ciclotrón

Acelerador de partículas circular de resonancia, no que unha partícula emitida por unha fonte central se curva por efecto dun campo magnético constante. Ideárono E. O. Lawrence e M. S. Livingston en 1932. Consiste en dous electrodos baleiros de forma semicilíndrica (chamados des), que crean un campo eléctrico E de alta frecuencia entre eles, e todo o conxunto atravesado perpendicularmente por un campo magnético B constante. No centro do cilindro que forman os dous electrodos des, hai unha fonte de partículas ou ións que se aceleran linealmente e describen unha traxectoria espiral por mor do campo magnético transversal. A frecuencia de rotación das partículas denomínase frecuencia de ciclotrón da partícula e vén definida pola ecuación v=qB/2πm, onde q e m son a carga e a masa, respectivamente, e B é o valor da indución magnética. O ciclotrón emprégase para acelerar partículas pesadas, para as que non se alcanzan valores relativistas; no caso contrario emprégase o sincrociclotrón. As partículas aceleradas por medio do ciclotrón empréganse como proxectís en radioterapia ou en investigación nuclear.

Radiación electromagnética emitida por unha partícula cargada que se move nun campo magnético cunha velocidade non relativista. É o caso particular da radiación do sincrotrón para baixas velocidades.