"CAE" (Contén)

1. Canle para conducir a auga.

2. Canle de madeira dos muíños, pola que cae o gran desde a moega ata o ollo da moa.

3. al ou camiño estreito e fondo que se utiliza como paso entre montañas.

1. Peixe condritio, de preto de 3,5 m, co corpo alongado e fusiforme, ollos pequenos e redondos, sen membrana nictitante e cunha crista dérmica delgada nos lados do pedúnculo caudal. Ten dúas aletas dorsais, a primeira máis do dobre de grande ca a segunda, e as peitorais moi longas e estreitas en forma de gadaña. Carece de liña dorsal e na base do pedúnculo caudal amosa unhas quillas pouco marcadas. Ten dentes triangulares e serrados ao longo das arestas, nas dúas mandíbulas. Amosa unha cor azulada intensa, máis escura no dorso e algo máis pálida nos costados, e clara na rexión ventral. Localízanse tanto en alta mar como preto das costas, ás veces en grandes cantidades. De hábitos nocturnos, aliméntase principalmente de pequenas presas, como peixes óseos e luras.

2. tiburón.

1. Canle para conducir a auga.

2. Canle de madeira dos muíños, pola que cae o gran desde a moega ata o ollo da moa.

3. al ou camiño estreito e fondo que se utiliza como paso entre montañas.

1. Peixe condritio, de preto de 3,5 m, co corpo alongado e fusiforme, ollos pequenos e redondos, sen membrana nictitante e cunha crista dérmica delgada nos lados do pedúnculo caudal. Ten dúas aletas dorsais, a primeira máis do dobre de grande ca a segunda, e as peitorais moi longas e estreitas en forma de gadaña. Carece de liña dorsal e na base do pedúnculo caudal amosa unhas quillas pouco marcadas. Ten dentes triangulares e serrados ao longo das arestas, nas dúas mandíbulas. Amosa unha cor azulada intensa, máis escura no dorso e algo máis pálida nos costados, e clara na rexión ventral. Localízanse tanto en alta mar como preto das costas, ás veces en grandes cantidades. De hábitos nocturnos, aliméntase principalmente de pequenas presas, como peixes óseos e luras.

2. tiburón.

1. Resultar simpática e agradable unha persoa.

2. Combinar ben algunha cousa.

3. Resultar axeitado ou apropiado a cada circunstancia concreta.

4. Sentar ben un adorno ou roupa a alguén.

AFLUENTES

Afluente do Deza pola esquerda, o derradeiro antes de verter no Ulla. Nace no lugar da Braña, na parroquia de Dornelas, concello de Silleda. Desemboca, logo dun percorrido de apenas 3 km en sentido SO-NL, no lugar de Sobrado, na parroquia de Cira, onde o Deza delimita os concellos de Silleda e A Vila de Cruces.

1. Que cae con facilidade ou que está a piques de caer.

2. Aplícase ás estruturas vexetais, especialmente aos pétalos, que se desprenden facilmente.

PERSOEIRO

Primeiro poeta anglosaxón coñecido. Nun principio pegureiro, ingresou no mosteiro beneditino de Whitby. Consérvase da súa obra un fragmento de nove versos dun himno. As súas poesías imprimíronse por vez primeira en 1655.

GALICIA

Realizador de vídeo. Elaborou unha exposición titulada Aillados/Documentos, da que tamén editou un manual. Entre as súas obras en vídeo destacan: O Curro, Comedia Americana, Aillados e A Exposición Rexional Galega. Obtivo diversos premios nunha serie de certames celebrados en Vilagarcía, Cádiz e Madrid.

GALICIA

Arquitecto. Ingresou en 1758 no convento de San Francisco, en Santiago de Compostela. Continuou coas obras da súa igrexa aplicando no segundo corpo da fachada as modificacións neoclásicas impostas en 1778 pola Real Academia de San Fernando. Realizou a cúpula do cruceiro en 1782, así como a torre das campás en 1787. Atribúeselle o desaparecido retablo de santo Antón, no antigo templo deste convento. En 1783 deseñou o novo trazado da rúa de Santa Clara de Santiago de Compostela e en 1790 a condución de augas da cidade, no tramo comprendido entre as rúas Espírito Santo e San Caetano.