"Martínez" (Contén)

GALICIA

Doutorado en Sagrada Teoloxía con especialización en Liturxia no Pontificio Ateneo Antoniano de Roma. Foi vigairo provincial da provincia franciscana de Santiago e secretario da Facultade de Teoloxía do Pontificio Ateneo Antoniano. Desde 1986 desempeña o cargo de secretario da provincia franciscana de Santiago, amais de ser promotor de Formación Permanente e mestre de Liturxia e Teoloxía Espiritual no Instituto Teolóxico Compostelano. Participou na preparación das edicións galegas do Diurnal e do Leccionario.

PERSOEIRO

Ciclista. No seu palmarés figura o Primeiro Campionato de España de Afeccionados. Participou nos Xogos Olímpicos de Seúl do 1988. Campión galego de ciclocrós e do V Campionato de España de profesionais de ciclocrós, ambos os dous no 1991.

PERSOEIRO

Xurista e político castelán. Deputado (1854-1856), presidiu a comisión encargada da elaboración da Constitución do 1876. Como Ministro de Xustiza interveu na redacción do Código Civil (1888).

PERSOEIRO

Publicou Tratado de Contabilidad y teneduría de Libros (1901).

GALICIA

Publicou artigos sobre temas relacionados coa música e a poesía en revistas como Grial, Galicia turística, Galicia en Madrid, entre os que se contan “Panorama da música galega. Aportación do mestre Rodrigo A. de Santiago”, “Noticia y glosa del Método completo de gaita” ou “Poesía de Miguel González Garcés. Nas faíscas do soño”. Achegouse tamén ao teatro coa publicación dos cadros líricos Romaxe a Teixido (1955), Cantiga (1956) e Era outra vez o muíño (1958).

GALICIA

Compositor e escritor. Realizou estudios de Composición no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. Compuxo unha suite para piano, unha sinfonía de cámara, varios cuartetos para corda, o poema sinfónico Galicia e a colección de Lieder agrupados baixo o título La humana pasión e a inacabada Mi cancionero mundial épico y lírico. Como narrador é autor de varias novelas: La dama de las magnolias, Palolo el canaco e Carnaval trágico. Como poeta, publicou os títulos: De mi tierra verde y arcaica, Poemas en tono de gris menor, Lirio nevado e Poemas de la ría de Ribadeo. Tamén colaborou na prensa galega con numerosos ensaios.

PERSOEIRO

Político vasco, conde consorte de Motriko. Militou no bando franquista tralo golpe militar que deu orixe á Guerra Civil española (1936-1939). Foi nomeado alcalde de Bilbao (1937-1938), embaixador en diversas capitais (1947-1964) e dirixiu o secretariado político de Xoán de Borbón, lexítimo sucesor de Afonso XIII no trono español, entre 1966 e 1969. Durante estes anos evolucionou cara a posicións monárquico-liberais e europeístas. Foi ministro de Asuntos Estranxeiros (1975-1976), fundou o Partido Popular (1976-1977) con Pío Cabanillas, do que cesou por discrepancias con Adolfo Suárez na formación da Unión de Centro Democrático e Acción Ciudadana Liberal (1978), que se integrou na Coalición Democrática (1979). Foi deputado a Cortes (1979) e Presidente do Consello de Europa (1981). En 1992 mostrouse partidario de modificar a Constitución Española para dar cumprimento aos acordos de Maastricht. Escribiu Reivindicaciones de España (1941), en colaboración con Castiella, pola que obtivo...

PERSOEIRO

Poeta e novelista guatemalteco. Deuse a coñecer polas súas compilacións poéticas, adscritas ao Modernismo; emporiso, a súa obra máis destacable son os seus relatos ‘psicozoolóxicos’, influídos polo Surrealismo, como El trovador colombiano (1914). Tamén escribiu novelas de intención política como La oficina de Paz de Orolandia (1925) e El mundo de los Maharachias (1938).

PERSOEIRO

Pintor e teórico da arte. A súa obra é froito dun dilatado proceso de reelaboración de imaxes e signos con preferencia polo debuxo, empregando técnicas de moita precisión, como o aerógrafo. O resultado son obras que transmiten unha serenidade case mística. A súa investigación teórica céntrase na semiótica das artes icónicas. Foi profesor invitado nas Universidades de Madrid, Zaragoza e Santiago de Compostela. Expuxo en diferentes salas de España e Francia. En 1980, xunto con María José Moreno, fundou a Academia de Belas Artes de Vigo, onde se formaron moitos pintores vigueses.

GALICIA

Pintor, representante do Realismo paisaxístico luminoso e aéreo. Trasladouse a Madrid pero conservou o contacto con Galicia ao pasar todos os veráns na casa viguesa da Barxa. Formouse na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1840-1850), onde foi alumno de Xenaro Pérez Villamil e de Esquivel, tendo por compañeiros entre outros a Federico Ruiz, Martín Rico e Castillo. No curso 1854-1855 abandonou a Academia, comezando unha serie de viaxes por España e Portugal que se transformaron na produción de numerosas obras e esbozos. Destas viaxes fixo 32 ilustracións para a revista El Museo Universal. En 1858 presentouse á Exposición Rexional de Santiago de Compostela con dous cadros á augada que representaban dúas vistas da ría de Vigo, na que obtivo a medalla de prata coa titulada A miña tristura. Viaxou por Francia, Inglaterra e Alemaña, e instalou o seu estudo de pintor de paisaxe en Portland (EE UU) en 1859. De regreso a Madrid, en 1861 presentouse cun fresco da Casa...

PERSOEIRO

Documentalista, produtor e director de fotografía. Foi un dos pioneiros do cine español a principios do século XX. Aprendeu o seu oficio na produtora Gaumont de París. En 1907 instalou un laboratorio de revelado e copias en Barcelona xunto ao seu irmán, o operador Ramón de Baños. Estreou a súa carreira coa rodaxe de escenas de zarzuelas e curtametraxes. Entre as súas realizacións destacan: La malquerida (1914), baseada na obra homónima de Jacinto Benavente, Sangre y arena (1916), versión da obra de Blasco Ibáñez, Don Juan Tenorio (1921), unha das primeiras adaptacións da obra de Zorrilla, e La gitana blanca (1925).

PERSOEIRO

Director do xornal liberal Progreso, editado en Pontevedra. Substituíu no cargo a Isidro Buceta, o seu fundador. Foi encarcerado en 1905 cando traballaba como tipógrafo e exercía como presidente da Asociación Tipográfica de Vigo. Durante a Primeira Guerra Mundial, amosouse partidario dos aliados. Formou parte do directorio do Partido Reformista en Pontevedra, seguindo a súa ideoloxía moderada dentro do agrarismo.

PERSOEIRO

Correspondente da axencia Efe en Galicia, ilustrador e pintor coñecido co pseudónimo de Masito Beiró. Amais de dirixir a revista Petroglifo, participou en numerosas exposicións individuais e colectivas dentro e fóra de Galicia. Obtivo o seu primeiro premio no ano 1966 nun concurso organizado por La Voz de Galicia. Foi finalista do Certame Nacional de Arte Xuvenil (1973), obtivo o Premio Fonseca da Universidade de Santiago de Compostela (1977) e o terceiro Premio Mestre Mateo (1974). Ilustrou os libros: Os cabeiros refolgos, Pasión y vida de un poeta, Antología poética e El hombre, la poesía y la vida.

PERSOEIRO

Arqueólogo, epigrafista e numismático. Foi director do Museo de Arqueoloxía de Cartagena e catedrático na Universidade de Zaragoza (1950-1985). Publicou diversos traballos de numismática antiga hispánica e o Manual de numismática (1946). Como epigrafista especializouse no campo ibérico. Realizou numerosos estudios sobre pintura rupestre, destacando El arte rupestre levantino (1969).

PERSOEIRO

Dramaturgo e empresario teatral. Na súa mocidade iniciou estudios de Dereito, pero abandonounos para introducirse de cheo na produción literaria. Alternou a obra narrativa e poética coas colaboracións periodísticas. A súa primeira obra publicada foi El teatro fantástico (1892) e a primeira estrea teatral El nido ajeno (1894), que constituíu un éxito importante e sinalou unha das súas constantes: o drama realista. As pezas posteriores terán unha maior profundidade (La noche del sábado, 1903; El dragón de fuego, 1903). Influído polo simbolismo, escribiu Los intereses creados (1909) e La ciudad alegre y confiada (1916); de carácter naturalista son obras como Señora ama (1908) e La malquerida (1913), onde analiza a psicoloxía feminina a través dos personaxes principais. Unha sátira aguda pero no fondo respectuosa da sociedade madrileña aparece en La comida de las fieras (1898), Lo cursi (1901), Rosas...

PERSOEIRO

Arqueólogo. Catedrático de Historia Antiga da Universidad Complutense de Madrid. É autor de numerosos traballos e libros sobre as épocas prerromana e romana da Península Ibérica. Entre os seus libros cómpre salientar os seguintes: Religiones primitivas de Hispania (1961), Tartesos y los orígenes de la colonización fenicia en Occidente (1968), La romanización (1974) e Historia económica de la Hispania romana (1978).

PERSOEIRO

Escritor, político, pintor e xornalista. Contribuíu á introdución do Romanticismo en València. Desta etapa quedan algúns dramas, un volume de poesías castelás e os artigos críticos e polémicos do Diario Mercantil. En 1837 iniciou en València a publicación de El Mole, acreditándose como agudo panfletista político e poeta de inspiración popular e satírica. Durante un exilio en Barcelona (1841-1842) escribiu para os xornais La Ley e El Popular, e participou activamente nos disturbios da Jamancia.

PERSOEIRO

Político. Licenciado en Economía e Dereito pola Universidad de Deusto (ICADE). Exerceu como avogado ata 1979, actividade que compaxinou coa de profesor de Dereito Político na Universidad Complutense de Madrid. En 1976 viaxou a Chile como comisario da ONU para investigar as violacións dos dereitos humanos e foi expulsado polo goberno de Pinochet. En 1970 comezou a súa carreira política no Partido Socialista Popular onde permaneceu ata a súa unión co Partido Socialista Obrero Español (PSOE) en 1979. Foi deputado por Albacete e secretario do Congreso dos Deputados (1979-1983). En 1983 foi elixido presidente de Castela-A Mancha, cargo do que foi reelixido nas seguintes catro convocatorias. En 1988 foi nomeado secretario xeral do Partido Socialista de Castela-A Mancha, cargo que desempeña, e presidente dende 1990 ata 1997. Ten publicados os libros: A vueltas con el futuro: reflexiones para la renovación del socialismo (1995), Discursos del presidente José Bono, 1983-1995 (1995), El príncipe...

PERSOEIRO

Cirurxián. Acadou a cátedra de Botánica do Colegio de Cirugía de Santiago en 1799, cando esta institución iniciaba a súa actividade. Tamén impartiu docencia de química, física xeral e mineroloxía, relacionadas coa medicina e incorporando de xeito innovador aos autores máis salientables da época. Asemade, foi cirurxián titular do Hospital de Santiago. Foi o introdutor, no ensino superior galego, da docencia dalgunhas disciplinas científicas, especialmente da historia natural e da química. Estivo na vangarda da difusión da vacina en Galicia, iniciando as vacinacións en agosto de 1801. Profundizou na relación entre o ser humano e a naturaleza, o discurso inaugural do curso de 1804 tivo por por título “la relación íntima y recíproca de la Naturaleza entera y el hombre sano y enfermo” e constituíu unha das súas intervencións máis acabadas en estrutura e actualización.