"Egara" (Contén)

GALICIA

Escritor, farmacéutico e político. Licenciado en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela (1911), doutor en Farmacia pola Universidad de Madrid e licenciado en Químicas pola Universidad de Oviedo (1919). Foi presidente do Colegio de Farmacéuticos de Oviedo, subdelegado de farmacia, deputado (1924-1927) e cronista oficial de Viveiro dende 1946. Colaborador de España Farmacéutica, Revista General de la Marina, Boletín de la Real Academia Gallega e Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Lugo, cultivou os temas históricos. Entre as súas obras destacan Juan Dutton y sus descendientes (1952) e Historia de Vivero y su concejo (1953). Membro correspondente da Real Academia Galega, en 1936 recibiu o Premio Carracido polo seu labor científico.

PERSOEIRO

Militar. Membro do Partido Carlista, despois do Convenio de Vergara integrouse no exército isabelino. Participou na Vicalvarada xunto con O’Donnell e integrouse de novo no exército carlista en 1868. Foi nomeado xeneral en xefe das forzas do País Vasco a finais de 1872 e sucedeu a Lizárraga como comandante das forzas do Centro. Despois da guerra trasladouse a Francia e ao Reino Unido ata que regresou a España.

PERSOEIRO

Político e dramaturgo. Destacado enxeñeiro, matemático e profesor, foi ministro de Fomento e Facenda. Da súa produción destaca En el puño de la espada (1875), O locura o santidad (1877), En el seno de la muerte (1879), El gran galeoto (1881), Lo sublime en lo vulgar (1890), El hijo de don Juan (1892), Mariana (1892), Mancha que limpia (1895), La duda (1898) e A fuerza de arrastrarse (1905). Membro da Real Academia Española, en 1904 compartiu o Premio Nobel de Literatura con F. Mistral.

PERSOEIRO

Pintor e ilustrador. Fillo de Martín Echegaray Olañeta, foi propietario da illa de Toralla e impulsor da Compañía de Tranvías e das viaxes rápidas entre EE UU e Vigo. Comezou a súa formación na Academia Minerva con Perfecto Mediero. Participou, entre outras, na Exposición de Arte Gallego de Santiago de Compostela en 1926, en Madrid na mostra organizada polo Heraldo en 1928 e na que repetiu en diversas ocasións, e na exposición realizada en Bos Aires en 1929. En setembro de 1930 expuxo no Casino de Vigo. Na súa obra advírtese a influencia da pintura postimpresionista e da escola de París. As cores quentes e a contraposición de grandes planos foron unha constante nunha pintura na que primou o efectismo. Entre as súas obras destacan Aldeanos, Retrato de Tomás Sobrino Mirambell, Silueta de Vigo e Crucero de Bayona.

FILOSOFOS

Filósofo grego. Discípulo de Dióxenes e mestre de Zenón. Segundo Dióxenes Laercio, escribiu nove diálogos que non se conservan.

FILOSOFOS

O Socrático (Sicilia 450 a C -? 380 a C) Filósofo grego. Discípulo de Sócrates e Parménides, fundou a escola de Megara e foi mestre de Platón. Intentou conciliar as doutrinas da escola de Elea e as socráticas, polo que definiu o ben como unha unidade inmóbil e permanente. Foi o primeiro en facer a distinción entre potencia e acto que posteriormente desenvolveu Aristóteles. A súa doutrina excluíu todo tipo de movemento do pensamento, o que impide afirmar ningunha das ideas do individuo xa que a idea é unha realidade e o individuo unha mera aparencia. O seu método filosófico expresouse a través da dialéctica coa que se trataba de confundir os adversarios polo que recibiu o nome de ἐ ριστικοι (disputador).

PERSOEIRO

Arquitecto e enxeñeiro grego, fillo de Náutrofo de Megara. Foi autor do Eupalineo da antiga cidade de Samos (530 a C), acueduto que atravesaba a montaña para abastecer de auga a cidade. Tiña unha lonxitude de 1.036 m e foi trazado por dous equipos de traballo, que comezaron cada un por un dos seus extremos e tiñan que encontarse a medio camiño. Non obstante , o punto de encontro diverxeu do ideado no plano orixinal e o túnel mostrou unha pequena inclinación.

FILOSOFOS

Filósofo grego. Coñecido como o Dialéctico, foi discípulo de Diodoro. Centrou os seus estudios en cuestións lóxicas. Foi profesor de Zenón de Citio en Atenas.

PERSOEIRO

Prehistoriador e arqueólogo. Centrou os seus estudios no Paleolítico Superior e estudiou as sepulturas auriñacenses da cova de Morín e o santuario madalenense da cova de El Juyo. Foi director do Instituto para Investigaciones Prehistóricas Santander-Chicago e das súas obras destacan Pinturas y grabados de la cueva de Las Chimeneas (1974) e Altamira y sus pinturas rupestres (1985).