depoñente

Aplícase á voz media do latín, é dicir, a aqueles verbos que expresaban que a acción realizada polo suxeito recaía sobre el ou sobre as súas cousas. Segundo os gramáticos latinos eran verbos que “abandonaran” (deponere) a flexión activa para tomar a flexión pasiva, aínda que conservando o seu sentido activo. Son depoñentes, por exemplo, orior (‘nacer’), vescor (‘alimentarse’), morior (‘morrer’) e potior (‘apoderarse de’). Poden pertencer a calquera das catro conxugacións e o seu enunciado ten os mesmos elementos ca calquera outro verbo, pero sen supino. Ao usarse como activos, poden ir acompañados de complemento directo.

erbo latino con desinencias activas e significación pasiva, por exemplo, fio (‘son feito’) e vapulo (‘son azoutado’).