"Sax" (Contén)

PERSOEIRO

Discípulo de Jean Buridan, continuou as súas investigacións sobre a “Teoría do ímpeto”. Foi profesor e reitor nas universidades de París e Viena, e Bispo de Halberstadt dende o ano 1366.

PERSOEIRO

Príncipe consorte da Gran Bretaña (1857), segundo fillo do duque Ernesto de Saxonia-Coburgo-Gotha. Estudiou en Bruxelas e en Bonn. Casado (1840) coa raíña Victoria, curmá súa, influíu nos asuntos políticos.

1. 1. Relativo ou pertencente aos pobos anglosaxóns.

   2. Relativo ou pertencente aos individuos de lingua e cultura inglesa, de procedencia inglesa.

2. Pobos xermánicos que invadiron Inglaterra no s V. Os pobos xermánicos ingleses, saxóns e xutos, establecidos en Inglaterra no s V, foron ao comezo designados comunmente como saxóns, aínda que o apelativo inglés se atopa xa en Tácito; no s VI Paz Diaca crea o termo para distinguir os saxóns de Inglaterra dos do continente. Despois dun longo período de vacilacións a expresión foi retomada por William Camden no 1586.

3. inglés.

4. Escritura usada polos pobos anglosaxóns entre os ss VI e XII. Coa difusión do Cristianismo, tomaron como modelo a letra dos manuscritos latinos importantes directamente, ou ben a través dos manuscritos irlandeses. Deriva da “nova cursiva romana”.

5. Literatura que se desenvolveu en diversos dialectos anglosaxóns en Inglaterra do s V ata o s XI, e que foi acantoada baixo a influencia anglonormanda. A primeira etapa (ss V ao VII), caracterizouse pola literatura pareomolóxica e a dos scopas. Na segunda (ss VII ao VIII), xurdiron elexías e cantos épicos como o Beowulf. Foi entón cando conviviu coa literatura latina provocada pola chegada do Cristianismo. A terceira (ss X-XI), estivo presidida polo reinado de Alfredo o Grande, quen impulsou as traducións e a redacción da Crónica anglosaxona, e na cuarta e derradeira etapa iniciouse a decadencia. A produción poética foi a que acadou un maior nivel literario; sen embargo, a influencia na creación da prosa inglesa foi decisiva durante o reinado de Alfredo o Grande.

PERSOEIRO

Elector de Saxonia (1553-1586). Protestante, coa súa actitude contribuíu poderosamente á Paz de Augsburgo (1555) e a establecer a fórmula de concordia entre os protestantes en 1580.

1. Relativo ou pertencente á Baixa Saxonia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante da Baixa Saxonia.

PERSOEIRO

Gran duque de Saxonia-Weimar-Eisenach, fillo do duque Ernesto Augusto II e de Ana Amalia de Brunswick, rexente do ducado logo da morte do duque en 1758. Gobernou persoalmente desde 1775 e converteu a corte de Weimar no primeiro centro intelectual de Alemaña, con colaboradores como Goethe e Herder; ao mesmo tempo, promocionou a Universidade de Jena, onde ensinaron Schiller, Schelling e Hegel. Foi un dos líderes do Fürstenbund, ou Liga dos Príncipes, establecida por Federico II de Prusia para facer fronte a Xosé II. Participou co exército prusiano na guerra contra a República Francesa. Non obstante , unha vez que as tropas de Napoleón conquistaron Weimar, uniuse á Confederación do Rin, formada por todos os estados xermánicos baixo protección de Napoleón en 1806. Pola contra, en 1813 integrou no exército que se sublevara en Prusia contra a ocupación napoleónica. Polo Congreso de Viena (1814-1815), logrou a ampliación do seu estado e o título de gran duque. No ano 1816 concedeu a primeira constitución...

1. Que non se adapta ben a aquilo para o que está destinado.

2. Que ten pouca habilidade para facer algo.

3. Que anda mal vestido e non ten coidado de si mesmo.

1. Facer que algo deixe de estar axustado.

2. Saír do seu sitio algo que estaba axustado.

1. Acción de esaxerar.

2. Cousa que é esaxerada.

3. Aumento da escala vertical respecto da horizontal que se fai nos mapas en relevo e nos perfís topográficos para obter máis impresión do relevo.

1. de esaxerar.

2. Que excede os límites do razoable, da conveniencia ou do normal.

3. Que ou quen é propenso a esaxerar.

1. Presentar algo como máis grande ou máis importante do que é en realidade.

2. Facer que algo sobrepase os límites do que se considera normal ou adquira proporcións excesivas.

PERSOEIRO

Elector (1763-1806) e primeiro rei de Saxonia (1806-1827), fillo do elector Federico Cristián. Aliouse con Francia durante o Imperio de Napoleón I, quen o nomeou rei en 1806 e lle concedeu en 1813 o ducado de Varsovia. Fixérono prisioneiro os aliados en Leipzig (1813) e no Congreso de Viena devolvéuselle o seu reino, diminuído un terzo en favor de Prusia e sen o ducado de Varsovia, que pasou a Rusia.