"templa" (Contén)

Acción de contemplar.

Atención con respecto a unha persoa ou a unha cousa por mor da súa importancia. OBS: Normalmente, emprégase en plural.

Estado espiritual que comporta unha experiencia peculiar de sensacións, que ordinariamente quedan fóra do alcance da consciencia, e unha unión inmediata con elas que fai que sigan parecendo como eminentemente reais. As condicións que posibilitan a contemplación son a reflexión, a meditación e un certo esforzo ascético. É unha práctica presente nas grandes relixións dende épocas antigas: no brahmanismo, a ascética física e mental (ioga) e a contemplación mística (bhakti) son dous camiños para acadar a liberación (moksa); no budismo, a contemplación serve para acadar o nirvana; e no taoísmo, o obxecto da contemplación é configurar imaxinativamente as realidades divinas que habitan o propio corpo, que se prepara así para acadar a supervivencia. Na Biblia, a contemplación cara a cara con Deus é o anhelo máis radical do crente, que non pode cumprirse sen que este morra. O achegamento do home a Deus prodúcese, polo tanto, en virtude da iniciativa divina, mediante...

Mirar detendo a vista fixamente en algo ou en alguén.

Tomar en consideración algo, como un asunto ou unha posibilidade.

Meditar sobre Deus.

Relativo ou pertencente á contemplación.

Que ou quen se entrega á contemplación relixiosa.

Que adopta unha actitude pasiva ante algo e observa máis que actúa.

Estilo de vida que se basea principalmente na contemplación, propio dalgunhas formas da vida relixiosa. Xeralmente, oponse á chamada vida activa.

Relativo ou pertencente á orde do Temple ou aos seus membros.

Membro da orde do Temple.