desbocar

(

v pron
Galopar sen control unha cabalería que non obedece o freo.

Ex: Non conseguiron atrapar o cabalo que se desbocou.
v pron
olverse descarado na linguaxe ou no comportamento.

Ex: Déronlle tanta liberdade que se desbocou.
Confrontacións: desmandar.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO desbocar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desboco
desbocas
desboca
desbocamos
desbocades
desbocan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbocaba
desbocabas
desbocaba
desbocabamos
desbocabades
desbocaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desboquei
desbocaches
desbocou
desbocamos
desbocastes
desbocaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbocara
desbocaras
desbocara
desbocaramos
desbocarades
desbocaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbocarei
desbocarás
desbocará
desbocaremos
desbocaredes
desbocarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbocaría
desbocarías
desbocaría
desbocariamos
desbocariades
desbocarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desboque
desboques
desboque
desboquemos
desboquedes
desboquen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbocase
desbocases
desbocase
desbocasemos
desbocasedes
desbocasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbocar
desbocares
desbocar
desbocarmos
desbocardes
desbocaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desboca
-
-
desbocade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desbocar
desbocares
desbocar
desbocarmos
desbocardes
desbocaren

Xerundio desbocando

Participio desbocado
desbocada
desbocados
desbocadas