"Provenza" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación anual en occitano, fundada en Aviñón en 1855, que seguiu editándose baixo formas diversas. Órgano principal do felibrismo, propúxose iniciar ao lector no renacemento literario do provenzal. Mistral publicou nel traballos en prosa e verso, e contribuíu a darlle un estilo peculiar, chamado “prosa de Armana”.

PERSOEIRO

Raíña de Inglaterra, filla de Ramón Berenguer IV e de Beatriz de Savoia. Casou con Enrique III de Inglaterra (1236). Favoreceu con cargos importantes os seus parentes savoianos e implicou o rei nos seus proxectos italianos. Enviuvou en 1272 e foi rexente do seu fillo Eduardo ata finais de 1274. Retirouse ao mosteiro de Amesbury. Venerada como santa, a súa festividade celébrase o 1 de xullo.

PERSOEIRO

Raíña de Francia, filla de Ramón Berenguer V, conde de Provenza. Casou con Luís IX de Francia. En 1258 Xaime I de Aragón fíxolle doazón dos seus eventuais dereitos sobre o territorio de Provenza, agás Montpellier e o seu señorío, no Tratado de Corbeil.

REXIÓNS

Rexión de Occitania que limita ao O con Languedoc, ao L con Liguria e Piemonte, ao N co Delfinado e ao S co Mar Mediterráneo. Pertence á rexión Provenza-Alpes-Costa Azul da división administrativa francesa. O relevo presenta unha estrutura graduada desde unha liña de cristas prealpinas ou alpinas (monte Vetor 1.912 m; monte Pelat 3.053 m) ata o mar. Este feito explica o clima mediterráneo uniforme, seco e luminoso. Diferénciase entre a Provenza do Ródano e do baixo Durance, a Provenza marítima (Costa Azul), a Provenza alpina e a Provenza interior. A parte do territorio industrial corresponde ao L, o punto onde se articula a cidade de Marsella e o Ródano. A industria petrolífera substituíu a antiga elaboración industrial do azucre e do aceite e patrocinou a creación dun complexo petroleoquímico portuario. O turismo é un dos seus recursos máis importantes. Dominada polos romanos, constituíuse a partir do Tratado de Verdún (843) como unha fronteira, establecida polos carolinxios no Ródano....

REXIÓNS

Rexión administrativa de Francia (31.400 km2; 4.506.151 h [1999]). Comprende os departamentos de Altos Alpes, Alpes da Alta Provenza, Alpes Marítimos, Bouches-du-Rhône, Var e Vaucluse. A súa capital é Marsella.

1. 1. Relativo ou pertencente a Provenza, á súa lingua ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante de Provenza.

2. Aplícase ao conxunto da cultura (lingua, literatura, arte) occitana. O uso do termo referido a todo o mundo occitano débese á influencia da antiga literatura dos trobadores, que consagraron o seu uso; con todo a finais do s XX, esta denominación caeu en desuso en favor do termo occitano para referirse á lingua, á literatura e á arte de todos os países de Oc.

3. ariedade lingüística do occitano medio. Desde o punto de vista lingüístico é un dialecto falado nos antigos territorios do reino de Provenza, do condado Venaissí e do condado de Niza. Divídese en cinco grupos: o rodaniano, fala base da lingua mistraliana (Aviñón, Arles, Camarga, Nîmes, etc); o marítimo (costa mediterránea, de Marsella a Antíbol); o baixo alpino (parte sur dos Baixos Alpes ata Apt, en Valclusa); o central, que fai de unión entre os tres grupos precedentes, e o nizardo, no antigo condado de Niza. O provenzal comparte co languedociano tres trazos esenciais: a conservación dos grupos latinos KA- e GA- (cantar, cabra; gal < GALLU), a conservación do -S- nos grupos consonánticos -SK-, -SP-, -ST- (espiar, tèsta, escòla) e a conservación do -l- intervocálico, que provén do -L- ou do -LL- latinos (pala, salar, galina). E distínguese del por seis trazos esenciais: mantemento de n...

PERSOEIRO

Compositor italiano. Foi un dos introdutores da ópera veneciana en Nápoles; coas súas óperas, como Lo schiavo di sua moglie (1672), contribuíu a formar a escola napolitana de ópera. Tamén escribiu oratorios.