"Erdi" (Contén)

PERSOEIRO

Xurista, político, diplomático e escritor arxentino. Participou na política do ditador Rosas, á que máis tarde se opuxo. Foi conselleiro de Urquiza e exiliouse ao ser este derrotado por Mitre. É autor de Bases, escrito político que influíu sobre a Constitución de Arxentina do 1853, así como de gran número de traballos xurídicos e políticos, de artigos de costumes, dunha novela e de pezas de teatro.

PERSOEIRO

Organista vasco. Introduciu na Península Ibérica o órgano pneumático e mecánico.

ESPA¥A

Concello da provincia de Castelló de la Plana, na Comunitat Valenciana (3.508 h [1996]), segregado do de Vila-real (1985). Ten campos cheos de laranxeiras e hortalizas.

FILOSOFOS

Filósofo francés. Foi profesor de Montpellier e da Sorbona. Publica Le désir d´eternité (O desexo de eternidade, 1943), La découverte métaphysique de l´homme chez Descartes (A descuberta da metafísica do home en Descartes, 1950) e La philosophie du surréalisme (A filosofía do surrealismo, 1955), obras nas que propugna unha metafísica espiritualista.

PERSOEIRO

Marqués de Pescara e conde de Loreto. Era fillo de Afonso e de Diana de Cardona. Participou activamente nas loitas militares de Italia entre 1512 e 1525, ao servizo de Fernando II de Aragón e do Emperador Carlos V. No ano 1521 contribuíu á conquista do Milanesado e no 1525 foi o artífice da vitoria de Carlos V en Pavía. Foi gobernador da illa de Ischia e camarlengo do Reino de Nápoles.

PERSOEIRO

Escritor, irmán de Richard Avenarius. Publicou dúas antoloxías líricas cunha motivación didáctica, e fundou e dirixiu en Dresden a revista cultural Der Kunstwart. Escribiu poesía e algún poema dramático como Fausto (1919) e Baal (1920).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico italiano. Dirixiu filmes eróticos cun certo sadismo, algúns westerns, thrillers e películas de aventuras que o definen como moi heteroxéneo. Entre as súas obras cinematográficas destacan, Il prezzo dell’onore (O prezo da honra, 1952), La spada del Cid (A espada do Cid, 1963), Follie d’Europa (As aventuras de Europa, 1964), Preparati la bara (Preparade o féretro, 1968), L’inquilina del piano di Sopra (A inquilina do piano de Sopra, 1977) e The treasure of the four crows (O tesouro dos caro corvos, 1983).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Santiago de Compostela baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Carballo baixo a advocación de san Lourenzo.

PERSOEIRO

Sochantre e director do coro da Catedral de Lugo a mediados do século XIX. Foi tamén profesor de canto do seminario. A súa obra coñecida é Método del Canto llano para uso de los profesores de Canto en los Seminarios Conciliares y Clero parroquial, escrito en una sola clave, la de Do en cuarta y sin accidental alguna, publicado na Coruña na segunda metade do s XIX.

PERSOEIRO

Político e diplomático alemán. Estudiou Dereito e Ciencias Sociais en Gotinga e Leipzig. Pasou ao servizo de Austria como chanceler (1866-1871), e levou a cabo unha política antiprusiana. Desempeñou en diversas ocasións a carteira de Relacións Exteriores de Austria. Escribiu unhas Memorias (1887).

PERSOEIRO

Escritor. Foi partidario da familia dos Orange. A súa poética estruturouse baixo patróns románticos. Destaca a súa obra De ondergang der eerste wareld (A destrución do primeiro mundo, 1820).

PERSOEIRO

Investigador e crítico literario. Publicou numerosos artigos sobre a lírica do Século de Ouro castelán e novelas de cabalerías. É autor de En el texto de Garcilaso (1970) e La transmisión textual en “El conde Lucanor” (1980).

PERSOEIRO

Pintor e gravador holandés. Influído por Rembrandt, decantouse despois cara á arte de van der Helst. Foi un bo retratista e entre as súas obras figuran Os catro rexentes do hospicio de leprosos de Amsterdam (1668) e un retrato de Elisabeth Bas.

PERSOEIRO

Físico alemán. Profesor nas universidades de Marburgo, Estrasburgo, Karlsruhe e Tübingen. Describiu as propiedades rectificadoras de certos cristais binarios e aplicounas á detección das ondas de radio. Inventou un tipo de tubo de raios catódicos. En 1909 recibiu, xunto con Marconi, o Premio Nobel de Física polos seus inventos relacionados coa radio e a telegrafía sen fíos.

PERSOEIRO

Escultor checo. Fillo do escultor de orixe alemá Jan Brokof. Estudiou en Praga e Viena. Realizou esculturas monumentais de pedra como a ponte de San Carlos de Praga, esculpiu os atlantes do palacio Morzin e o sepulcro de Jan Václav Vratislav de Mitrovice (Praga). Desenvolveu un estilo caracterizado pola placidez monumental e o equilibrio nobre e serio. Traballou tamén a madeira policromada.

PERSOEIRO

Exiptólogo. Foi profesor en Göttingen en 1868 e, entre 1870 e 1879, director da Escola de Exiptoloxía do Cairo. A súa obra, moi vasta, orientouse preferentemente cara aos estudios demóticos e xeográficos: Grammaire démotique (Gramática demótica, 1855), Ditionnaire hiéroglyphique et démotique (Dicionario xeroglífico e demótico, 1867-1882), Geographische Inschriften altägyotischer Denkmäler (Inscricións xeográficas dos monumentos do Antigo Exipto, 1857-1860), Ditionnaire géographique de l’ancienne Egypte (Dicionario xeográfico do Antigo Exipto, 1879). En 1863 fundou a revista Zeitschrift für ägyptische Sprache und Altertumskunde (Revista de lingua e arqueoloxía exipcia).

PERSOEIRO

Crítico occitano. Dirixiu e animou a Revue des Deux Mondes (1893). Combateu a arte pola arte, o naturalismo, o subxectivismo e a ciencia, que pretendía substituír a fe. Publicou, entre outras obras, Études critiques sur la littérature française (Estudios críticos sobre a literatura francesa, 1880-1925).