"Luís I" (Contén)

PERSOEIRO

Xeneral francés, fundador da rama Borbón-Condé. Calvinista convencido, foi un dos máximos dirixentes hugonotes. Participou na conxuración de Amboise, feito polo que foi condenado a morte, pero a morte de Francisco II (1560) salvoulle a vida. Foi vencido en Jarnac (1569) e asasinado polo duque de Anjou.

PERSOEIRO

Nobre e militar. Cuarto príncipe de Condé, chamado o Gran Condé. Aos vinte e dous anos era xa comandante do exército que combateu contra os españois na fronteira norte, derrotándoos en Rocroi (1643). Para afastalo de Francia durante a minoría de idade de Luís XIV, Mazzarino nomeouno vicerrei de Catalunya pero fracasou no ataque a Lleida (1647). A derrota que infrinxiu os españois en Lens (1648) favoreceu os tratados de Westfalia. Durante a Guerra da Fronda, primeiramente combateu a revolta dos parlamentarios (1648-1649); despois, resentido polo poder de Mazzarino, encabezou a Fronda dos príncipes e un dos seus exércitos contra París, aínda que derrotado por Turenne (1652). Fuxiu de Francia e pasou a servir aos españois, cos que obtivo a vitoria de València (1656) contra os franceses. En 1658 foi derrotado nas Dunes por Turenne. A raíz da Paz dos Pireneos (1659) foi perdoado por Luís XIV. Participou despois na Guerra da Devolución e na de Holanda. Finalmente residiu en Chantilly.

PERSOEIRO

Nobre francés, duque de Montpensier. Baixo a rexencia de Catarina de Medici foi un dos líderes do partido católico e xefe do exército.

PERSOEIRO

Rei de España (1724), primoxénito de Filipe V e de María Luísa Gabriela de Savoia. Príncipe de Asturias desde 1709, casou con Luísa Isabel, filla do rexente de Francia (1722). Accedeu ao trono trala abdicación de Filipe V, pero morreu pouco despois.

PERSOEIRO

Rei titular de Nápoles (1382-1384) e conde de Provenza (1382-1384), fillo de Xoán II de Francia. Durante a minoría de idade do seu sobriño Carlos VI de Francia, exerceu a rexencia. Investido como rei de Nápoles polo Papa Clemente VII, intentou derrotar a Carlos III de Nápoles.

PERSOEIRO

Rei de Baviera (1825-1848), fillo de Maximiliano I Xosé. Mantivo unha política liberal que se modificou cara a posicións reaccionarias. Apoiou o desenvolvemento da cultura e acadou importantes melloras na economía. Namorouse da bailarina e actriz Lola Montes o que provocou o descontento popular e o obrigou a abdicar no seu fillo Maximiliano II.

PERSOEIRO

Rei de Etruria (1801-1803) e infante de España, fillo de Fernando I de Parma. Aceptou o trono do Reino de Etruria, creado por Napoleón. Durante o seu breve reinado, Etruria permaneceu ocupada polos franceses.

PERSOEIRO

Conde de Flandres, Nevers e Rethel (1322-1346). Derrotou os flamengos en Cassel (1328), coa axuda do seu sogro, Filipe IV de Francia. No comezo da Guerra dos Cen Anos (1336), ordeou o peche do comercio con Inglaterra, o que provocou unha gran crise económica e a insurrección dos cidadáns. Fuxiu a Francia e morreu na Batalla de Crécy.

PERSOEIRO

Rei de Holanda (1806-1810), irmán de Napoleón I. Casou coa filla da súa muller Xosefina, Hortensia de Beauharnais, e foi nomeado rei de Holanda. Abdicou polo seu desacordo co bloqueo continental e exiliouse en Austria e Suíza.

PERSOEIRO

Rei de Portugal (1861-1889), segundo fillo de María II e de Fernando de Saxonia-Coburgo-Gotha. Sucedeu o seu irmán Pedro V. Monarca liberal, aboliu a escravitude nas colonias (1868) e desamortizou os bens eclesiásticos, o que provocou o Pronunciamento de Saldanha (1870). Foi un home ilustrado e traduciu a Shakespeare ao portugués.

PERSOEIRO

Emperador de Occidente (855-875) e rei de Italia (844-875), fillo de Lotario I. O seu pai nomeouno rei de Italia en 844 e asociouno ao Imperio en 850. A abdicación de Lotario I confirmouno como emperador pero na práctica só reinou en Italia.

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (titular entre 1386-1389 e 1400-1417 e efectivo entre 1389 e 1400), conde de Provenza, duque de Anjou e de Maine (1384-1417) e fillo de Luís I de Anjou. Durante a súa minoría de idade, ocupou a rexencia a súa nai María de Blois. En 1390 casou con Violante de Aragón.

PERSOEIRO

Rei de Baviera (1864-1886), fillo de Maximiliano II e de María de Prusia. Apoiou a Austria durante a Guerra Austro-prusiana (1866), pero aliouse con Prusia na Guerra Franco-prusiana (1870-1871) e aceptou a incorporación de Baviera ao novo Imperio Alemán baixo o cetro dos Hohenzollern (1871). O movemento da Kulturkampf dificultou a relación cos seus súbditos, maioritariamente católicos. Foi mecenas da arte e da música, e apoiou economicamente a Richard Wagner nos comezos da súa carreira. Ordenou a construción de diversos castelos en Herrenchiemsee, Neuschwanstein e Linderhof. Foi incapacitado mentalmente para gobernar en 1886 e o seu tío Leopoldo foi nomeado rexente.

PERSOEIRO

Rei de Etruria (1803-1807) e duque de Parma (Carlos II de Parma) e Piacenza (1847-1849), fillo de Luís de Borbón, rei de Etruria, e de María Luísa, filla de Carlos IV de España. Obrigado a abdicar por Napoleón, instalouse primeiro en Francia e despois no Ducado de Lucca e, ao morrer a súa nai, obtivo o Ducado de Parma. A Revolución de 1848 obrigouno a abdicar en favor do seu fillo.