desenfurruñar

Escoitar

(< des- + enfurruñar)

v t
Facer que alguén deixe de estar enfurruñado.

Ex: Desenfurruñou a seu irmán cando lle dixo a verdade.
Sinónimos: desenfadar. Antónimos: enfurruñar. Confrontacións: desalporizar, desenfurecer.
v pron
Deixar de estar enfurruñado.

Ex: Desenfurruñouse cando conseguiu o que quería.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO desenfurruñar

Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenfurruño
desenfurruñas
desenfurruña
desenfurruñamos
desenfurruñades
desenfurruñan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenfurruñaba
desenfurruñabas
desenfurruñaba
desenfurruñabamos
desenfurruñabades
desenfurruñaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenfurruñei
desenfurruñaches
desenfurruñou
desenfurruñamos
desenfurruñastes
desenfurruñaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenfurruñara
desenfurruñaras
desenfurruñara
desenfurruñaramos
desenfurruñarades
desenfurruñaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenfurruñarei
desenfurruñarás
desenfurruñará
desenfurruñaremos
desenfurruñaredes
desenfurruñarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenfurruñaría
desenfurruñarías
desenfurruñaría
desenfurruñariamos
desenfurruñariades
desenfurruñarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenfurruñe
desenfurruñes
desenfurruñe
desenfurruñemos
desenfurruñedes
desenfurruñen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenfurruñase
desenfurruñases
desenfurruñase
desenfurruñasemos
desenfurruñasedes
desenfurruñasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenfurruñar
desenfurruñares
desenfurruñar
desenfurruñarmos
desenfurruñardes
desenfurruñaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desenfurruña
-
-
desenfurruñade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenfurruñar
desenfurruñares
desenfurruñar
desenfurruñarmos
desenfurruñardes
desenfurruñaren

Xerundio desenfurruñando

Participio desenfurruñado
desenfurruñada
desenfurruñados
desenfurruñadas

Idiomas