"ladoiro" (Contén)

Lugar no que se corta a auga para o regadío.

Lugar onde a actividade pesqueira se considera produtiva, como mínimo nunha determinada época do ano. Pódese referir a grandes extensións ou a pequenas áreas costeiras onde se pode capturar algunha especie de interese durante algún momento do seu ciclo vital. Os límites dun caladoiro poden ser de tipo físico (canóns submarinos), legal ou simplemente cultural. En moitos casos, estes límites son tamén os das unidades políticas de xestión; por exemplo, os caladoiros da NAFO son aqueles da costa oriental norteamericana baixo xurisdición desa comisión internacional. No caso das especies migratorias como o atún, o termo caladoiro emprégase para designar as distintas áreas e momentos nos que se captura a especie. Por exemplo, o atún vermello péscase en distintos momentos da súa migración por flotas de distintos países nos seus movementos no golfo de Bizkaia e no Mediterráneo occidental. Así, un único stock pode ser pescado en distintos caladoiros, con distintas artes, por distintas flotas...

Debalo.

Tipo de pau en que se vai enrolando o fío ata formar nobelos.

Barra, normalmente de pao, que se utiliza para remexer as brasas ou ascuas do lume e impedir que se apague.

Revista aparecida na localidade alavesa de Llodio en 1990. De periodicidade irregular, coordinaron a súa redacción Víctor Valiño Arceo e Santiago García Seijas. Voceira do Centro Galego dese municipio, informa das iniciativas promovidas polo centro e contén artigos referidos a Galicia: historia, xeografía, literatura e arte. Incluíu fotografías de sociedade e de motivos galegos, xunto con viñetas cómicas de Quesada e Cebreiro.

Lugar onde se reúnen persoas para falar ou comentar temas de actualidade.

Termo da verba dos cesteiros de Mondariz que corresponde á voz ‘bacallao’.

Montículo formado por pedras amoreadas polos peregrinos ou romeiros, situado á beira dun camiño, nun lugar que se convertía en sagrado para pedir á divindade unha boa viaxe.

Grupo musical constituído en Santiago de Compostela en 1978. Tres dos membros fundadores do grupo, Xosé Vicente Ferreirós, Nando Casal Tacón e Moncho García Rey, procedían da música tradicional, xa que formaban o grupo Faíscas do Xiabre; os outros membros da agrupación, Antón Seoane e Rodrigo Romaní, dedicábanse a reproducir e estudar a música medieval; e máis tarde incorporáronse á agrupación Xosé Antón Méndez e Laura Quintillán. Nunha última remodelación o grupo quedou formado por Xosé Vicente Ferreirós, Nando Casal, Antón Seoane, Xosé A.F. Méndez, Roi Casal, Harry C. e Manu Conde. Participaron nos máis importantes festivais de música celta, como o Festival Interceltique de Lorient, o Festival de Edimburgo ou o Festival do Mundo Celta de Ortigueira. Actuaron en diversos países do mundo e colaboraron con diferentes grupos como The Chieftains e solistas como Alan Stivell. Dos seus discos destacan A Galicia de Maeloc (1979), O berro seco (1980), Solfafría (1984),...