"Tasia" (Contén)

PERSOEIRO

Martirizada durante a persecución de Nerón, esta santa é avogosa de que a masa do pan saia boa. Segundo testemuñan as Memorias de Del Hoyo, antano existiu en terras de Muros o arcediagado de santa Tasia.

1. Relativo ou pertencente ás personaxes de nome Anastasio.

2. Denominación xenérica aplicada a dúas constitucións, a primeira decretada polo Emperador Anastasio I (491-518) e, a outra, polo Emperador Xustiniano (527-566) que é complemento da anterior, cun texto do epítome grego chamado Basílicas. Limitaba os dereitos dos cesionarios de accións ou créditos adquiridos por un prezo concreto e reducía o importe a reclamar do debedor da cantidade realmente satisfeita pola transmisión.

1. 1. Acción de abandonar alguén a relixión que profesa xeralmente para adherirse a outra.

   2. Rexeitamento total da fe cristiá, unha vez recibido o Bautismo.

2. 1. Para un relixioso, abandono, sen dispensa, dos votos solemnes.

   2. Para un ordenado in sacris, abandono das ordes, sen licencia, e retorno á vida laica.

3. Acción de desertar, de abandonar unha doutrina, un partido, unha agregación calquera.

1. Facultade ou habilidade dun organismo para soportar os cambios ambientais sen resultar alterado por eles.

2. Episodio da historia xeolóxica e biolóxica dunha rexión caracterizada pola existencia dunha cuberta vexetal densa e unhas condicións climáticas húmidas e mornas ou quentes, que favorecen os procesos de formación dos solos e unha erosión lenta (o principal axente erosivo é a alteración química e o transporte de sedimentos é lento, debido á existencia da cuberta vexetal).

1. Causar éxtase.

2. Sentir éxtase.

1. Semanario literario editado co selo da Delegación Nacional de Prensa e Propaganda, dirixida por Juan Aparicio. O seu obxectivo principal era divulgar a creación e invención poéticas, malia que tamén estaba aberta a outro tipo de xéneros literarios. Dividiuse en diferentes subseccións, e estas á súa vez en temas, co que se pretendía estruturar unha publicación na que tiveran cabida os máis destacados creadores da posguerra, entre outros, Gerardo Diego, Leopoldo Panero, José G. Nieto, Ricardo Molina e Vicente Gaos.

2. Capacidade da mente para inventar cousas e personaxes que non existen na realidade.

3. Cousa ou personaxe creado pola imaxinación dunha persoa pero que non ten existencia real.

4. 1. Peza instrumental de estrutura libre orixinada no s XVI. En Inglaterra denominouse fancy e en España tiento. Nun principio, era unha improvisación sobre un tema dado e posteriormente perdeu o seu carácter imitativo e temático e converteuse nunha forma musical libre. J. S. Bach considerouna un gran preludio.

   2. FRAS: De fantasía. De imitación.

      Obra musical en que un se abandona á fantasía ou imaxinación, sen aterse a unhas determinadas normas.

1. Capacidade da mente para inventar cousas e personaxes que non existen na realidade.

2. Cousa ou personaxe creado pola imaxinación dunha persoa pero que non ten existencia real.

3. 1. Peza instrumental de estrutura libre orixinada no s XVI. En Inglaterra denominouse fancy e en España tiento. Nun principio, era unha improvisación sobre un tema dado e posteriormente perdeu o seu carácter imitativo e temático e converteuse nunha forma musical libre. J. S. Bach considerouna un gran preludio.

   2. Obra musical en que un se abandona á fantasía ou imaxinación, sen aterse a unhas determinadas normas.

SEMANARIOS

Semanario literario editado co selo da Delegación Nacional de Prensa e Propaganda, dirixida por Juan Aparicio. O seu obxectivo principal era divulgar a creación e invención poéticas, malia que tamén estaba aberta a outro tipo de xéneros literarios. Dividiuse en diferentes subseccións, e estas á súa vez en temas, co que se pretendía estruturar unha publicación na que tiveran cabida os máis destacados creadores da posguerra, entre outros, Gerardo Diego, Leopoldo Panero, José G. Nieto, Ricardo Molina e Vicente Gaos.