"bilín" (Contén)

1. Aplícase á organización familiar estruturada por grupos de parentela que inclúen parentes por liña materna e por liña paterna.

2. Relativo ou pertencente a dúas liñas ou que contén dúas liñas.

3. Aplicación f: E 1 ´E 2 →F entre espacios vectoriais, que é lineal respecto a cada unha das variables, é dicir, que satisfai f(ax 1 +y 1 ,x 2 ) = af(x 1 ,x 2 )+f(y 1 ,x 2 ) e f(x 1 ,ax 2 +y 2 ) = af(x 1 ,x 2 )+f(x 1 ,y 2 ).

4. Aplicación bilinear f: E 1 ´ E 2 →K dos espacios vectoriais E 1 e E 2 no corpo común de base K.

1. Que está escrito ou expresado en dúas linguas.

2. Que fala ou se desenvolve con facilidade en dúas linguas.

3. Que se caracteriza pola existencia do bilingüismo, especialmente se falamos dun territorio lingüístico.

1. Condición de bilingüe.

2. En xeral, o bilingüismo é o emprego de dúas linguas, e como tal se opón ao monolingüismo (emprego dunha soa lingua). Non obstante , o fenómeno do bilingüismo presenta dous aspectos ben diferentes: un individual e outro social. Como fenómeno social, o bilingüismo consiste na copresencia de dúas linguas no seo dun país, rexión, cidade ou grupo social. O bilingüismo non é un fenómeno da lingua, senón do seu uso; á Lingüística, en consecuencia, interésalle principalmente en función dos fenómenos de interferencia. A Psicoloxía e a Pedagoxía interésanse, pola contra, polas consecuencias do bilingüismo na formación do individuo. Modernamente, a Socioloxía ocúpase tamén do bilingüismo como elemento do conflito entre culturas diversas, o que contribuíu ao nacemento da Sociolingüística, de xeito que o bilingüismo individual é obxecto de estudo da Psicolingüística e o bilingüismo colectivo da Sociolingüística. No que atinxe ao primeiro, a cuestión que se presenta inicialmente é cál é o nivel...

PERSOEIRO

Erudito alemán. Naturalizado brasileiro, é coñecido polos seus traballos en filoloxía portuguesa, e foi un dos primeiros editores dun cancioneirinho individual galego-portugués. Destacan os seus artigos “As Cantigas de D. Joan Garcia de Guilhade, Trovador do Século XIII” (1907) e “Introdução ao estudo da mais antiga poesia portuguesa” (1908).

1. Relativo ou pertencente ás sibilas.

2. Que é misterioso ou enigmático.

3. Escolma de oráculos dos tempos de Tarquinio o Soberbio, que llos adquiriu á sibila de Cumas. Escritos en grego, nun estilo enigmático, estaban relacionados coa sibila e o culto de Apolo. Gardábanse en Roma, no templo de Xúpiter Capitolino, pechados nun estoxo de pedra. Foron destruídos no incendio do Capitolio (83 aC), aínda que o senado fixo reunir outra escolma.

1. Relativo ou pertencente aos xerbilinos.

2. Roedor da subfamilia dos xerbilinos.

3. s