"Carvajal" (Contén)

PERSOEIRO

Político progresista. Alcalde da Coruña (1.11.1868 - 31.12.1868). Pertenceu a unha importante familia de comerciantes de Avilés trasladados á Coruña en 1831.

PERSOEIRO

Poeta castelán. Pertencente á corte de Afonso IV de Catalunya e Aragón en Nápoles, parte da súa obra poética recolleuse no denominado Cancionero de Lope de Stúñiga (1872). En Roma editouse en 1967 toda a súa obra.

PERSOEIRO

Arquitecto. Formouse na Escuela de Arquitectura de Madrid. É autor, entre outras obras, da Escola d’Alts Estudis Mercantils de Barcelona (1961) e da Escuela de Telecomunicaciones de Madrid (1960-1971). Recibiu a Medalla de Ouro da IX Triennale di Milano (1956) e o premio ao mellor pavillón na Feira de Nova York (1964-1965).

PERSOEIRO

Político. Foi presidente da Junta de Comercio y Moneda, fundador da Academia de Bellas Artes e director da Real Academia Española desde 1751. Coa chegada de Fernando VI foi nomeado secretario de estado. Chegou a un acordo en 1752 co Imperio para manter o equilibrio político en Italia e asinou o Concordato de 1753 coa Santa Sé.

PERSOEIRO

Político e terceiro duque de San Carlos. Xentilhome de cámara de Fernando VII, acompañouno no seu exilio. Ao seu retorno en 1814 foi nomeado secretario de Estado e director da Real Academia Española, de onde o expulsaron os afrancesados. Posteriormente foi embaixador en Londres e Lisboa.

GALICIA

Xornalista. Colaborou como redactor en Faro de Vigo dende a súa fundación ata o ano 1861. Publicou a obra Razones de utilidad nacional en apoyo del Real Decreto de 7 de Agosto de 1853, por el que se manda la construción de un ferro-carril de Vigo a Madrid, Zaragoza y Barcelona (1853).

PERSOEIRO

Político e avogado. Estudiou dereito na Universidad de San Bernardo de Madrid, cidade na que fundou a Federación de Abogados Laboralistas no ano 1958. Membro do PSOE desde 1954, obtivo acta de senador por Ávila nas eleccións de 1977 e foi elixido presidente do Senado tralos sufraxios de 1982.

PERSOEIRO

Realizador e guionista cinematográfico. Estudiou guión na Escuela Oficial de Cinematografía e teatro con William Layton. Organizou e dirixiu o Teatro Experimental Independiente. Estreouse como guionista en Flor de Santidad (1972), de Adolfo Marsillach; Clara es el precio (1975), de Vicente Aranda; e A mí que me importa que explote Miami (1976), de Manuel Caño. Exerceu tamén como guionista e director artístico en Cambio de sexo (1976), El puente (1976) e Memorias de Leticia Valle (1979). Foi axudante de dirección en Manuel y Clemente (1985), de Javier Palmero. Interesado pola etnografía e polos costumes galegos, realizou numerosas curtametraxes documentais como Medidas y/o rupturas (1977), Os celtas pasotas (1977) e Galiza (1977), xunto ás longametraxes Martes de Carnaval (1991) e El baile de las ánimas (1993).

PERSOEIRO

Militar. En 1536 foi enviado a México e Perú, onde sufocou a rebelión dirixida polo inca Manco. Exerceu como comandante de Cuzco, cidade que reconquistou aos almagristas. Foi un decidido opositor das Leyes Nuevas que privaban das encomendas aos que participaran nas loitas entre Pizarro e Almagro. Loitou contra o vicerrei Blasco Núñez de Vela en Jaquijaguana, onde foi derrotado e executado.

PERSOEIRO

Xornalista e político. Traballou como redactor do xornal El Mundo e como correspondente de El Noroeste. Participou na fundación do movemento agrarista Acción Gallega, liderado por Basilio Álvarez, na Liga Agrario-Redencionista e en numerosos encontros cos catalanistas de Cambó. Politicamente estivo vinculado á parte maurista do Partido Conservador.

PERSOEIRO

Militar e político. Foi contraalmirante da Mariña e membro da Unión Patriótica. Subsecretario do ministerio da Mariña no goberno militar de Primo de Rivera (1923-1925), foi ministro de Mariña do chamado Directorio Civil (1925-1928).

PERSOEIRO

Representante do modernismo coruñés, adoptou a tipoloxía tradicional das galerías ao novo estilo. As súas primeiras obras, como o edificio de vivendas da rúa Compostela (1902), foron eclécticas. O seu modernismo caracterizouse pola incorporación nas fachadas de elementos florais, a introdución do ferro forxado nas galerías de madeira e o emprego do ladrillo cara vista. O ornato das súas obras evolucionou cara á abstracción ornamental e achegouno aos postulados da escola de Glasgow e á Sezession vienesa. Entre as súas obras destacan o edificio da rúa Juana de Vega (1907-1908), o da rúa Orzán (1909), o da praza de Lugo esquina coa praza de Compostela (1910) e o situado na confluencia da avenida de Montoto, María Barbeito e a praza de María Pita (1911). Realizou tamén o proxecto da praza da Fonte de Santo Andrés (1910) e, con Antonio de Mesa, un edificio de vivendas na rúa Real. Dende 1991 os colexios oficiais de arquitectos de Asturias, Galicia e León outorgan o Premio Julio Galán Carvajal.

GALICIA

Escritor e xornalista. Coñecido polo seu labor xornalístico, poético e narrativo, e incluído na denominada Xeración de 1868, foi un dos autores máis significativos do Rexurdimento galego. Na súa obra destaca sobre todo a súa defensa de Galicia, da súa lingua, das súas xentes e costumes, e o recordo a todas aquelas persoas que loitaron por ela. En 1871 marchou a Santiago de Compostela para iniciar os seus estudios de medicina, cidade en que comezou a súa andaina como xornalista dirixindo a revista La Aurora de Galicia. Aproveitou a súa estadía na capital galega para publicar Flores de ayer (1871), que dedicou á súa nai, e La monja de San Payo (1871), en agradecemento ao seu tío Pedro Carvajal. Ao ano seguinte viu a luz a colección de lendas El Cancionero del Miño. Leyendas y tradiciones de Orense. De regreso a Ourense (1874), comezaron as súas colaboracións no semanario El Heraldo Gallego, que pasou a dirixir meses despois e no que deu a coñecer...

PERSOEIRO

Cardeal. Foi nomeado por Alexandre VI e enfrontouse con Xulio II pola súa política antifrancesa. Congregou un concilio cismático en Pisa para destituílo (1511).