"Calaf" (Contén)

1. Insecto da familia dos ascaláfidos.

2. Familia de insectos da orde dos neurópteros que comprende individuos de 3 a 10 cm de envergadura, coas antenas moi longas, acabadas en forma de paleta ou de maza. Teñen as ás moi reticuladas da cor do xofre ou amarelo leitoso. De adultos aseméllanse ás libeliñas. Son voadores, carnívoros e abundan no sur de Europa.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Barcelona, na comarca de Anoia (3.148 h [1996]). Asentado sobre litoloxía calcaria; a actividade económica máis importante é a industria, especialmente a de materiais de construción. Tamén destacan as fábricas de plásticos e de maquinaria, así como as industrias téxtiles e alimentarias.

1. Persoa que ten por oficio calafatear.

2. Construtor de embarcacións de madeira.

1. de calafatear.

2. calafateo.

1. 1. Tapar con estopa as costuras das táboas dos barcos e das embarcacións menores de madeira, cubríndoas despois cunha capa de brea para impedir que entre a auga.

   2. Tapar con papel ou estopa as xuntas das doelas das cubas para que non vertan.

2. Unir dúas pezas ou pranchas metálicas mediante a acción dun martelo pneumático ou de ferramentas especiais aplicadas sobre as arestas de contacto, para conseguir que queden unidas hermeticamente.

1. Acción e efecto de calafatear. 

2. Operación propia da construción e mantemento dos barcos de madeira. O calafateo consiste en encher con estopa as xuntas das táboas dos fondos, as cubertas e os costados do barco, e recubrilas logo con brea para impedir a entrada da auga. Os novos materiais empregados para as operacións de calafateo seguen mantendo, unha vez aplicados, a suficiente flexibilidade para ceder e manter estanco o peche das xuntas, que debido a cambios de temperatura, asentamento da estrutura, variación da carga ou outros motivos non conservan sempre a mesma anchura. O calafateo lévase a cabo tamén en embarcacións de casco metálico e, nese caso, aplícase fortemente o bordo dunha chapa contra outra para conseguir un peche estanco.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Tarragona, na comarca do Baix Penedès (9.772 h [1996]). É un importante centro turístico que experimentou un notable crecemento demográfico dende a década dos sesenta, paralelo ao desenvolvemento da industria hostaleira. Este proceso comportou o declive do sector pesqueiro, especializado na captura da sardiña, que fora a base da economía local ata esa data.

PERSOEIRO

Emperador de Oriente (1041-1042). Subiu ao trono á morte do seu tío Miguel IV, que o fixera adoptar pola Emperatriz Zoé. De xeito inmediato, tentou retirar á emperatriz nun convento, pero o pobo rebelouse. Foi cegado e recluído nun convento.

PERSOEIRO

Cantante. Coñecido como Peret, foi un dos máximos impulsores da rumba catalá. Triunfou en España e realizou diversos concertos por Europa. Entre 1982 e 1991 retirouse e, ao seu regreso, dedicouse á produción de diversos grupos, como Los Amaya. Da súa discografía destaca Como me gusta (1993) e Peret, rey de la rumba (2000).