"Oran" (Contén)

Maxistrado da antiga Atenas que vixiaba o mercado e revisaba os pesos e medidas.

Denominación do extremo occidental do mar Mediterráneo contiguo ao Estreito de Xibraltar e comprendido entre as costas de Andalucía, de Marrocos e da rexión de Orán.

Libro sagrado dos musulmáns que inclúe a predicación de Mahoma. O nome árabe qur’an provén da raíz siria qryn, que significa lectura en voz alta. Tamén se chama furqan (discriminación entre o ben e o mal), dikr (amoestación), huda (guía), etc. O texto árabe actual do Alcorán é o resultado dunha longa elaboración. O dutus consonántico do texto determinouse na época de Utman (644-655); a súa vocalización, non obstante, é posterior. Consta de 114 suras ou capítulos, ordenadas segundo a súa extensión, agás a primeira (fatiha, que abre o libro). Cada sura contén un número de versículos (ayat) que oscila entre 3 e 286. Tamén hai outras divisións de carácter litúrxico, melódico, etc. Todas as suras, agás a novena, comezan coa frase chamada Basmala: “No nome de Deus, o Clemente, o Misericordioso”. A pesar da cuestión insoluble sobre a procedencia real de cada sura, as que están inspiradas na Meca adoitan ser máis concisas...

Relativo ou pertencente ao Alcorán.

Doutor ou expositor do Alcorán.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘noiva’.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘namoradeira’.

de amorantar.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘namoramento’.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘amor’.

Célula nai das androsporas.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘sino’.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘compás’.

Prefectura da República Centroafricana (58.200 km2; 35.760 h [estim 1989]). A súa capital é Ndélé (8.079 h [1989]).

Nome xenérico dos hidruros de boro.

Esporanxio, existente no carposporófito dos rodófitos, produtor de carposporas.

Institución cultural situada en Santiago de Compostela. Dedicada ao mundo das artes plásticas e visuais, combina a súa actividade como centro de exposicións e sede dunha colección permanente. O seu primeiro director foi Antón Pulido, ao que sucederon Gloria Moure e Miguel Fernández-Cid. Ademais, o centro está rexido por un padroado presidido por José Luis Méndez López. Inagurouse en setembro de 1993 cunha mostra de Maruja Mallo. O edificio, obra de Álvaro Siza (1988-1993), sitúase nun enclave histórico significativo, próximo ao mosteiro de San Domingos de Bonaval e na entrada do Camiño Francés. O seu deseño está marcado por unha estética austera de liñas horizontais, nas que a presenza das placas de granito que cobren o exterior axudan a integrar a construción no contexto da cidade histórica de Santiago de Compostela. Desde o vestíbulo principal accédese ás salas de exposicións, ao auditorio e á biblioteca. Organízase en catro alturas: o soto onde se sitúa a colección permanente, a planta...