"quilé" (Contén)

herba das cortadelas.

Xénero de herbáceas da familia das ranunculáceas ao que pertencen os paxariños.

Antiga cidade etrusca situada ao S da actual Florencia.

Nome derivado, ao igual que Aquiles, do grego Akilleus (Ảχιλλεύς). Aquileo é o nome dun antigo militar romano quen, como consecuencia de se converter ao Cristianismo, foi martirizado en tempos de Diocleciano.

Antropónimo procedente do grego Akilleus (Ảχιλλεύς), que chegou a nós a través do latín Achilles. É un nome de longa tradición en Grecia, quizais a pegada dalgunha lingua pregrega e, xa que logo, cunha etimoloxía difícil de clarificar. O poema épico de Homero a Ilíada desenvolve como tema central a cólera do heroe grego Aquiles, o dos pés lixeiros, quen despois de loitar contra os troianos morre no campo de batalla ao ser alcanzado no calcañar por unha frecha. A raíz deste feito fíxose moi sonada a expresión o “calcañar de Aquiles” para referirse ao único punto vulnerable do heroe aqueo. A festividade de santo Aquiles, mártir en Roma, celébrase o 12 de maio.

Heroe mítico da Guerra de Troia, tamén chamado Aquileo, fillo de Peleo e da deusa Tetis. Rei dos mirmidóns, na cidade de Tesalia, marchou cos seus súbditos á Guerra de Troia. Enfrontado con Agamemnon, xefe da expedición aquea, pola posesión da escrava Briseida, abandonou a loita e non regresou ata que o seu amigo Patroclo morreu en combate contra Héctor, o campión dos heroes troianos e fillo de Príamo, Rei de Troia. Por mor deste feito, Aquiles desafiou a Héctor a un combate singular no que conseguiu matalo, o que, segundo a profecía que o propio Aquiles coñecía, daría lugar á súa morte pouco despois. En efecto, o príncipe Paris, irmán de Héctor e raptor de Helena, muller de Menelao, irmán de Agamemnon (feito que disculpara o inicio da guerra dos gregos contra o estratéxico enclave troiano), matouno disparándolle unha frecha ao calcañar, único punto vulnerable do heroe. A figura de Aquiles, eixe da historia que deu lugar á Ilíada de Homero, aparece en abundantes obras posteriores,...

Tendón do home, de inserción dos músculos posteriores da perna (xemelgos e sóleos) no calcaño. A súa rotura causa a imposibilidade de estender voluntariamente o pé.

Conxunto de características estilísticas dunha obra, dende o punto de vista do lector, nunha época e nun momento concreto da historia, que o crítico literario toma como referencia para elaborar as súas análises.

Termo do barallete ou xerga dos afiadores que corresponde á voz ‘nada’.

Presenza de quilo no sangue.