"CAU" (Contén)

Denominación que reciben as plantas de talo tan curto que semella inexistente porque as follas nacen a rentes do chan.

Expresión latina que significa ‘por precaución’. Emprégase adxectivada na forma cláusula ad cautelam, propia do dereito.

Animal que ten a cola ou o rabo brancos.

Planta que ten o caule branco.

Dise dos órganos foliares que abrazan o talo, é dicir, cando a súa zona basal de inserción sobre o talo se estende ao redor do nó correspondente máis de 180°.

A gruta do Arago (Taltaüll), de 35 m de longo e 10 de ancho, situada no monte Verdouble sobre a chaira do Rosellón, contén unha importante secuencia estratigráfica datable na segunda metade do Pleistoceno medio (450.000 a C). Dende 1964 forneceu de abundantes materiais arqueolóxicos, salientando os restos faunísticos, diferenciados segundo o nivel da cova de que se trate, en total catro, reflexo das oscilacións climáticas. Dos doce solos recoñecidos nos diferentes niveis da gruta procede máis de medio centenar de restos humanos, na súa maior parte dentes illados, dúas mandíbulas, un cranio e un extremo facial, pertencentes a unha forma serodia do Homo erectus. A industria lítica elaborouse sobre materias primas procedentes dos arredores (sobre todo cuarzo e calcaria); os bifaces, aínda sendo moi raros, están presentes en todos os solos da gruta, do mesmo xeito ca os seixos traballados e os útiles sobre lasca, notablemente máis abundantes. Da interpretación feita por Lumley deste...

Comedia en catro actos, en prosa, de Caron de Beaumarchais, estreada en París en 1775. Beaumarchais creou un personaxe, Fígaro, descendente do Arlequín, de enxeño rápido e de criterio independente, que adquiriu complexidade con As vodas de Fígaro, do mesmo autor. O seu protagonista é o conde Almaviva, namorado de Rosina, rapaza con quen o seu titor ten pensado casar. Gracias ás artimañas do barbeiro Fígaro, o conde Almaviva consegue casar con Rosina. A obra foi musicada, entre outros, por Giovanni Paisiello (1782) e por Rossini (1816).

Aparecido en agosto do ano 1973, na cidade de Ferrol. O consello de redacción estaba integrado por Manuel Ojea Otero, Germán Otero Saavedra, Yáñez Martínez, Manuel Crespo Rivas, Xosé F. Querol Lombardero e Francisco Castro Damián. No que se refire aos colaboradores, pódense citar, entre outros, a Antonio Fernández Rodríguez, Manuel Iglesias Corral, Anxo Paz Gómez, Ramón Carballal Pernas e Xosé Seoane Iglesias. A temática deste boletín abranguía dende as leis de indias, pasando polo dereito matrimonial ou polo xuízo de faltas, ata as reflexións sobre determinados artigos do Código Civil. Os diferentes traballos que compuñan esta publicación estaban firmados polos maxistrados da audiencia territorial da Coruña e por avogados.

Teorema que establece que a función y(x) é converxente en xDη se, e soamente se, para cada número

Jean Le Meingre.

Que ten o talo curto.

cobra capcaudada.

A Unidade de Acceso ao Cable é un equipo deseñado para facilitar o acceso a redes de servicios de telefonía.