derrogar

(< lat derogāre)

v t [DER]

Abolir unha lei por outra posterior. Pódese facer expresa, cando a nova lei contén unha disposición expresamente derrogatoria, que indica o contido, o alcance e a extensión da derrogación, ou tácita, cando a derrogación non alcanza máis que ás disposicións da lei derrogada que son incompatibles coa nova lei.

Sinónimos

derogar

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO derrogar

Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles derrogo
derrogas
derroga
derrogamos
derrogades
derrogan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles derrogaba
derrogabas
derrogaba
derrogabamos
derrogabades
derrogaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles derroguei
derrogaches
derrogou
derrogamos
derrogastes
derrogaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles derrogara
derrogaras
derrogara
derrogaramos
derrogarades
derrogaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles derrogarei
derrogarás
derrogará
derrogaremos
derrogaredes
derrogarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles derrogaría
derrogarías
derrogaría
derrogariamos
derrogariades
derrogarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles derrogue
derrogues
derrogue
derroguemos
derroguedes
derroguen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles derrogase
derrogases
derrogase
derrogasemos
derrogasedes
derrogasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles derrogar
derrogares
derrogar
derrogarmos
derrogardes
derrogaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
derroga
-
-
derrogade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles derrogar
derrogares
derrogar
derrogarmos
derrogardes
derrogaren

Xerundio derrogando

Participio derrogado
derrogada
derrogados
derrogadas

Idiomas