"Ea" (Contén)

Título concedido por Filipe V, o 13 de setembro de 1729, a Pedro de Castro Salazar y Figueroa, señor de San Xían de Cela, primeiro duque da Conquista, cabaleiro da orde de Santiago e vicerrei de México (1740-1742). En 1803 pasou aos Villarroel e trala morte sen sucesión de María de la Natividad Quindós y Villarroel o marquesado foi rehabilitado no descendente dun irmán do primeiro marqués, Ignacio de Arenillas y López de Chaves. As súas armas son escudo terciado en pao: o primeiro, de prata, con seis roeles de azur; o segundo, de goles, con trece estrelas de ouro; e o terceiro, de ouro, con cinco follas de figueira de sinople.

Conxunto real situado na serra de Guadarrama, a 11 km de Segovia. Construíuse por orde de Filipe V entre 1721 e 1739. O palacio e a colexiata comezounos Teodoro Ardemans (1723-1725). Isabel de Parma outorgoulle un aire italiano ao conxunto no que traballaron Andrea Procaccini, Sempronio Subiasti, Filippo Juvara e Giovanni Battista Sachetti. En 1740 Isabel de Farnese mandou construír os cuarteis e cortes no lado O, e a finais do s XVIII Juan de Villanueva erixiu a torre do reloxo. Os xardíns, de inspiración francesa ao xeito de Le Nôtre, proxectáronos René Carlier e E. Boutelou.

Organización non gobernamental internacional dedicada á protección do medio e á difusión dos valores ecoloxistas e pacifistas. O órgano supremo da organización, presente en 40 países de Europa, América, Asia e Oceanía, é o Consello Internacional, con sede en Amsterdam. As súas principais liñas de acción céntranse na loita contra o cambio climático, a caza de baleas, a proliferación da enerxía nuclear (tanto na vertente militar como na civil), a enxeñería xenética e o emprego de elementos tóxicos na industria, así como na protección dos bosques e dos océanos e no apoio ás iniciativas de comercio xusto e desenvolvemento sostible. Para a realización das súas actividades, financiadas polas achegas dos seus socios e simpatizantes e os ingresos xerados pola venda directa de material elaborado pola organización, conta cunha estrutura profesional e unha pequena flota de barcos que serven de base ás súas campañas. Greenpeace xurdiu en 1971, cando un grupo de 12 activistas, tripulantes do buque Phyllis...

Observatorio astronómico fundado por Carlos II en Greenwich, no ano 1675, coa finalidade de proporcionar datos, imprescindibles para os navegantes de entón, para determinar a posición. No 1884 estableceu de forma arbitraria o meridiano de lonxitude 0°. No ano 1948, debido a que a contaminación atmosférica e a iluminación nocturna de Londres dificultaban as observacións, trasladouse ao castelo de Herstmonceux, próximo a Eastbourne (Sussex). Depende da University of Cambridge. Utilizou o grupo de telescopios Isaac Newton do observatorio do Roque de los Muchachos en Canarias, grazas a un acordo internacional.

Xénero de árbores, da familia das proteáceas, ao que pertence o carballo australiano.

Reacción de adición nucleofílica do carbanión R- sobre un átomo positivo ou un enlace polar. Prodúcese mediante a acción do reactivo de Grignard, e pódense obter ácidos carboxílicos, alcois, aldehidos e outros compostos.

Cada un dos compostos organomagnésicos do tipo R-Mg-X, onde R pode ser un radical alquílico ou arílico, Mg un átomo de magnesio, e X un átomo dun halóxeno (cloro, bromo ou iodo, principalmente), que se obtén mediante a reacción R-X + Mg D R-Mg-X. Non se poden illar en estado puro porque se descompoñen con facilidade. Prepáranse mediante a mestura de limaduras de magnesio cun haluro orgánico en éter seco e atmosfera de nitróxeno. Empréganse en sínteses orgánicas, xa que reaccionan con case todas as substancias orgánicas agás os hidrocarburos, éteres e certas aminas. Dous reactivos que se usan moito son o ioduro de metil-magnesio (CH3-MGI) e bromuro de etil-magnesio (CH3-CH2-MgBr).

Colectivo teatral creado en 1931 por Harold Clurman, Lee Strasberg e Cheryl Crawford, ao que se uniu pouco despois Stella Adler. Seguindo a tradición dos pequenos teatros experimentais de principios de século, a súa finalidade era establecer novas maneiras de realización teatral e repertorios renovados, centrados na obra de autores novos. O grupo separouse en 1941 pero a súa influencia foi decisiva na introdución en EE UU das ideas de Konstantin Stanislavski, das que deriva o coñecido como método.