clasificación

Acción e efecto de clasificar ou clasificarse.

Distribución dun conxunto de obxectos ou individuos nun certo número de clases ou categorías, coordinadas ou subordinadas segundo un criterio determinado. Denomínase artificial se se fai arbitrariamente, en función dun obxectivo particular, e natural, se está feita segundo uns trazos comúns cientificamente descubertos.

Ordenación sistemática de libros ou documentos que facilita a súa mellor utilización. A historia da clasificación é un intento continuado de dividir sistematicamente os coñecementos universais, coa agrupación dos temas que teñen relación ou afinidade. Un bo esquema de clasificación require certas condicións, entre as que son indispensables: táboas, sinal ou notación, índice e signos auxiliares. As táboas son listas sistemáticas de materias ordenadas do máis amplo ao máis concreto. A orde está fixada polos sinais ou notacións. O sinal é a serie ordenada de símbolos, expresados xeralmente por cifras ou letras que corresponden ás materias; aplicados aos libros serven para ordenalos entre eles. É imprescindible un bo índice alfabético de temas. Os signos auxiliares (ou táboas auxiliares) dan aclaracións de lugar, tempo, idioma, etc. Os sistemas de clasificación bibliográfica máis usados son o da biblioteca do Congreso de Washington (1904) e, especialmente, a clasificación decimal.

Identificación e agrupamento das unidades documentais que compoñen un fondo ou un conxunto arquivístico. A diversidade dos tipos e a complexidade das funcións documentais, así como a distinta natureza dos arquivos, non favorecen unha clasificación apriorística, tal e como se lles puido aplicar ás bibliotecas. Cómpren, pois, estudios individualizados. Téndese a aplicar prioritariamente a clasificación orgánica, na que o principio fundamental é o respecto á unidade de procedencia dos documentos, seguindo os fíos condutores da institución orixinaria; úsase maioritariamente con fondos históricos. Outros tipos de clasificación son a funcional, pouco empregada, que supón unha sistematización por materias, e a orgánico-funcional, que combina ambos os dous sistemas e que se utiliza, sobre todo, en arquivos de xestión ou administrativos. En calquera dos tres casos é indispensable a elaboración dun cadro de clasificación que sistematice as diversas divisións do arquivo.

Sistema de ordenación, o máis coñecido e divulgado de todas as bases de clasificación bibliográfica. Melvil Dewey (1876) fixo a primeira versión. Dividiu en dez grupos o conxunto dos coñecementos humanos e deulles como símbolo as cifras do 0 ao 9: 0 Obras Xerais; 1 Filosofía; 2 Relixión; 3 Ciencias Sociais; 4 Filoloxía; 5 Ciencias Puras; 6 Ciencias Aplicadas; 7 Belas Artes; 8 Literatura; e 9 Xeografía, Historia e Biografía. Cada grupo subdivídese noutros grupos temáticos. En 1905, partindo da clasificación de Dewey, o Institut International de Bibliographie de Bruxelas creou a clasificación decimal universal, que é actualmente a máis utilizada. Estes sistemas de clasificación son especialmente aptos para bibliotecas públicas ou de fondo xeral, mentres que non se adaptan tan ben ás necesidades das bibliotecas especializadas, que a miúdo utilizan sistemas de clasificación propios.

Ordenación dos trazos distintivos que derivan da análise da onda acústica susceptible dunha interpretación lingüística. Representa a finalidade primordial da fonética acústica ou xenémica.

Ordenación dos trazos distintivos que derivan da análise do traballo muscular que efectúan os órganos de fonación de movemento lingüisticamente interpretable. Constitúe o obxectivo primordial da fonética articulatoria ou xenética.

Descrición ordenada das combinacións regulares as distribucións defectivas e as condicións de neutralización dos elementos funcionais fonemáticos de cada lingua.