"fico" (En toda a entrada)

Cousa que envolve algo ou coa que se envolve algo.

Aparencia externa de algo ou de alguén que normalmente adoita ser todo o contrario do que aparenta.

Perfil imaxinario que pecha un obxecto en aplicacións de deseño ou de retoque fotográfico.

Relativo ou pertencente á epigrafía.

Aplícase á decoración a base de epígrafes ou inscricións.

Disciplina que estudia o coñecemento, as súas clases, os seus condicionamentos, a súa posibilidade e a súa realidade. Ademais, estudia os contidos do pensamento, a súa natureza e o seu significado, polo que algúns autores prefiren falar dunha teoría do coñecemento científico. O termo introduciuno o filósofo escocés J. F. Ferrier para designar a doutrina sobre a validez do coñecemento. Obxecto fundamental na historia da filosofía, os principais enfoques do seu estudo foron o racionalista, o empirista, o transcendentalista, o idealista, o positivista, o irracionalista vitalista e o da análise da linguaxe filosófica. Para moitos autores, é parte da metafísica e o seu obxecto de estudo é o coñecemento do ser; para outros, é unha disciplina autónoma. No ámbito da filosofía hispana utilizouse como sinónimo de gnoseoloxía, sen embargo, a utilización deste termo pola filosofía de orientación escolástica levou a facer a distinción entre gnoseoloxía, como teoría do coñecemento, e epistemoloxía,...

Disciplina, de carácter filosófico, que se ocupa dos tipos de coñecemento que se poden obter da lingüística. Dun xeito máis específico, constitúe unha teoría verbo da metodoloxía, os procedementos e os obxectivos da lingüística en tanto que campo do saber. Estudia, así mesmo, a evolución histórica das ideas lingüísticas e mais a súa contribución ao coñecemento humano. Unha das discusións básicas ten sido o carácter científico da disciplina, aspecto tan condicionado polos estándares científicos herdados da tradición grecolatina e occidental. Así, os saberes asociados ás ciencias experimentais teñen dominado as concepcións do científico durante os séculos precedentes. Mesmo no s XX, a lingüística estivo en certa medida relegada como ciencia, xa que os datos que manexaba se consideraban “procedentes da mente” e non de fontes abertamente observables. A análise lingüística en tanto que conduta directamente observable contribuíu a modificar esta concepción. Non obstante , os estudiosos vinculados...

Carta ou misiva que se escribe a alguén.

Composición, a miúdo en verso e con métricas diversas que, elaborada en forma de carta, trata diversos temas, case sempre filosóficos, morais, satíricos ou relixiosos. Adoita estar dirixida, de maneira formal, a unha ou varias persoas particulares, reais ou imaxinarias. Escribiuse, xeralmente, coa intención de que tivese unha ampla difusión, de aí o seu interese xeral a causa dos temas que trata. A epístola de contido literario cultivouse a partir de Horacio (Epistola ad Pisones). Ademais das do Novo Testamento, destacan as de Cicerón, Petrarca, Garcilaso de la Vega, Luís Vives, Ben Jonson, John Gay, Alexander Pope, Jonathan Swift e Antonio de Guevara.

1. Cada unha das vinte e unha cartas atribuídas aos diversos apóstolos que forman parte do Novo Testamento. Clasifícanse en dous grandes grupos: paulinas e católicas. Denomínanse cartas paulinas as catorce epístolas atribuídas a san Paulo (ós romanos, dúas aos corintios, aos gálatas, aos efesios, aos filipenses, aos colosenses, dúas aos tesalonicenses, dúas a Timoteo, a Tito, a Filemón e aos hebreos). A Carta de Santiago (50?) preséntase como escrita polo apóstolo “irmán” do Señor. A Carta de Xudas, de datación discutida (69?), ten como autor o irmán de Santiago. A Primeira Carta de Pedro redactouna Silvano, probablemente antes do ano 67, e a Segunda Carta de Pedro foi escrita, probablemente, por un discípulo do apóstolo. A análise literaria das tres Epístolas de Xoán indica que se trata da obra do autor do cuarto evanxeo, polo que a data da súa redacción debería situarse arredor dos anos noventa.

2. Texto do Novo Testamento (xeralmente dalgunha das Epístolas) que se le na misa ou se canta antes do Evanxeo. OBS: Escríbese sempre en maiúscula.

Lado dereito do altar dende o punto de vista dos fieis. O seu nome fai referencia ao lugar onde se lía a Epístola durante a celebración da misa, segundo o rito romano anterior ao Concilio Vaticano II.

Composto orgánico que contén o grupo
GRAFICO
e que se obtén nas reaccións de epoxidación. O átomo de osíxeno do grupo epóxido reacciona con facilidade co hidróxeno activo das substancias do tipo R-H, como a auga, os ácidos ou os alcohois, e dá, con frecuencia, derivados hidroxílicos.

Polímero obtido mediante a condensación dun composto epóxido e dun fenol. A maioría son produto da reacción do bisfenol A coa epiclorhidrina. Empréganse de maneira habitual como adhesivos e en recubrimentos superficiais de elevada resistencia. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

Calidade de equidistante.

Diferencia de altitude entre dúas curvas de nivel dun mapa topográfico, que depende da escala do mapa e do tipo de relevo.

1. Estado dun sistema en que este non pode experimentar ningún cambio de forma espontánea.

2. equilibrio dinámico

   Estado dun corpo cando a resultante das forzas externas que actúan sobre el se contrarresta coas forzas de inercia.

3. equilibrio electrostático

   Estado dun corpo condutor en que o campo eléctrico é nulo en todos os puntos do seu interior. As cargas eléctricas libres distribúense pola superficie.

4. equilibrio estático

   Estado dun corpo sometido a un sistema de forzas que cumpren os principios da estática. Pode ser estable, se ao separar o corpo da posición inicial o sistema de forzas ao que está sometido o devolve á posición primitiva; inestable, se o corpo non recupera a posición inicial senón que pasa a outra posición de equilibrio máis estable; e indiferente, se o corpo queda en equilibrio en calquera posición. No equilibrio estable, o centro de gravidade do corpo queda por debaixo do punto de suspensión da base de sustentación, no inestable queda por enriba e no indiferente coinciden. Hai outro tipo de equilibrio, o metastable, que se produce cando o estado de equilibrio é estable para pequenas accións exteriores, pero que se volve inestable cando estas accións exteriores son suficientemente grandes.

5. equilibrio radioactivo

   Estado dun corpo radioactivo que se desintegra emitindo átomos radioactivos, de maneira que o número de átomos emitidos coincide co número de átomos que se volven desintegrar.

6. equilibrio termodinámico

   Estado dun corpo ou sistema termodinámico en que as variables termodinámicas de estado, como a presión ou a temperatura, teñen o mesmo valor en todos os puntos do sistema. O criterio fundamental do equilibrio termodinámico nun sistema, o volume e enerxía constantes, é o da entropía total máxima. O movemento dun sistema cara ao equilibrio componse de dúas partes: o acadamento da posición de enerxía mínima e, despois, o da posición de entropía máxima.

Posición vertical dun corpo.

1. Proporción ou relación axeitada entre cousas sen que ningunha destaque das demais.

2. ...

Erro tipográfico cometido na impresión, composición ou copia dun escrito.

Lista de erros, coas súas correccións, que se pon ao final dunha obra ou que pode ir nunha folla solta.