"baso" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto andalusí. Dirixiu as obras da mesquita maior de Sevilla, comezadas no 1172. No 1184 alicerzou o minarete, coñecido na actualidade como Giralda, que continuou ‘Alī de Gómara.

GALICIA

Actor, animador teatral e director de escena. Desenvolve a súa actividade na comarca da Ferrolterra impulsando iniciativas moi diversas, desde a promoción de grupos de teatro no eido escolar e asociativo ata a participación en diversas propostas de formación teatral de ámbito municipal. Participou igualmente na creación de grupos tan significativos como o Teatro Círculo de Perlío ou a Agrupación Teatral Tagallo, coa que dirixiu pezas como A boda do latoeiro (1982), a partir dunha obra de John M. Synge. En 1995 formou parte do elenco no espectáculo A larva furiosa, dirixido por Manuel Lourenzo e realizado pola Compañía Luís Seoane, en coprodución co Centro Dramático Galego.

PERSOEIRO

Actor e director cunha longa traxectoria no teatro non profesional, fundamentalmente nos grupos Toxos e Froles e Amistade, de Ferrol; Agustín Iserni, de Redes (Camouco, Ares); ou Luzada, de Betanzos. Co Centro Dramático Galego participou nos espectáculos A fiestra valdeira (1994) e Valle-Inclán 98 (1998).

1. Calidade de basófilo.

2. Aumento do número de leucocitos basófilos no sangue.

1. Que ten afinidade e se tinxe cos colorantes básicos.

2. 1. Tipo de leucocitos do sangue que posúen uns gránulos que se tinxen intensamente de azul con colorantes básicos de anilina. Proporcionan substancias anticoagulantes aos tecidos inflamados.

   2. Tipo de células do lóbulo anterior da hipófise produtoras de corticotropina.

3. Organismo ou asociación vexetal que ten preferencia por substratos básicos.

1. Instrumento que está formado por un pau que ten nun extremo un pequeno feixe de xestas, de ramas de diferentes plantas ou de fibras sintéticas, que se usa para varrer.

2. Termo da xerga dos albaneis que corresponde á voz ‘brocha’.

PUNTA

Punta da beira meridional da ría de Arousa, no litoral da parroquia e concello de Vilanova de Arousa, ao S da praia da Braña.

CAPITAIS

Capital do muhāfaza homónimo, Iraq, na beira do río Šatt al-’Arab (406.296 h [1987]). Situada no oasis de palmeiras máis grande do mundo, o seu porto é o máis importante do golfo Pérsico. Fundada como praza militar polo Califa ‘Umar (638), 13 km río abaixo do emprazamento actual, foi trasladada no s XVI transformándose nun importante centro comercial e cultural. Durante os ss VIII e IX foi sede dunha importante escola filolóxica e dun centro teolóxico de filiación mutazilita do que xurdiron, entre outras, as figuras de Ḥ asan al-Ba ṣ rī e de al-Aš’arī. A finais do s IX, a escisión do califato abbásida provocou a súa decadencia. En 1779 foi conquistada polos turcos. Durante as dúas guerras mundiais a cidade foi ocupada polas tropas británicas que a utilizaron como base dos aliados. Resultou seriamente danada durante a guerra irano-iraquí (1980-1988) e a Guerra do Golfo (1991).

PERSOEIRO

Poeta. Coñecido como Pablo Neruda, en lembranza ao poeta checo Jan Neruda, foi cónsul en Madrid e Barcelona e estableceu unha grande amizade cos poetas da Xeración do 27. Partidario do bando republicano na Guerra Civil Española, ingresou no Partido Comunista en 1945. Candidato á presidencia da República de Chile en 1970, renunciou a favor do seu amigo Salvador Allende. Escribiu ao redor de corenta obras, como Veinte poemas de amor y una canción desesperada (1924), Residencia en la tierra (1935), España en el corazón (1937) e Tercera residencia (1947), en que iniciou o seu estilo épico, dunha retórica luminosa e dunha grande agresividade política, que tamén plasmou en Canto general (1950), poema en quince cantos que vai desde a evocación da América precolombina ata a exaltación política actual. Nos volumes de Odas elementales, iniciados en 1954, cantou as cousas máis elementais e cotiás. Tamén cómpre salientar os seus libros...