"Osio" (Contén)

GALICIA

Monxe cistercense. Ingresou no mosteiro de Carracedo (León) e foi abade do Colexio de San Bernardo de Alcalá de Henares, do de Meira, electo de San Martín de Castañeda (Zamora) e secretario da Congregación, participando entre 1771 e 1775 nas reformas da mesma. Entre os seus traballos atópanse Viaje del mundo de Descartes, que escribió y publicó en Francés el P. Gabriel Daniel de la Compañía de Jesús (Salamanca, 1742); as obras manuscritas, algunhas conservadas no mosteiro de Carracedo, Cuenta y razón de las Constituciones de los Jesuitas dada por Pedro Julio Duton Abogado general del Rey al Parlamento de Burdeos en los días 13 y 14 de mayo de 1762 traducidos a nuestro idioma, Doctrina de Caramuel inextinguible, Catálogo de los abades de Carracedo desde su primer Abad Zacarías, Vida de la Santa Reyna llamada Doña Teresa Gil, y de San Gil de Casayo; e a incompleta Apuntes sobre todos los Monasterios de Monges y Monjas de la Orden, Catedrales,...

PERSOEIRO

Abade de Volturno (Campania). Escritor eclesiástico, foi célebre a súa obra Conflites vitiorum et virtutum.

PERSOEIRO

Produtor cinematográfico que fundou o primeiro cinematógrafo italiano. Produciu 1.400 películas a partir de 1904.

PERSOEIRO

De nobre familia, foi funcionario do Imperio Romano e gobernador de Milán. A súa elección como bispo tivo lugar por aclamación popular, sendo aínda catecúmeno. A lenda di que na asemblea de fieis un meniño berrou: “Ambrosio, bispo!”, o que se interpretou como voz divina. No prazo dunha semana bautizárono, ordenárono sacerdote e consagrárono Bispo. Aprendeu grego e entregouse ao estudo da teoloxía; é un dos catro doutores da Igrexa Latina. No 387 bautizou o que habería ser santo Agostiño. Interveu activamente na defensa dos bispos católicos contra os candidatos arrianos e enfrontouse ao Emperador, cando este tentou subtraerlle aos arrianos as dúas basílicas milanesas máis grandes. Tempo despois, cando o Emperador Teodosio ordenou a matanza dos habitantes de Tesalónica, alporizados contra o prefecto, impúxolle unha penitencia pública e no ano 390 prohibiulle a entrada no templo de Milán ata que non demostrase a súa inocencia naquelas masacres. A Lenda Dourada de Jacopo de Voragine recolle...

PERSOEIRO

Anticuario. Publicou as súas investigacións no seu libro Roma sotterranea (Roma subterránea, 1622).

PERSOEIRO

Escultor. Discípulo de Augustin Pajou e de Antonio Canova. Neoclásico ortodoxo, en París foi escultor oficial de Napoleón e de Luís XVIII. É autor da cuadriga do arco de Carrousel (1806), dos relevos da columna Vendôme (1806-1810) e da estatua ecuestre de Luís XIV na praza das Victorias (1822).

PERSOEIRO

Economista e político mexicano. Presidente do Partido Revolucionario Institucional (PRI) en 1991, foi ministro de Desarrollo Social (1992) e candidato nas eleccións presidenciais de 1994, nas que foi asasinado durante un acto electoral.

1. Acción e efecto de corroer ou corroerse.

2. Deterioro superficial dos metais causado por axentes químicos. Cómpre que un electrólito estea en contacto co metal (ánodo), feito que provoca que este se ionice e disolva, mentres que os electróns neutralizan os anións da disolución que precipitan. A reacción fundamental é M+A + →M + +A. A cantidade de M disolta é proporcional ao fluxo de electróns, que, á súa vez, é función do potencial e da resistencia do metal. Para que a reacción sexa continua, os produtos dela deben irse eliminando das zonas anódica e catódica. O axente de corrosión máis importante é o potencial que se establece entre dous metais en contacto, mergullados nun electrólito que dependa da natureza química do ánodo e do cátodo; neste caso, o primeiro resulta atacado (corrosión galvánica), mentres o segundo queda protexido (protección catódica). A velocidade de corrosión diminúe pola polarización catódica e aumenta pola axitación...

3. Forma de erosión das rochas, pola acción química da auga e dos ácidos que esta leva disoltos. A auga é o medio no que adoitan actuar estes axentes, normalmente por disolución. Os relevos cársticos son unha forma de corrosión das rochas calcarias, do mesmo xeito que ocorre co xabre e co granito. Tamén se denomina erosión.

PERSOEIRO

Economista. Fundou o Colegio de México (1938), a editorial Fondo de Cultura Económica (1948) e as publicacións Revista de Historia Mexicana e Trimestre Económico. Dirixiu La Historia Moderna de México (1955-1972), obra en dez volumes.

PERSOEIRO

Escultor e arquitecto. Formouse con Raffaello de Montelupo en Roma, onde realizou monumentos fúnebres en San Pietro in Montorio e en San Lorenzo in Damaso. En Florencia construíu, entre outras, a capela Gaddi en Santa Maria Novella e o Palazzo Larderel, e en Nápoles, a igrexa de San Filippo Neri. Publicou o libro de debuxos Urbis Romae aedificiorum illustrium quae supersunt reliquiae.

1. Fenómeno que comprende a rotura e a saída do ovo dun animal en estado larvario ou xa ben desenvolvido.

2. Rotura e saída do casulo dun adulto trala metamorfose.

3. Acción de abrirse o gromo ou a flor dunha planta.

4. Manifestación súbita de algo inesperado ou novidoso.

1. Desgaste producido na superficie dun corpo polo rozamento con outro.

2. 1. Conxunto de procesos que sofren as rochas e que modifican o seu aspecto orixinal. A erosión inclúe o desprendemento de materiais provocado polos axentes da meteorización e tamén o transporte dos detritos. A erosión oponse, desde o punto de vista xeomorfolóxico, á oroxenia. A enerxía da erosión provén tanto da gravidade terrestre como da radiación solar, e case que toda a erosión é obra de fluídos movidos pola atracción gravitatoria, que arranca e transporta os detritos ata depositalos nun nivel máis baixo. Os principais axentes erosivos son o vento e a auga. As partículas transportadas polo vento atacan as rochas. A auga produce un efecto erosivo máis poderoso ca o vento; en estado sólido erosiona por medio de glaciares e cuñas de xeo (esta acción é contundente nas rexións polares e na alta montaña), e en estado líquido erosiona a través da chuvia, de correntes de auga tanto subterráneas como superficiais, de ondas e correntes mariñas. A auga disolta na atmosfera ten un gran papel erosivo,...

   2. erosión diferencial

      Erosión que afecta a materiais de distinta dureza, de xeito que o menos resistente a un determinado axente de erosión resulta máis afectado. Pódese apreciar claramente nun dobramento anticlinal dunha serie de, por exemplo, arxilas e pedras calcarias.

3. 1. Destrución ou ulceración dun tecido orgánico provocada pola frición, compresión e a corrosión, ou ben por outro tecido contiguo que ten máis forza de crecemento.

   2. erosión dentaria

      Desgaste progresivo dos dentes que comeza no esmalte e se estende á polpa.

4. Perda gradual de diversidade xenética entre ou dentro de poboacións de plantas ou animais.