"AN" (Contén)

GALICIA

Interventor da Aduana de Vigo e xefe do negociado de Facenda. Realizou análises estatísticas das balanzas comerciais dos países que consideraba esenciais para a economía española. Escribiu Ligeros apuntes sobre el impuesto de Aduanas (1875), Estudios acerca de las relaciones mercantiles entre España y Portugal (1880), Nuestras relaciones comerciales aduaneras con el Imperio de Marruecos (1883), Nuestras relaciones comerciales con las Islas de Cuba, Puerto Rico y Filipinas (1893) e El progreso comercial de Vigo (1893). Recibiu a orde de Carlos III.

PERSOEIRO

Militar. Capitán do exército en Galicia, foi fusilado en Carral pola súa participación no Levantamento de 1846.

PERSOEIRO

Escritor. Hábil versificador, o seu teatro presenta unha retórica propia do Século de Ouro e influencias directas do Romancero. Publicou os dramas históricos Las hijas del Cid (1908) e Doña María la Brava (1909); o drama operístico Emporium (1906) e o poemario Odas (1900), en que amosou o seu modernismo e clasicismo. As súas novelas seguen tamén unha mesma liña romántica modernista e de evocación histórica. Postumamente editouse o libro de memorias Días de Infancia y adolescencia (1964).

1. Relativo ou pertencente ao marquisano.

2. ariedade lingüística italorrománica do grupo central, que se fala en Italia.

1. porco.

2. Que ou quen amosa falta de limpeza ou hixiene no aspecto persoal ou ao facer as cousas.

3. Que ou quen se comporta de xeito groseiro ou obsceno.

4. Apelativo que, nos reinos cristiáns da Península Ibérica, se daba aos xudeus e musulmáns conversos ao cristianismo, especialmente se seguían practicando a súa relixión en segredo. Acusados de ser falsos conversos, os xuízos contra eles foron a principal actividade na que se centrou a Inquisición en España.

PERSOEIRO

Político e escritor. Foi o primeiro secretario da Academia Colombiana de la Lengua e vicepresidente da República. No campo lexicográfico publicou Tratados de ortología y ortografía castellana (1858) e Dicionario ortográfico (1867). Da súa obra, de carácter costumista e dunha gran perfección formal, destacan El moro (1897) e Amores y leyes (1898).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no Saviñao. Construída entre finais do s XII e comezos do s XIII, conta cunha nave de planta rectangular, muros de pequenos perpiaños e cuberta a dúas augas cun tellado de tella. A fachada presenta unha portada abucinada con tres arquivoltas de medio punto que se apoian en columnas con capiteis cúbicos. A espadana conta con dous vans e está rematada por un frontón con óculo. No interior consérvanse retablos con imaxes e pinturas murais do s XV.

PERSOEIRO

Financeiro. Fundou a banca J. Marsans i Rof i Fills, que se converteu en Banca Marsans SA en 1919. En 1910 creou unha sección de viaxes que se converteu na axencia Viajes Marsans SA.

PERSOEIRO

Escritor. Evolucionou de posturas testemuñais cara á preocupación formal, tendo sempre como marco das súas obras os ambientes barceloneses da década de 1950. Colabador asiduo co mundo do cine e da música, da súa produción destacan Últimas tardes con Teresa (Premio Biblioteca Breve 1965), levada ao cine en 1984 por G. Herralde; Si te dicen que caí (1973, Premio Internacional de Novela), La muchacha de las bragas de oro (Premio Planeta 1978), levada ao cine por V. Aranda en 1980; Ronda del Guinardó (1984), El amante bilingüe (1990, Premio Ateneo de Sevilla), El embrujo de Shanghai (1993, Premio de la Crítica e Premio Europa de Literatura 1994), levada ao cine por Fernando Trueba; Las mujeres de Juanito Mares (1997) e Rabos de lagartija (2000, Premio de la Crítica 2001), así como o volume antolóxico de relatos Cuentos Completos (2002). Recibiu o Premio Nacional de Narrativa (2001).

PERSOEIRO

Actor, autor e director teatral. En 1946 debutou no teatro profesional na compañía de Alejandro Ulloa, e pouco despois no cine co filme Mariona Rebull (1947). En 1977 foi nomeado director do Centro Dramático Nacional, e a mediados da década de 1980 fundou a Compañía Nacional de Teatro Clásico. Foi director do Instituto de las Artes Escénicas y la Música (INAEM) do Ministerio de Cultura (1989-1990). Dirixiu obras de autores clásicos e modernos, das que destacan Marat-Sade (1968), Tartufo (1978) e El Misántropo (1997), e tamén de produción propia, como Yo me bajo en la próxima...y usted? (1982) e Tan lejos, tan cerca (1998). Recibiu o Premio Nacional de Interpretación (1960), o Premio Nacional de Teatro (1974), a Medalla de Oro al Mérito en las Bellas Artes (1991) e o galardón de honra dos premios Max de teatro (2000).

PERSOEIRO

Escritor neerlandés. Influído polo expresionismo alemán e máximo responsable da revista De Vrije Bladen (1926), desenvolveu un estilo dunha grande expresividade vitalista. Da súa produción destacan o libro de poemas Paradise Renegained (1927), os ensaios De anatomische les (A lección de anatomía, 1926) e De lamp van Diogenes (A luz de Dióxenes, 1928), e as novelas De dood van Angèle Degroux (A morte de Angèle Degroux, 1933) e Heden ik, morgen gij (Hoxe por min, mañá por ti, 1936), en colaboración con S. Vestdijk.

PERSOEIRO

Irmá de Lázaro e María. Aparece dúas veces nos Evanxeos, acollendo a Xesús Cristo na súa casa de Betania e na escena da resurrección de Lázaro. Considerouse no mundo cristián como exemplo da ama de casa hospitalaria, da que é patroa, e como símbolo da vida activa en contraste coa vida contemplativa da súa irmá. Na iconografía viste túnica e manto, aínda que outras veces aparece con hábito monacal. O seus atributos son un salterio ou un rosario; outras veces, un dragón ou un animal monstruoso. Desde a Idade Media, leva unha vasoira e unha culler, ou calquera instrumento de cociña. A súa festividade celébrase o día 29 de xullo.

PERSOEIRO

Emperatriz de Bizancio, filla do Rei Bagrat (ou Pancracio) IV e dunha princesa de Alania-Ossetia. Casou co Emperador Miguel VII Ducas (1065) e pasou a chamarse María. Despois da abdicación de Miguel VII, casou co Emperador Nicéforo III.

PERSOEIRO

Mártir. Foi martirizada en Roma co seu esposo Mario. A súa festividade celébrase o 29 de xaneiro.

GOLFOS

Golfo da costa meridional de Myanmar, que se abre ao mar de Andaman. Sitúase entre o delta de Iravadi e a provincia de Tenasserim.

1. marta común.

2. garduña.

PERSOEIRO

Xeólogo. Colaborou en numerosas investigacións científicas, principalmente nas relacionadas co petróleo. Foi colaborador tamén do Mapa xeolóxico de España (1967).

PERSOEIRO

Arquitecto e xesuíta francés. Coñecido como Martellange, construíu as escolas dos xesuítas de Le Puy (1610) e Dijon (1611). Proxectou a igrexa de Saint-Paul e Saint-Louis de París (1627) e acabou a catedral de Orléans.