"AN" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Castroverde baixo a advocación de santo André.

1. 1. Relativo ou pertencente á cidade ou comarca portuguesa de Miranda do Douro, aos seus habitantes ou á súa lingua.

   2. Natural ou habitante da cidade ou comarca portuguesa de Miranda do Douro.

   3. Lingua do phylum indoeuropeo que se fala no nordés de Portugal, nunha extensión de preto de 500 km 2 . De orixe asturleonesa, recibiu a influencia do portugués, sobre todo a partir do s XVI. Na cidade de Miranda do Douro e arredores conservouse como lingua oral xa que foi substituído polo portugués. José Leite de Vasconcelos describiuno e escribiuno por primeira vez a finais do s XIX. O proceso de normativización do mirandés iniciouse en 1995 coa publicación dunha Proposta de Convenção Ortográfica Mirandesa e consolidouse en 1999 coa edición da Convenção Ortográfica da Língua Mirandesa. Foi recoñecido como lingua oficial pola Lei 7/99, de 29 de xaneiro. Estímase que o falan unhas 7.000 persoas na zona de orixe e que o coñecen uns 5.000 emigrantes.

2. Aplícase a unha raza de vacas cos cornos revirados cara a atrás propia de Miranda do Douro.

PERSOEIRO

Escritor. Interesado polas cuestións lingüísticas, publicou Compendio de gramática gallega-castellana, con un vocabulario de nombres y verbos gallegos y su correspondencia castellana, precedidos de unos diálogos sobre diferentes materias. Un grandioso poema de 100 octavas titulado “La Creación y Redención”. Un extracto de fábulas de los mejores fabulistas así como algunas del autor (1864). Do seu estudo dedúcese a importancia do léxico que contén e o escaso valor da parte literaria. É tamén autor de “Apólogos” (1889), incluído na revista A Gaita Gallega.

PERSOEIRO

Botánico. É un dos fundadores da citoloxía e a fisioloxía vexetais e autor de traballos memorables sobre as carrizas. Escribiu Elémens de physiologie végétale et botanique (1815).

PERSOEIRO

Gospodar de Valaquia (1386-1418), fillo de Radu I. Estivo en loita constante contra os turcos e perdeu parte da súa independencia cando Mehmet I ocupou a Dobruxa e o someteu a tributos.

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Iniciado no expresionismo, que cultivou ata 1967, atravesou unha época abstracta que culminou noutra conectada coa problemática do home e o contorno que o condiciona. Realizou esculturas, sobre todo metálicas, e metalografías sobre a situación dos negros en EE UU. Recibiu influencias da linguaxe e da visión da pop-art. Da súa obra destacan Crit, dejuni forgos; El boig, Els relleus visuals, Vietnam 68, L’espera, Vencerem, Lluita d’infants, Gioconda, Antoni Miró e One Dollar.

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Formouse na Escola de Comerç de Barcelona e na Escola Superior de Artes Industriales y Bellas Artes (la LLotja). Durante unha convalecencia na casa familiar de Mont-Roig del Camp (1911) orientouse definitivamente cara á pintura. Ao seu regreso a Barcelona (1912), inscribiuse na Escola d’Art de Francesc Galí, onde coincidiu con E. C. Ricart, J. F. Ràfols, Joan Prats e J. Llorens i Artigas, e frecuentou o Cercle Artístic de Sant Lluc, onde participou na formación do grupo Courbet. En 1918 expuxo nas galerías do marchante Josep Dalmau obras expresionistas, con influencias cubistas e fauvistas (Molinet de cafè, Retrat d’una vaileta). En 1919 viaxou a París, onde coñeceu a Picasso, Max Jacob e T. Tzara, e contactou co grupo dadá. Tamén coñeceu a Ernest Hemingway, que lle comprou La ferme/La masia (1920). Abandonou as primeiras fórmulas fauvistas e robustas e inclinouse cara a un miniaturismo con resonancias populares e orientalizantes. Os seus obxectos...

1. Árbore do xénero Terminalia, da familia das combretáceas, con froitos moi ricos en taninos, que se empregan na preparación de peles.

2. Froito desta árbore, de cor negra, vermella ou amarela, que se emprega en medicina e en tinturaría.

PERSOEIRO

Economista escocés. Estudou en Edimburgo e Cambridge e foi profesor en Oxford e Cambridge. Especializouse na análise dos incentivos no contexto da información asimetricamente distribuída, e demostrou que esta información podía ter importantes consecuencias en determinados sistemas económicos e mercados. Recibiu, xunto a W. Vickrey, o Premio Nobel de Ciencias Económicas (1996).

1. Aversión cara aos homes e en xeral cara á sociedade. Modernamente está incluída nos estados patolóxicos do individuo, acompañada polo xeral de melancolía e hipocondría.

2. Tendencia a unha vida afastada de calquera tipo de relación social.

1. Mestura de diferentes cousas.

2. 1. Libro que contén escritos de temática diversa dun só autor ou de diversos autores.

   2. Obra composta por traballos en prosa ou en verso, publicada en homenaxe a un escritor, un político ou un científico, entre outros, polos seus amigos.

   3. Conxunto de diversos opúsculos que nas bibliotecas adoitan estar encadernados xuntos atendendo ao seu formato.

PERSOEIRO

Economista. Traballou no campo da denominada economía do benestar e estudou o problema dos custos sociais crecentes que xera o proceso de produción nas sociedades capitalistas avanzadas. A súa obra principal é The Costs of Economic Growth (1968).