"Bravú" (Contén)
Mostrando 5 resultados de 5.
-
PUBLICACIÓNS
Publicación en galego aparecida en 1997 en Vigo, promovida por Edicións Xerais de Galicia. A súa periodicidade é irregular. Dirixida por Xosé Manuel Pereiro, vén sendo o voceiro do denominado movemento bravú. Trátase dunha coprodución da propia editorial cun grupo de escritores, músicos e artistas relacionados co mundo da cultura galega. No seu primeiro número abordan a proposta para a creación dunha selección galega de fútbol. Acompaña a revista un CD onde se recollen temas de músicos e grupos de diferentes tendencias como Manu Chao, Mercedes Peón, Os Diplomáticos de Monte Alto, Xenreira e Koros i Dansas. Entre as súas seccións destacan: “Arroutadas”, “Selección Xa!”, “Tribus”, “Toques”, “Sonche Contos”, “É o que hai” e “Feira”. Conta coas colaboracións de Manuel Rivas, Xaime Calviño, Xurxo Souto, Santiago Jaureguízar, Fran Alonso e Manuel Seixas, entre outros. Destacan entre algúns dos seus artigos: “Manifesto do Tractor bravú” de M. Rivas, “O Morrazo. Terra Brava” de Pilar Piñeiro...
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Movemento literario e musical xurdido en Galicia nos anos 90. A literatura bravú ten a súa orixe no eido da música, no chamado rock bravú. Preséntase como unha análise da modernidade dende posturas ruralistas, por oposición ao urbano, á capital, ao centro. A literatura bravú busca ser un signo de identidade, unha forma de comunicación para a cultura rural ou semiurbana que oscila entre o apego á tradición popular (as verbenas, as feiras, as tascas, etc) e as contribucións da vida moderna. Baixo a etiqueta bravú, o sentimento de marxinalidade transfórmase nunha afirmación de orgullo popular: “Vivimos no cu do mundo pero temos bravura para tronza-lo Universo”. Este modo de sentir, que se proclama coa forza e a paixón do que está sen domesticar, do indómito, maniféstase xa na palabra escollida para denominar a tendencia, que alude ao bravío da carne. A tralla e a arroutada (1995), de Xurxo Souto, constitúe un feito fundacional na medida en que se compón dun conxunto de textos ou tokes que...
-
-
Cheiro repugnante que despiden algúns animais salvaxes como o raposo, algúns animais domésticos e, ás veces, tamén certos peixes ao saíren do mar.
-
Sabor a bravo que se nota nalgunhas carnes.
-
-
-
Calidade de bravo.
-
Acción propia de quen se caracteriza pola súa valentía.
-
O que se di arrogantemente ou con ameazas intimidatorias de cara a alguén.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Dificultade técnica dunha peza musical para a súa boa interpretación, que depende dun grao elevado de virtuosismo por parte do artista. A palabra, empregada fundamentalmente nos ss XVIII e XIX, formaba parte de expresións como aria di bravura e allegro di bravura.