"Catoira" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Catoira baixo a advocación de san Miguel.

GALICIA

Concello da comarca de Caldas, situado na provincia de Pontevedra no O da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N co concello de Valga, ao L co de Caldas de Reis (Caldas), ao S co de Vilagarcía de Arousa (comarca do Salnés) e ao O co esteiro do río Ulla, separado de Rianxo (da comarca do Barbanza). Abrangue unha superficie de 29,4 km 2 cunha poboación de 3.480 h (2007), distribuídos nas parroquias de Abalo, Catoira, Dimo e Oeste. A capital municipal é a vila de Catoira, na parroquia de Catoira, situada a 42° 40’ de latitude N e 8° 43’ de lonxitude O, 37 km ao SO de Santiago de Compostela e 35 km ao N de Pontevedra. Está adscrito ao partido xudicial de Vilagarcía de Arousa e á arquidiocese de Santiago.
Xeografía física
O territorio municipal de Catoira está baixo o dominio climático oceánico húmido con tendencia á aridez estival, propio do litoral das Rías Baixas. Ao estar situado na transición entre a desembocadura do río Ulla e a ría de Arousa,...

1. Apelido que ten a súa orixe no topónimo homónimo de orixe dubidosa. Documéntase no século XV: “Ferrnando de Catoyra” (doc ano 1457 en F. R. Tato Plaza, Libro de Notas de Álvaro Pérez, notario da terra de Rianxo e Postmarcos (1457), 1999, p 684). Sen a preposición indicativa do lugar de orixe ou residencia, atéstase no ano 1816: “Alberto Catoira” (en E. Rivas Quintas, Onomástica persoal do noroeste hispano, 1991, p 541).

2. Liñaxe natural do lugar homónimo que emprega tamén a forma Catoyra. Unha rama pasou ao Ecuador. As súas armas levan, en campo de azul, cinco estrelas de prata, postas en aspa, e a do medio dentro dun crecente de ouro coas puntas para arriba. Outra variante trae, en campo de azul, cinco estrelas en aspa, as dos extremos de prata e a do centro de ouro e dentro dun crecente de prata.

PERSOEIRO

Médico militar. Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela (1874) e doutorouse en Madrid (1875). En 1877 ingresou na Sanidad Militar e foi destinado a Cuba. En La Habana doutorouse en farmacia (1880) e en ciencias naturais (1883). Ocupou a cátedra de Historia Natural e Zootecnia na Escuela de Agricultura de la Isla de Cuba (1883) e a de Física e Química na Escuela de Artes y Oficios (1885). En 1895 volveu definitivamente á Península e acabou os estudios de dereito en Madrid. Continuou exercendo como médico militar nos hospitais da Coruña, Segovia e Alacant. Trala súa xubilación dedicouse a realizar obras benéficas a través de institucións como o Patronato de Caridad. Colaborador da prensa galega e de revistas científicas, publicou Enfermedades y mortalidad en el Ejército (1883). Foi membro da Real Academia Gallega e da Sociedad Española de Historia Natural.