"Luna" (Contén)

PERSOEIRO

Ilustradora. Estudiou na Escola de Belas Artes de Barcelona (1959-1964). A súa andaina como debuxante, comezou na editorial La Galera e na revista Cavall Fort, onde iniciou as súas colaboracións en 1964. Asina os seus debuxos como Pilarín, e destacan os da colección Petites Històries, da editorial Mediterránea, dedicada a personaxes do mundo da arte e da ciencia. Colabora en distintas publicacións periódicas (El correo catalán, Oriflama e El 9 nou). Recibiu a medalla de ouro Ville d’Avignon (1987), a Creu de Sant Jordi (1991) e o Premi de Crítica Serra d’Or (1993).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico e deseñador. Fundou xunto a Carles Riart o estudo GRIS, no ano 1968, onde desenvolveu a súa faceta como deseñador industrial e de interiores. Manifestou o seu universo persoal baseándose no erotismo e no misticismo. Entre os seus filmes destacan: Tatuaje (1976), Bilbao (1978), Lola (1986), Las edades de Lulú (1990), cun grande éxito comercial, baseado na novela de Almudena Grandes, a triloxía “ibérica” composta por Jamón, Jamón (1992), gañadora dun León de Prata no festival de Venecia, Huevos de Oro (1993) e La Teta y la Luna (1994), co premio ao Mellor Guión Adaptado. Coa súa película Bámbola (1996), protagonizada por Valeria Marini, quixo iniciar unha nova triloxía dedicada á muller europea. En 1999 estreou Volavérunt.

PERSOEIRO

Escritora. Foi autora do poema “El viajero”, incluído en El Heraldo Gallego e da composición “Gozos en alabanza de Nuestra Señora del Pilar (...)”, dedicada á visita de Isabel II a Galicia. Os seus poemas “En la playa de Villagarcía”, “El canto del pescador” e “La tempestad” incluíronse no Álbum de la Caridad.

PERSOEIRO

Mestre e escritor. Director de Edicións Fervenza e membro do consello de redacción do xornal Tabeirós Terra, pulicou o libro de arte A Estrada Románica (1999), as pezas narrativas As cometas da vida (1999) e O ano das mimosas (2000) e o ensaio Onde o sol facheaba ô amañecer. Vida e obra de Avelina Valladares Núñez (2000), ademais de coordinar Manuel Daniel Varela Buxán. O Patriarca do Teatro Galego e de traducir varias obras de teatro. En poesía, escribiu A Marcial Valladares (2003), con Manuel Fragoso, e Memorias do Cairo. Recibiu o Premio Roberto Blanco Torres (1999) e o Avelina Valladares (2003).

PERSOEIRO

Político. Membro dunha ilustre familia de servidores reais, foi designado paxe do Rei Xoán II en 1410. Dirixiu o partido monárquico, oposto á oligarquía nobiliaria castelá e aos infantes de Aragón, desde 1420 e en 1422 foi nomeado condestable do reino. Asumiu a representación dun poder real forte e centralizado, aliado coa burguesía urbana, e enfrontado coa oligarquía castelá e os infantes de Aragón. O seu autoritarismo orixinou o descontento dos nobres casteláns cara ao privado e, aliados cos infantes de Aragón e con Xoán de Navarra, conseguiron desterralo a Escalona (1439). Recobrado polo rei, derrotou a coalición nobiliaria en Olmedo (1445), pero o seu poder foi minguando e, finalmente, foi acusado de traición, xulgado e decapitado.

PERSOEIRO

Político e dramaturgo ruso. Membro dos bolxeviques desde 1904, desempeñou o cargo de comisario do pobo para a Educación (1917-1929) e outorgoulles certa liberdade aos artistas escénicos, como Stanislavski, Meyerhold, Vakhtangov ou Tairov. Da súa produción destacan Fausto e a cidade (1919), Oliver Cromwell (1920) e Don Quixote liberado (1921), que foron duramente criticadas polo marxismo máis radical e   o ensaio O teatro e a revolución (1924).

1. Mancha escura redondeada que aparece na pel e está producida pola acumulación de pigmentos, sobre todo melanina.

2. Figura circular que adorna unha tea ou outra cousa, xeralmente de cor distinta á da superficie en que está.

1. Fento de 8 a 20 cm de altura, cunha folla estéril pinnatisecta, con segmentos en forma de media lúa ou de abano, e cunha folla fértil panicular, que se dá en pastos de montaña.

2. herba da nácara.