"diola" (Contén)

PERSOEIRO

Crítico literario. Hai que destacar na súa obra: Introdución á novela contemporánea (1966), Eugenio d’Ors, crítico literario (1971), Modernismo y Postmodernismo (1974) e Sub-literaturas (1974).

PERSOEIRO

Escultor. Inicialmente combinou pintura e escultura. Influído polo Minimalismo, o Construtivismo e por actitudes como as de Beuys e Oteiza, a súa obra expresa o xogo de tensións entre as formas simples, o móbil e o estático. En 1990 estableceuse en Nova York.

PERSOEIRO

Arquitecto, urbanista, crítico e historiador de Arquitectura. Parte dun realismo fundamental e ten unha posición renovadora na linguaxe do deseño. Foi un dos promotores do Grupo R (1953-1963). Traballou asociado a Josep M. Martorell e David Mackay. Das súas obras destacan a Mutua Metalúrxica, os talleres de La Vanguardia, a escola Thau, os parques da Creeueta del Coll, en Barcelona; o conxunto Triedrichstadt, en Berlín e o parque de España en Rosario (Argentina). Foi delegado da área de Urbanismo do Concello de Barcelona (1980-1984) e interveu en diversos proxectos derivados dos Xogos Olímpicos de Barcelona (trazado urbanístico da Vila Olímpica). Publicou numerosas obras, entre as que destacan: Barcelona entre el Pla Cerdá i el barraquisme (Barcelona entre o Plan Cerdá e o chabolismo, 1963), Arquitectura modernista (1968), Contra una arquitectura adjetivada (1969), Polèmica d’arquitectura catalá (Polémica de arquitectura catalana, 1970), Proceso...

GALICIA

Artista plástica. Autora das series Mass+ó e EN CLAVE DE FA los, protagonizada polos faros das costas galegas, realizou a súa primeira exposición individual en Vigo (1988) e desde entón expuxo en Cangas, Ponteareas, Moaña e Madrid. Entre outras mostras colectivas participou na Bienal Novos Valores de Pontevedra (1985 e 1989) e en diversas convocatorias de Arte no Morrazo.

1. Aparello formado por dúas varas longas e paralelas que suxeitan un taboleiro e que serve para transportar obxectos entre dúas ou máis persoas.

2. Aparello formado por dúas varas paralelas que unen unha tea resistente que se emprega para transportar enfermos ou feridos.

1. 1. Relativo ou pertencente aos radiolarios.

   2. Protozoo da clase dos radiolarios.

   3. Clase de protozoos sarcomastigóforos provistos dunha cápsula central perforada segregada polo endoplasma e co núcleo celular situado na zona central. Viven illados ou en colonias e constitúen un importante elemento do plancto mariño. Aliméntanse de flaxelados, diatomeas e pequenos crustáceos vivos.

2. Depósito de creta, formado no fondo dos océanos a profundidades de máis de 3.000 m, que contén restos de cunchas de corais, esponxas, radiolarios ou diatomeas.

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de Barcelona, Catalunya (2.156 h [2001]). É un centro de veraneo ou de segunda residencia, coa construción de numerosos chalés e urbanizacións.