"Ōita" (Contén)

1. Facer algo por costume.

2. Ser usual, normal, habitual. Que acontece como norma, que persiste.

1. Que está cargado de froitas.

2. Dise dos viños que desprenden aromas de froitas.

1. Que ten a forma ou os trazos (manchas) da troita.

2. Dise da persoa pouco esperta ou despistada.

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Traballou en Portugal, onde contribuíu ao nacemento e á evolución do estilo gótico manuelino. Entre as súas obras destaca a igrexa de Xesús de Setúbal (dende 1492), o mosteiro dos Xerónimos de Belem (1500-1556) e as capelas imperfeitas do mosteiro de Batalha (1509-1579).

1. 1. Angustia provocada por algunha fatalidade. Na tradición oral recóllense os seguintes refráns: “Coitas e camiños dannos amigos. Nas coitas que un ten coñécese quen nos quer ben”.

   2. Motivo literario de gran rendemento na poesía dos trobadores galego-portugueses, ata o punto de se converter no elemento central da poética trobadoresca peninsular, por oposición á matriz provenzal na que predomina o tema do joi (‘goce do amor’). No plano léxico este motivo reflíctese a través dunha serie de termos e expresións orientadas a manifestar a dor provocada polo sentimento amoroso. Na cantiga de amor adoita vir motivada pola actitude despiadada da dama e a súa negativa a corresponderlle ao namorado. Na cantiga de amigo, que reflicte o motivo desde unha perspectiva feminina (mesmo cando se dá cabida ao sufrimento que por causa da amiga padece o namorado), figuran como desencadeantes da coita da amiga a ausencia, a tardanza, a partida ou a infidelidade do namorado. Nas cantigas de escarnio a coita foi obxecto de sátiras e parodias, como a que leva a Pero Gomez Barroso na súa composición “Moir’ eu aqui de grand’ afan” a equiparar o sufrimento orixinado polo amor ao provocado pola...

2. Especie de tumor no peito que afecta ao gando porcino e vacún.

1. Que ou quen ten coita.

2. Que ou quen non ten moita decisión ante as cousas.

1. Cubrir ou vestir de loito.

2. Causar unha gran dor.

3. estirse de loito.

4. Padecer unha dor moi grande.

1. Acción de escoitar.

2. Método de detección e observación do inimigo por medio de diversos procedementos de captación do son. Na Primeira Guerra Mundial destacou a escoita submarina, que se practicou por medio da colocación de micrófonos por baixo da liña de flotación das embarcacións de guerra, que detectaban a presenza de submarinos. Durante a Segunda Guerra Mundial o sistema substituíuse polo sonar.

3. Sentinela enviada a un lugar para espiar pola noite as liñas inimigas.

4. Intercepción dunha comunicación telefónica utilizando artificios técnicos de escoita, transmisión, rexistro ou reprodución de sons. As intercepcións que se realizan sen autorización xudicial constitúen un delito contra os dereitos fundamentais.