"LCR" (Contén)

1. Punto ríxido ou soporte sobre o que oscila unha panca.

2. Punto de apoio de algo, especialmente dos brazos dunha balanza.

PERSOEIRO

Compositor e pedagogo. Ideou un método de ximnasia rítmica (eurorítmica) para os nenos, baseado na música, e fundou o Institut Jaques-Dalcroze de Xenebra. Realizou os seus primeiros estudios musicais con Fauré, Delibes e Bruckner. Escribiu tanto obras pedagóxicas (L’éducation par le rythme, 1907) como musicais (Sancho Panza, 1897).

1. de malcriar.

2. Que ou quen se comporta dunha maneira maleducada e consentida.

1. Que é moi limpo, aseado e ordenado.

2. Que se caracteriza polo coidado que pon ao facer algo.

1. Relativo ou pertencente ao sepulcro.

2. Que é lúgubre e tétrico.

1. 1. Construción fúnebre, escavada na terra ou na rocha ou erixida sobre o chan, a miúdo solemne e monumental, de particular valor artístico ou histórico, ilustre para a fama da persoa ou persoas que están enterradas nel. As construcións sepulcrais están profundamente vinculadas ás ideas e crenzas sobre a morte, ás implicacións simbólicas do feito de morrer e á mesma concepción da vida das colectividades que as construíron. Hai cinco tipos de sepulcros: o túmulo, volume compacto e xenericamente xeométrico construído sobre a sepultura ou as cámaras funerarias (a mastaba e a pirámide exipcia, o tholos con pseudocúpula cretense e micénica e o pequeno outeiro de terra con base de pedra dos etruscos); o hipoxeo, escavado na rocha en parte ou totalmente, e ás veces reproducindo ambientes de arquitectura de superficies e imitando a fachada; o mausoleo, derivación monumental e da arquitectura elaborada do sepulcro túmulo, moi difundido durante o helenismo e o mundo...

   2. sepulcro de fosa PRE

      Tumba en fosa, sen ningún sinal no exterior, ás veces con algunha lousa como protección, ou ben, tamén a de lousa que forma un tipo de caixa (cista) de pequenas dimensións. Conteñen xeralmente un individuo, algunhas veces dous e raramente máis de dous, sempre en posición encollida, cos xeonllos preto do queixo. As ofrendas non son moi abundantes: algún vaso de cerámica lisa de perfís simples, puntas en forma de trapecio e coitelos de sílex. Adoitan aparecer agrupadas, en pequenas necrópoles, nas chairas, ou en lugares que teñan boas condicións agrícolas. Desenvolveuse en Catalunya entre o neolítico da cerámica cardial e o megalitismo, o terceiro milenio a C e quizais o inicio do segundo.

2. 1. Urna que contén a imaxe xacente de Xesús Cristo defunto.

   2. Cavidade do altar onde están depositadas as reliquias dos santos.

PERSOEIRO

Biblista. Foi profesor de Sagradas Escrituras e de hebreo no Séminaire de Saint-Sulpice (1868) e no Institut Catholique de París (1890). Escribiu, entre outras obras, Manuel biblique (1879-1880) e Ditionnaire de la Biblie (1891-1912).