).

ENTRADA LARGA

Expresión matemática que relaciona o potencial de electrodo coa actividade das especies químicas que interveñen na reacción de transferencia electrónica, de ecuación xeral Ox + ne = Red, e que ten a forma:

FORMULA

                      RT aOx
E   =   E°   +   ——   ln   ——
                      nF aRed

en que R é a constante dos gases, T a temperatura absoluta, n o número de electróns, F a constante de Faraday (que vale 9,648·104 C/mol), aOx e aRed as actividades das formas oxidada e reducida, e E° (denominada potencial estándar de redución) unha constante característica da parella redox. Tamén se denomina lei de Nernst.

1. Mancha pequena abrancazada que se forma na córnea do ollo.

2. Opacidade ou turbación dos ouriños en forma de nube.

ENTRADA LARGA

Ecuación deducida en 1927 por L. Onsager, que se baseou na teoría de Debye-Hückel, e que relaciona a condutividade equivalente (¦«) dunha disolución de concentración dada (c) e a condutividade equivalente nunha disolución infinita (¦«o). A súa expresión ¨¦

FORMULA

sendo A e B constantes que dependen exclusivamente da temperatura e do disolvente. A ecuación ¨¦ aplicable unicamente para disolucións diluídas.

GALICIA

Escultor. Membro dunha familia de ourives composteláns de orixe francesa, iniciouse co seu pai Claudio Pecul Montenegro e traballou cos seus irmáns Claudio, Xacobe, Xoán e Cristovo. De estilo neoclásico, realizou unha Inmaculada Concepción para o altar maior e unha Santa Tareixa para a capela das Reliquias, ambas na catedral de Santiago de Compostela. En 1799 nomeárono académico de mérito da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando onde obtivera en 1787 o premio de gravado en oco pola medalla La unción de David por Samuel.

1. Que é propio ou característico dunha persoa ou cousa.

2. Que sobresae dos demais porque presenta unhas características pouco habituais.

1. Calidade de peculiar.

2. Trazo ou carácter peculiar.

1. Diñeiro ou bens que podía ter a muller, o fillo ou o escravo que o dominus ou o paterfamilias lles confería para uso e administración, aínda que el seguía conservando a propiedade dos bens.

2. Diñeiro que ten particularmente cada un.

3. Diñeiro que percibe un preso polo traballo que realiza dentro da prisión.

1. Moeda ou billete de curso legal de valor determinado.

2. Convención ou pacto pretorial do dereito romano polo que unha persoa se comprometía a satisfacer nunha data unha débeda propia ou allea.

1. Repartición equitativa.

2. Establecemento, xeralmente por iniciativa do poder público, dun prezo intermedio para determinados produtos básicos. O seu avituallamento impón procedencia e custos diversos.