cigurat

(< arcadio ou asiriozigguratu ‘torre en punta, pináculo’)

s m [ARQUIT]

Torre con chanzos que ten forma dunha pirámide truncada á que se accede por medio de rampas e que acolle un templo no último piso ou terraza. É un elemento característico da arquitectura mesopotámica; a bíblica torre de Babel puido adoptar esta estrutura. Destacan as ruínas do cigurat de Ur.