desenmudecer

(< des- + enmudecer)

v i
Recuperar a fala quen tiña un impedimento natural para falar.

Ex: Era muda e desenmudeceu.
Antónimos: enmudecer.
v i
Deixar de estar calado alguén.

Ex: Despois dunha hora en silencio a testemuña desenmudeceu.
Antónimos: enmudecer.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO desenmudecer

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenmudezo
desenmudeces
desenmudece
desenmudecemos
desenmudecedes
desenmudecen

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenmudecía
desenmudecías
desenmudecía
desenmudeciamos
desenmudeciades
desenmudecían

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenmudecín
desenmudeciches
desenmudeceu
desenmudecemos
desenmudecestes
desenmudeceron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenmudecera
desenmudeceras
desenmudecera
desenmudeceramos
desenmudecerades
desenmudeceran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenmudecerei
desenmudecerás
desenmudecerá
desenmudeceremos
desenmudeceredes
desenmudecerán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenmudecería
desenmudecerías
desenmudecería
desenmudeceriamos
desenmudeceriades
desenmudecerían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenmudeza
desenmudezas
desenmudeza
desenmudezamos
desenmudezades
desenmudezan

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenmudecese
desenmudeceses
desenmudecese
desenmudecesemos
desenmudecesedes
desenmudecesen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenmudecer
desenmudeceres
desenmudecer
desenmudecermos
desenmudecerdes
desenmudeceren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desenmudece
-
-
desenmudecede
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenmudecer
desenmudeceres
desenmudecer
desenmudecermos
desenmudecerdes
desenmudeceren

Xerundio desenmudecendo

Participio desenmudecido
desenmudecida
desenmudecidos
desenmudecidas