chourizo

Embutido feito, xeralmente, con carne e touciño de porco picados e adubados con pemento e outras especias cun calibre de máis de 22 mm, xa que se o calibre é inferior se denomina longaínza. Existe unha gran variedade de tipos que se elaboran practicamente en toda España e tamén en Latinoamérica, de onde é ben coñecido o crioulo, tanto para o seu consumo en cru como para cociñalos.

Chourizo afumado con leña de carballo, de magro de porco, touciño e lardo. Preséntase en restras (o de tripa fina) ou candeas (o de tripa grosa), para consumo cocido ou cru. Unha variedade, utilizada sobre todo no cocido, é o sabadiego, no que se incorpora algo de sangue.

Chourizo, semellante ao fuet, elaborado sen especia pemento e presentado en candeas para consumo en cru. É típico de Extremadura.

Chourizo elaborado a base de magro de porco ibérico embutido en tripa cagueira. Consómese cru.

Chourizo propio do lugar de Guriezo que se consome cocido con viño branco e sidra.

Chourizo picante, de porco ibérico, propio da Serranía de Ronda. Tradicionalmente, consérvase en latas con manteiga, en restras de pequenas pezas. Consómese cru.

Chourizo de porco ibérico, afumado e curado, consumido cru ou cociñado. É propio de Salamanca.

Chourizo propio desta localidade segoviana, de gran calidade, semicurado, ideal para consumilo en cru.

Chourizo cántabro presentado en restras, afumado con madeira de aciñeira.

Chourizo de porco ibérico, que se degusta cru ou cociñado. Existe un tipo, o socochao, que se coce en auga e viño.

Chourizo presentado en restras que se elabora con magro de porco (50-70%) e touciño (30-50%), adobado con sal, especia pemento doce ou picante, allo e outras especias. Na súa elaboración tradicional, as carnes magras pícanse á man, para despois mesturalas con touciño igualmente picado. A continuación prepárase a zorza á que se lle engade pementa, ourego, loureiro, allo, sal ou outros ingredientes. A zorza déixase macerar e reméxese dúas veces cada día. Tras un período dun a catro días énchense as tripas previamente limpas e lavadas con limón e átanse cada 12 cm. Sécanse cun pano e cólganse a afumar con lume de loureiro. Este curado, moi variable, dura ata 30 días. Consérvanse pendurados en lugar fresco e escuro ou nun envase cubertos de graxa ou aceite e consómense, en función do grao de curación, crus ou cociñados. Polos ingredientes distínguese o chourizo cagueiro, feito co intestino groso do porco e gran cantidade de cebola; o chourizo ceboleiro, elaborado principalmente con cebola, acompañada de carne de porco e outros ingredientes como cabaza ou arroz; o chourizo da boa, preparado con carne, especia pemento, allo, sal e viño branco; o chourizo da masa, elaborado con pan, carne da cachola, arroz e mel; o chourizo de boche, de mala calidade e feito cos boches do porco; o chourizo de carne, de moi boa calidade e preparado con carne magra e lombo; o chourizo de especia pemento, elaborado con anacos de lombo adubados con esta especia; o chourizo de mazá, no que o adubo se compón principalmente de mazá esmiuzada; o chourizo de sangue, feito con sangue e carne de calidade media; o chourizo do verán, feito con carne e lombo da mellor calidade; o chourizo fariñento, elaborado con carne da cacheira, arroz, cebola e cabaza; o chourizo gordo, preparado con carne de calidade media; e o chourizo Ouzande de Bandeira, conservado en cubas e latas con manteiga de porco e con produción documentada desde o s XVIII. Celébranse festas de exaltación desta vianda en Oia e Vila de Cruces en Pontevedra, e Verín e A Pobra de Trives en Ourense.

Chourizo de porco ibérico, presentado principalmente en restras, para consumir tanto cru como cociñado. O máis apreciado é o tipo da serra de Aracena.

Chourizo feito con carne de porco e de vacún que, ao igual ca a graxa, vai moi finamente picada. Preséntase en candea, para consumo en cru. Faise en toda Nafarroa e conta con Denominación de Calidade.

Chourizos vermellos típicos de Ciudad Real e de Monroy (Cáceres) que inclúen pataca cocida, sobre todo o estremeño (ata o 50% da composición); o castelán contén ademais unha pequena cantidade de sangue. Consómense crus ou cociñados.

Chourizo de magro e lardo de porco que adoita ser picante, presentado en candea ou en restras. Segundo a maduración e o tipo de tripa consómese cru, cocido ou fritido.

Chourizo de porco e vacún. Consómese cru ou cociñado.

Chourizo de consistencia mol, presentado en restras de pezas pequenas; feito con viño branco seco e especias variadas. Existe unha variante branca que inclúe pementa branca en lugar de especia pemento. Non se realiza ningún tipo de maduración e adóitase consumir cru untado en pan.