desencamar

(< des- + encamar)

v t
Facer saír a un animal da súa gorida.

Ex: Os cans desencamaron a raposa e correron detrás dela.
Sinónimos: desapaleirar, desempaleirar, desencovar, desentobar. Antónimos: encamar.
v t
Levantar a unha persoa que levaba tempo na cama a causa dunha enfermidade.

Ex: Desencamou o pai despois dunha forte gripe.
Antónimos: encamar.
v i
Abandonar un animal o seu tobo.

Ex: Os porcos bravos desencamaron ó romper o día.
Antónimos: encamar.
v i
Erguerse unha persoa da cama despois de levar tempo enferma.

Ex: Desencamou despois dun mes.
Antónimos: encamar.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO desencamar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desencamo
desencamas
desencama
desencamamos
desencamades
desencaman

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desencamaba
desencamabas
desencamaba
desencamabamos
desencamabades
desencamaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desencamei
desencamaches
desencamou
desencamamos
desencamastes
desencamaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desencamara
desencamaras
desencamara
desencamaramos
desencamarades
desencamaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desencamarei
desencamarás
desencamará
desencamaremos
desencamaredes
desencamarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desencamaría
desencamarías
desencamaría
desencamariamos
desencamariades
desencamarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desencame
desencames
desencame
desencamemos
desencamedes
desencamen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desencamase
desencamases
desencamase
desencamasemos
desencamasedes
desencamasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desencamar
desencamares
desencamar
desencamarmos
desencamardes
desencamaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desencama
-
-
desencamade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desencamar
desencamares
desencamar
desencamarmos
desencamardes
desencamaren

Xerundio desencamando

Participio desencamado
desencamada
desencamados
desencamadas