"Bonifacio" (Contén)

PERSOEIRO

Político brasileiro. Logo de se trasladar a Portugal, converteuse en 1812 en secretario vitalicio da Academia das Ciencias de Lisboa. De volta ao Brasil, Pedro I nomeouno Ministro (1821-1823) e cando abdicou (1831) designouno titor de seu fillo, Pedro II.

PERSOEIRO

Monxe bieito, bispo e misioneiro, chamado o apóstolo de Alemaña. No ano 719 mudou o verdadeiro nome, Winfrith, polo latino de Bonifatius. No 722 foi nomeado bispo de Turinxia. É patrón de Alemaña, sobre todo das cidades de Maguncia, Fulda e Erfurt. En Holanda considérano patrón de Utrech e apóstolo do pobo frisón. O Papa Gregorio III consagrouno vicario episcopal de toda Xermania e no 745 foi nomeado arcebispo de Maguncia. Morreu asasinado polos pagáns frisóns nunha das campañas de evanxelización. Fundou o mosteiro de Fulda, onde está enterrado. Foi canonizado en 1874 e a súa festa celébrase o 5 de xuño. Na iconografía leva vestidura de bispo con mitra e cruz e, como atributos persoais, un evanxeliario atravesado por unha espada ou un machado cravado no tronco dunha árbore.

PERSOEIRO

Papa (530-532). Elixido polo partido filogótico. Aprobou o segundo Concilio de Orange, que puxo fin á controversia do pelaxianismo.

PERSOEIRO

Papa (19.2.607-12.11.607) Elixido no 606 non puido ocupar o solio pontificio ata que regresou de Constantinopla. Durante o seu pontificado determinou as regras da elección pontificia, prohibindo a campaña electoral durante a vida do Papa, e prohibindo que ningún bispo foxe canónico sen a confirmación da Santa Sé.

PERSOEIRO

Papa (608-615). Recibiu de Focas, Emperador de Oriente, o Panteón de Agripa e o transformou en igrexa cristiá co nome de Santa María dos Mártires. Foi canonizado e a súa festa celébrase o 25 de maio.

PERSOEIRO

Papa (619-625). Dedicouse á propagación do Cristianismo en Inglaterra. Converteu en lei o costume de non apresar os criminais cando se refuxiasen nunha igrexa.

PERSOEIRO

Papa (1294-1303), de nome Benedetto Gaetani. De formación xurídica, efectuou importantes contribucións ao Dereito canónico con obras como o Liber Sextus, no que analiza os avances neste eido desde 1234. Enfrontouse ás monarquías inglesa e francesa ao defender a teocracia pontificia, tanto no espiritual como no secular. Reflexo destas teorías é a proclamación das súas bulas Clericis Laicos (1296), nas que defende a necesidade do asentimento pontificio para a imposición de tributos eclesiásticos, e Unam Sanctam (1302), onde defendía criterios teocráticos, motivada pola detención dun bispo francés por Filipe IV, Rei de Francia, ao que ameazou coa excomuñón. O Rei francés mandou apresar ao Papa, que foi maltratado, morrendo pouco máis tarde.