desagoniar

(

v t
Facer pasar unha agonía, aflición ou angustia a alguén.

Ex: Desagoniou a súa alma despois de confesar o crime.
Antónimos: agoniar.
v pron
Aliviarse dunha agonía, aflición ou angustia.

Ex: Sentáronme tan mal as súas palabras que non me desagoniei en todo o día.
Antónimos: agoniar.
v pron
Deixar de estar enfadado con.

Ex: Despois de cinco anos agoniados, desagoniáronse para celebrar o bauticeiro.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO desagoniar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desagonío
desagonías
desagonía
desagoniamos
desagoniades
desagonían

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desagoniaba
desagoniabas
desagoniaba
desagoniabamos
desagoniabades
desagoniaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desagoniei
desagoniaches
desagoniou
desagoniamos
desagoniastes
desagoniaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desagoniara
desagoniaras
desagoniara
desagoniaramos
desagoniarades
desagoniaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desagoniarei
desagoniarás
desagoniará
desagoniaremos
desagoniaredes
desagoniarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desagoniaría
desagoniarías
desagoniaría
desagoniariamos
desagoniariades
desagoniarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desagoníe
desagoníes
desagoníe
desagoniemos
desagoniedes
desagoníen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desagoniase
desagoniases
desagoniase
desagoniasemos
desagoniasedes
desagoniasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desagoniar
desagoniares
desagoniar
desagoniarmos
desagoniardes
desagoniaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desagonía
-
-
desagoniade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desagoniar
desagoniares
desagoniar
desagoniarmos
desagoniardes
desagoniaren

Xerundio desagoniando

Participio desagoniado
desagoniada
desagoniados
desagoniadas