contaxio
(
-
s
m
[MED]
Transmisión dunha enfermidade infecciosa dun individuo doente a outro individuo san. O contaxio pode ser directo, cando se produce por contacto entre o individuo infectado e o individuo receptor, ou indirecto, se se efectúa a través dun medio, dun obxecto, etc, que estivo en contacto cun individuo infectado. Os contaxios indirectos máis comúns son os que se realizan a través do aire, da auga, de alimentos ou de artrópodos.
Ex: O contaxio de sarampelo afectou a máis de vinte persoas.
-
s
m
Transmisión de costumes ou hábitos dunha persoa a outra.
Ex: O seu optimismo favorece o contaxio da ledicia entre os seus amigos.
-
s
m
[LING]
Fenómeno polo que unha unidade lingüística de calquera nivel adquire un trazo que non é de seu a causa dunha analoxía con outra unidade. O contaxio pode afectar a distintos planos e distínguense os seguintes tipos: contaxio fonético (
Ex: ancho, nasalización da vogal en contacto con nasal e palatalización da nasal en contacto con palatal [‘ã?tÙ?o]; contaxio morfolóxico (Ex: *reises, por reis) ou morfosintáctico (Ex: A xente berraron si, en lugar de A xente berrou si, a causa do sentido colectivo do suxeito da oración, que modifica as relacións sintácticas do verbo); e contaxio semántico (Ex: indíxena, moitas veces identifícase con ‘salvaxe’).
-
s
m
[PSIC]
Proceso espontáneo de carácter emocional mediante o que unha colectividade de persoas está dominada polo mesmo estado afectivo.