"eo" (Contén)

GALICIA

Teólogo e avogado. Foi alcalde de Ribadavia durante seis anos e estudou a historia da vila. Escribiu Apuntes históricos sobre la vida, trabajos y escritos del insigne teólogo Fr. Tomás de Lemos (1906), El fuero municipal de Ribadavia. Breve examen de sus disposiciones y contenido (1909), La Virgen del Portal de Ribadavia y su capilla (1904) e Los judíos en Ribadavia (1915).

1. Relativo ou pertencente aos meteoros.

2. Que semella un meteoro pola súa rapidez, brillo ou curta duración.

3. Que se produce ou realiza cunha gran rapidez.

1. Causar meteorismo.

2. Producir meteorización.

3. Caer meteoros na Terra.

1. Fenómeno físico que se produce na atmosfera e que caracteriza o tempo. Clasifícanse en meteoros aéreos, que están relacionados cos ventos; acuosos, que se deben á condensación, á precipitación e á conxelación do vapor de auga atmosférico (néboa, nubrado, chuvia, orballo, xeada); luminosos, que se deben a fenómenos ópticos de reflexión, refracción ou difracción dos raios de Sol (arco da vella) e eléctricos, que se producen pola carga eléctrica atmosférica (raios, tronos).

2. Fenómeno luminoso que se pode observar no firmamento e que se orixina cando un meteoroide entra na atmosfera terrestre, e que popularmente recibe a denominación de estrela fugaz. Os meteoros máis correntes aparecen como un punto luminoso que se move entre as estrelas ata que se apaga dunha maneira máis ou menos brusca. Nalgúns casos, o meteoro deixa un rastro luminoso que pode permanecer no firmamento durante un certo tempo, e pode ser de cor branca, verde, vermella ou amarela. Nos casos en que os rastros son persistentes, os meteoros adoitan ir acompañados de ruídos característicos. Nunha noite clara son visibles de 2 a 10 meteoros por hora e a súa distribución polo firmamento é ao azar (meteoros esporádicos). En certas épocas do ano o número de meteoros por hora pode chegar ao centenar, e a maioría proveñen dunha mesma rexión do firmamento; neste caso coñécese popularmente como chuvia de estrelas.

SEMANARIOS

Semanario editado en Vigo a partir de 1867 e que cesou aos dous meses. Fundado e dirixido por Pascual Ruíz Enríquez, participaron na súa redacción Luís Taboada Coca e Xoán Neira Cancela. Como publicación humorística algunhas das súas críticas e ironías motivaron o seu peche e o posterior desterro do director.

1. Ciencia que estuda a atmosfera e os fenómenos que teñen lugar nela. É considerada unha parte da física e ten un marcado carácter de observación, xa que xeralmente é imposible a experimentación e a reprodución dos fenómenos que teñen lugar na atmosfera. Ten un ámbito de estudo moi parecido ao da climatoloxía, pero diferénciase en que esta trata dos valores e as pautas que segue a atmosfera durante longos períodos de tempo e, pola contra, a meteoroloxía fai referencia ao estado das variables nun momento determinado. Os primeiros estudos meteorolóxicos foron feitos no s IV a C por Aristóteles e foi no s XVII cando se fixeron as primeiras observacións da temperatura, da presión e da choiva. A finais do s XVIII e a principios do s XIX un grupo de científicos europeos estableceron unha rede de estacións meteorolóxicas e apareceron os primeiros mapas do tempo. Foron os meteorólogos escandinavos, dirixidos por V.F.K. Bjerknes e polo seu fillo, quen desenvolveron a teoría das masas de aire e das...

2. Aplicación da meteoroloxía a diferentes campos, como é o caso da meteoroloxía agrícola, meteoroloxía marítima, meteoroloxía médica ou meteoroloxía legal.

3. Parte da meteoroloxía que estuda as leis de movementos da atmosfera e os mecanismos de formación e desenvolvemento dos sistemas ou perturbacións meteorolóxicas de diferentes escalas, mediante a aplicación das leis da dinámica de fluídos na atmosfera. Así, a predición meteorolóxica mediante modelos numéricos é unha das partes principais da meteoroloxía dinámica. Nos estudos prácticos de diagnóstico e de predición, utilízanse mapas e diagramas que representan o estado da atmosfera a unhas horas determinadas e sobre unha extensión restrinxida.

4. Parte da meteoroloxía que estuda a radiación solar, primeira fonte de enerxía do sistema Terra-atmosfera, e a súa transformación noutros tipos de enerxía que interveñen nos fenómenos meteorolóxicos, a termodinámica da atmosfera, a física das nubes, os procesos que dan lugar ás precipitacións, as tempestades e os meteoros eléctricos e ópticos.

5. Conxunto de estudos prácticos que se aplican diariamente para a previsión do tempo. A micrometeoroloxía estuda os procesos que se dan na parte máis baixa da atmosfera, denominada capa límite, onde teñen lugar os intercambios de materia e enerxía coa superficie terrestre e onde os fenómenos de viscosidade, turbulencia e, en definitiva, o rozamento do aire coa terra, son máis importantes. A aeroloxía estuda as capas atmosféricas máis altas.