"Miguel" (Contén)

IGREXAS

Igrexa situada no concello de Santiago de Compostela, documentada xa desde o s X, cando sufriu a destrución na razzia de Almanzor. A construción actual levantouse no s XVIII seguindo as trazas do arquitecto Melchor de Prado y Mariño, nun estilo neoclásico. A súa fachada amosa a presenza do clasicismo académico. No seu interior consérvase un importante paso procesional do Nazareno, tamén obra de Prado e Mariño.

PERSOEIRO

Político mexicano. Senador (1936), maxistrado do Tribunal Supremo (1939) e gobernador de Veracruz (1936-1939). No ano 1946 foi elixido presidente do Partido Revolucionario Institucional (PRI). No 1952 sucedeuno Adolfo Ruiz Cortines.

PERSOEIRO

Xornalista. Doutor en Ciencias da Información. Foi subdelegado de La Voz de Galicia en Santiago, presidente da Asociación de la Prensa de Santiago, fundador da Federación de Asociaciones de la Prensa de Galicia, director de Diario 16 de Galicia e do semanario Metrópolis. Dirixiu as revistas Xóvenes Agricultores e Territorios. Escribiu Libertade de comunicación, comunicación en libertade e é o responsable da Biblioteca de Autores Galegos editada polo Consello da Cultura Galega. Dende 2009 é xefe de prensa da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. 

PERSOEIRO

Diplomático e escritor romántico. Amigo de Espronceda, publicou no 1852 unha continuación de El diablo mundo e numerosos poemas imitando os de Zorrilla, Espronceda e Lord Byron. A súa obra máis salientable é a narración La protección de un sastre (1840).

GALICIA

Pintor. Despois dunha estadía en Suíza, onde realizou a súa primeira exposición na Galerie Tosin (Basel, Suíza 1975), volveu a Galicia e participou en numerosas exposicións, tanto individuais como colectivas, entre as que destacan as realizadas na Galería Van Gogh (Vigo, 1975), no Real Club Náutico de Vigo (1980), Galería Noveccento (Vigo, 1981), Casa da Cultura (Vigo, 1983), Caixa de Aforros Municipal de Vigo (Vigo, 1984). Obtivo o II premio do certame Arte Xoven Galego II (Vigo, 1979) e a Mención de Honor Arte Xoven Galego III (Vigo, 1980). A súa pintura caracterízase por unha tendencia abstracta vinculada a un certo construtivismo, unha sorte de paisaxe desolado no que os planos aluden a un rigor xeométrico, cheo dunha atmosfera irreal.

GALICIA

Bispo de Mondoñedo-Ferrol de tendencia galeguista. No Seminario e Universidade Pontificia de Comillas licenciouse en Filosofía (1941) e Teoloxía (1945). Perdeu un curso na carreira ao ser alistado no exército de Franco. Foi consagrado sacerdote en Comillas o 22.7.1945. Durante vinte e cinco anos exerceu o ministerio sacerdotal na cidade das Burgas. Colaborou no xornal La Región e en revistas relixiosas como Surge de Gasteiz e Resurrexit da Mutual do Clero de Madrid. O 6.9.1970 foi ordenado bispo na catedral de Ourense, no primeiro acto de ordenación celebrado en galego. O 13 do mesmo mes fixo a súa entrada solemne na Sé Episcopal de Mondoñedo e, sete anos máis tarde, na Concatedral de San Xiao de Ferrol.
O seu maxisterio pastoral escrito xira ao redor da problemática de Galicia: migracións, mundo rural, paro obreiro, accidentes laborais, visita pastoral, e outras...

PERSOEIRO

Escultor maneirista. As súas primeiras obras coñecidas relaciónano con Gaspar Becerra no retablo maior da Catedral de Astorga. A mediados do s XVI traballou e residiu en La Rioja, onde deixou interesantes exemplos do Maneirismo máis clasicista nos retablos de Briones, San Asensio e Desojo.

PERSOEIRO

Militar. Xeneral de brigada (1919), foi xefe superior da policía de Barcelona. A súa actuación represiva contra os movementos sindicais provocou o seu cesamento polo goberno de Sánchez Guerra (1922). Primo de Rivera encargoulle a dirección xeral de Orde Pública do ministerio de Gobernación (1923).

PERSOEIRO

Erudito español. Escribiu sobre a figura e a obra de Menéndez y Pelayo, e dirixiu a edición das súas obras completas. A súa obra Don Luis de Góngora y Argote. Biografía y estudo crítico (1925) influíu na Xeración do 27.

PERSOEIRO

Historiador vasco. Catedrático na Universidad de Salamanca (1960-1969) e na Autónoma de Madrid. As súas obras Los afrancesados (1953), La España de Fernando VII (1968), La burguesía revolucionaria (1974), El modelo constitucional español de siglo XIX (1979) e La hacienda del Antiguo Régimen (1982), analizan os inicios da revolución liberal española. Doutor Honoris Causa polas Universidades do País Vasco e de Salamanca, foi tamén Premio Príncipe de Asturias de Ciencias Sociais en 1991. A súa Enciclopedia de historia de España recibiu en 1992 o Premio Nacional de Historia.

PERSOEIRO

Erudito e arabista. Sacerdote (1895), foi catedrático de árabe na Universidade de Madrid en 1903. Publicou a tese de doutoramento sobre a dogmática de Algatzell (1901). Publicou numerosas monografías sobre ibn ‘Masarra, ibn Bā Palatino; ǧǧ a, ibn Palatino;mso-fareast- ES-TRAD;mso-fareast-language:Ṭ ffail, Turmeda, etc, e as súas influencias na escolástica do s XIII, sobre Ramon Llull e Dante (La escatología musulmá en “La Divina Comedia”, 1919). Ingresou na Real Academia Española en 1915 e dende 1934 foi o seu director. Dirixiu a revista Al-Andalus desde 1932 ata a súa morte.

PERSOEIRO

Escritor. Estableceuse en París onde estudiou as civilizacións pre-colombinas e onde recibiu a influencia das vangardas. En 1930, ano en que publicou as Leyendas de Guatemala, volveu ao seu país. A súa obra, escrita nunha lingua barroca chea de indixenismos e neoloxismos, está construída sobre elementos da mitoloxía guatemalteca e técnicas herdadas do Surrealismo e do Expresionismo. Cultivou tamén a poesía. Foi galardoado co Premio Nobel de Literatura 1967. Con El señor presidente (1946), novela baseada na ditadura de Cabrera, configurou o mundo violento que desenvolveu despois en Hombres de maíz (1949), a triloxía Viento fuerte (1950), El Papa verde (1954) e Los ojos de los enterrados (1960), El ahijadito (1961) e Viernes de dolores (1972).

PERSOEIRO

Político afrancesado. Duque de Santa Fe. Foi nomeado ministro de Guerra por Carlos IV (1793), vicerrei de Nova España (1798-1800) e ministro de Facenda de Fernando VII (1808). Participou na Xunta suprema de goberno mentres Fernando VII estaba en Baiona, onde foi designado Presidente da Asemblea de Notables que promulgou o Estatuto de Baiona, base legal da nova monarquía de Xosé I e, posteriormente, foi un dos ministros máis representativos do goberno deste monarca.

PERSOEIRO

Relixioso franciscano. Colaborou en El eco franciscano. Publicou os sermóns Solemne Vía-Crucis (1909) e Sermón de las siete palabras (1909).

PERSOEIRO

Relixioso franciscano. Colaborou en El eco franciscano. Publicou os sermóns Solemne Vía-Crucis (1909) e Sermón de las siete palabras (1909).

PERSOEIRO

Prehistoriador e etnógrafo vasco. Sacerdote, foi un profundo coñecedor da cultura e do pobo vascos e un dos especialistas máis destacados na Prehistoria e Etnografía dese país. Fundou en 1921 o Laboratorio de Euzko-folklore. Exiliado e Francia en 1936, fundou o Instituto Vasco de Investigacións (1946) e a revista Ikuska. Foi profesor da Universidade de Navarra e membro da Sociedade Internacional de Antropoloxía e Etnoloxía. É autor de La religión de los ancianos vascos (1923), Antropología de la población vasca (1947), El hombre prehistórico en el País Vasco (1953 e 1979), El mundo en la mente popular vasca (1960 -1961), Mitología vasca (1960), La cueva de Ekain y sus figuras rupestres (1969), El hombre prehistórico en el País Vasco (1979), Historia general del País Vasco (1980)e Brujería y brujas (1984).

PERSOEIRO

Xornalista. Estudiou Filosofía no Seminario de Tui. Comezou a súa carreira xornalística en La Integridad de Tui para continuala no Uruguay, onde emigrou en 1910. Alí ingresou na redacción e, posteriormente, dirixiu El diario Español e fundou El Eco de España (1912). Colaborou en distintos xornais e publicacións (La Razón, Tierra Gallega, Revista de las Españas, etc). Participou de xeito moi activo na fundación da Casa de Galicia de Montevideo.